Skyscraper large

کشاورزی؛ از تحریم تا سوء مدیریت

+654dgdfg-علی جلالی - ali jalali

علی جلالی

روز گذشته شکرخدا موسوی عضو کمیسیون کشاورزی، آب ومنابع طبیعی مجلس با اشاره به مشکلات بسیار صنعت کشاورزی که به گفته کارشناسان ریشه در سیاست های دو دولت گذشته دارد، توجه به منویات رهبری و مولفه های اقتصاد مقاومتی در تنظیم لایحه بودجه از سوی دولت را تنها راهکار رهایی صنعت کشاورزی از وضعیت موجود دانست.

این نماینده مجلس در گفت و گویی که با خبرگزاری مجلس شورای اسلامی انجام داد، بدون اشاره به سوء مدیریت های انجام شده در طی سال های گذشته، توپ مشکلات را امروز در زمین دولت یازدهم دانست و گفت:”توپ امروز  در زمین دولت است و کمیسیون کشاورزی، آب ومنابع طبیعی مجلس هم در جایگاه قانونگذاری و نظارتی خود بر توجه ویژه به بخش کشاورزی و نیازهای کشاورزان تاکید دارد.”

البته نماینده اهواز، حمیدیه و کارون تنها راه رفع مشکلات صنعت کشاورزی را توجه دولت به منویات رهبری دانست و هشدار داد که اگر دولت به درخواست ها و تذکرات نمایندگان توجهی نکرده و مولفه های اقتصاد مقاومتی را مد نظر سیاست های خود قرار ندهد باز هم با مشکلات بیشتری در این بخش از اقتصاد کشور روبرو خواهد شد.

البته اینکه صنعت کشاورزی با مشکلات بسیاری روبرو بوده و دولت فعلی هم موظف به رفع آنها است، امری بدیهی و دور از هر گونه بحث و جدل است، اما اینکه راهکار مشکلات صنعت گسترده و مهم کشاورزی چه خواهد بود، خود نکته ایست که نیاز به تذکرات، راهنمایی ها و هشدارهای کارشناسان خبره داشته و رسیدن به آن از چند فرمایش و دستور سیاسی خارج بوده و محتاج نقشه و راهکارهایی است که با الگو برداری و تشخیص ظرفیت ها و امکانات موجود، توانمندی ها و سرمایه ها را به کار بندد.

شاید اگر سوء مدیریت در طی هشت سال گذشته مجالی برای تداوم برخی برنامه های اقتصادی از جمله خودکفایی تولید گندم می گذاشت، امروز شاهد وابستگی کشور به گندم های آلوده و کم کیفیت پاکستانی، آفریقایی و هندی نبودیم.

البته تحریم ها و اجبار خرید کالاهای مصرفی در ازای پول نفت نیز باعث شد تا بخش بزرگی از درآمد نفتی کشور در معاملات پایاپای و تهاتری که در دولت دهم شکل گرفت، به محصولات مختلفی از جمله کشاورزی تبدیل شده و به بازارهای مصرف داخلی سرازیر شوند.

این اتفاقات در حالی افتاد که کشاورزان مطالبات عقب افتاده بسیاری از دو دولت گذشته داشته و امروز نیز دولت یازدهم با حجم بالایی از این مطالبات روبرو بوده و اگر چه تا حدی از این مطالبات پرداخت شده، اما این مشکل هنوز بر قوت خود باقی بوده و رضایت کشاورزان در نهایت تأمین نشده است.

بدون شک لطمات شدیدی که به تولید چای،برنج، زعفران، گندم، مرکبات، سیب، خشکبار و بسیاری دیگر از محصولات کشاورزی کشور وارد شد امروز سهم زیادی از امکانات، سرمایه ها و مدیریت دولتی را برای جبران خسارت ها و بازگشت به وضع عادی به خود اختصاص خواهد داد، اما آنچه در این میان نمی توان نادیده گرفت اینست که حجم بدهی های، کسری ها و کاستی های به جای مانده از دو دولت گذشته، به همراه مشکلات تحریم ها به قدری سنگین است، که شاید رسیدن به یک نقطه مثبت در این صنعت به رویایی بیش نمی ماند.

البته این نماینده مجلس باز هم در گفت و گوی خود به عوارض تحریم ها اشاره کرده و راه کار غلبه بر این نوع فشارها را رهایی از درآمد نفت و رشد در بخش کشاورزی می داند.

شاید این سخن در حد یک تعارف سیاسی قابل تحمل باشد، چرا که بدون کمترین سواد اقتصادی و سیاسی می توان دریافت که با سابقه چندین و چند ساله ای که کشور در وابستگی به درآمدهای نفتی داشته، امروز بدون پشتوانه همان پول های نفتی نمی توان زمینه زیرساخت های مناسب را برای رشد و استقلال صنعت کشاورزی فراهم کرد.

شاید اگر این عضو کمیسیون کشاورزی، آب و منابع طبیعی مجلس اشاره خوبی به تهیه و بازسازی امکانات جهت مکانیزاسیون و تامین ماشین آلات  و تجهیزات مورد نیاز بخش کشاورزی داشته باشد، اما آنچه که وی در سخنان خود به آن توجهی نمی کند اینکه برای تهیه تکنولوژی جدید و امکانات به روز، باید دیوار تحریم ها و فشارهای مالی را شکست و این همان چیزی است که بخش بزرگی از نمایندگان خواستار عدم موفقیت دولت در رسیدن به آن هستند.

البته موسوی با یادآوری اینکه همه مشکلات امروز بخش کشاورزی به کمبود منابع ارتباطی ندارد و حوزه کشاورزی از ضعف شدید مدیریتی آسیب های بیشتری دیده به نکته مهمی در بحث مشکلات موجود در صنعت و اقتصاد کشور اشاره کرده، اما اینکه مقصر اصلی در وضعیت فعلی، نه مدیریت دوران گذشته بلکه وضعیت کنونی مدیریت بخش کشاورزی در کشور بوده، بی انصافی به حساب می آید که از سوی نمایندگان مجلس این روزها به امری عادی بدل شده است.

نکته جالب توجه در سخنان وی اینست که “برخی مدیران کل استانها در حد مدیرکلی نیستند و فقط  به خاطر جریانات سیاسی بر سر کار مانده اند، وجود افراد ضعیف در پست های مدیریتی آن هم به واسطه مسایل حزبی وسیاسی خیانت است و چنین روندهایی باید اصلاح شود.”

بدون شک چنین است، اما آیا وضعیت فعلی و آنچه وی بر آن خرده گرفته و دولت را مقصر می داند، میراثی نیست که طی سالهای گذشته به جای مانده و امروز کمر اقتصاد و صنعت کشور را شکسته است؟

با این حال دولت حسن روحانی، با تمام گرفتاری های خود در حوزه اقتصاد و صنعت و تمام آنچه به عنوان میراث برایش بر جای مانده، تمام توان و قدرت خود را برای رسیدن به توافق هسته ای به کار گرفته و این به آن معنی است که دولت وی تمامی تخم مرغ های خود را در یک سبد چیده و به دنبال رفع محاصره مالی و اقتصادی کشور است.

شاید که او در رسیدن به این امر موفق باشد، اما باید منتظر بود و دید، که آیا تخم مرغ های دولت روحانی در پایان مهلت مشخص با وجود چنین نمایندگان دلسوز و مردمی در مجلس شورای اسلامی، سالم خواهد ماند، تا جوجه های آخر پاییز دولت وی شمردنی باشند یا خیر؟

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large