Skyscraper large

معرفی وزرای اصلاح‌طلب؛ بازی دوسر بُرد

fg789456456jk

محمود صدری

در ۱۷ ماه گذشته بخش اصلی انرژی مجلس برای مانع‌تراشی در راه دولت (با استفاده از ابزار «رأی عدم اعتماد» و «استیضاح») خرج وزارت علوم شده است، بدون این‌که عملاً مشی اصلاح‌طلبانه‌ی دولت را در این وزارت‌خانه تغییر دهد.

به تعبیر دیگر، تا امروز ظرفیت مجلس برای کارشکنی در مسیر دولت که می‌توانست خرج استیضاح چند وزیر شود، فقط صرفِ وزارت علوم شده است (سه «عدم رای اعتماد» و یک «استیضاح»)، بدون این‌که نتیجه‌ی مطلوب مجلس حاصل شود و مانعی بر سر مدیریت سرپرستان اصلاح‌طلبِ وزارت علوم ایجاد شود.

از این منظر، پایمردی روحانی برای اجرای وعده‌های انتخاباتی‌اش در دانشگاه‌ها، علاوه بر این‌که دانشگاهیان را راضی نگاه داشته‌است، این نتیجه‌ی ناخواسته یا خواسته را هم داشته که نوبت به استیضاح سایر وزرای اصلاح‌جو نرسیده است.

چه بسا اگر روحانی از ابتدا وزیر علومی پیشنهاد معرفی می‌کرد که از مجلس رای بگیرد و استیضاح نشود، انرژی مجلس صرف استیضاح موفقیت‌آمیزِ چند وزیر دیگرش شده بود. هزینه‌ی «رای عدم اعتماد» برای دولت کمتر از «استیضاح» است و افزایش تعداد اولی شاید تعداد دومی را کاهش دهد.

ادامه‌ی این مسیر هم می‌تواند وزرای در معرض تهدیدِ بیشتری را از استیضاح نجات دهد، چرا که از نظر سیاسی، زمانی و بروکراتیک ظرفیت مجلس برای «رای عدم اعتماد» و «استیضاح» نامحدود نیست. بیش از نیمی از «عمرِ مشترک» مجلس نهم و دولت یازدهم صرف اختلاف بی‌نتیجه بر سر وزارت علوم شد.

 در صورت امکان، وقت‌کشیِ بیشتر و بیش از این کش دادنش هم خالی از لطف نیست. چند وزریر پیشنهادی علوم رای‌ نیاوردند، اما سرپرستان وزارت علوم با هزینه‌ی کمتری مسیر مطلوب دولت را پی گرفتند، بقیه‌ی وزارت‌خانه‌ها از ضربات کاری مجلس در امان ماندند و سایر وزرا راحت‌تر نفس کشیدند.

به نظر می‌رسد معرفی وزرای علوم اصلاح‌طلب برای دولت بازیِ دوسر بُرد بوده است.

 


  • بازنشر از فیس بوک نویسنده
این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large