Skyscraper large

این کینه‌توزی‌ها گرهی نمی‌گشاید

987zzzz- مرتضی کاظمیان - morteza kazemiyan

مرتضی کاظمیان

«… و آن قوم اگر موفق شوند و مرا بر دار کشند و یا همچون عین القضات شمع آجین کنند و یا همچون جوردانو برونو در آتشم بسوزانند، حسرت شنیدن یک آخ را هم بر دلشان خواهم گذاشت.» [۱]

اظهارنظر تأمل‌برانگیز و اخیر حسن روحانی در مورد «توبه»، به‌شکل قابل پیش‌بینی با استقبال برخی تریبون‌های اقتدارگرایی مواجه شده است.

رییس دولت بنفش به تازگى گفته است: «نباید به تفرقه‌ها و اختلافات دامن بزنیم و اگر اشکال و گناهی هم بوده باید بگذریم چرا که ما تابع همان حسین بن علی (ع) هستیم که توبه خود را نیز قبول کرد و پذیرفت. من در جامعه کسی را نمی‌بینم که گناهی بالاتر از گناه “حر” در روز اول و دوم محرم مرتکب شده باشد و هیچ فرد عظیم الشأنی را در تاریخ بعد از پیغمبر و امیرالمومنین نمی‌یابم.»

بخش خبری ۲۰:۳۰ چهارشنبه شب، ازجمله بلندگوهای اقتدارگرایی بود که سخنان رئیس‌جمهور اعتدال‌گرا را پوشش داد، و با پخش تصاویری از رهبران جنبش سبز این پرسش را مطرح کرد که آیا آنان حاضرند به تبعیت از حر توبه کنند؟

صرف‌نظر از این‌که مراد روحانی از “حر” و لشکر یزید و جناح حسین بن علی، کیست و سخن او کدام فرد یا افراد و جناح‌های سیاسی را شامل می‌شود، واقعیت جاری در حوزه‌ی تداوم بازداشت خانگی و حصر غیرقانونی و آدم‌ربایی غیرانسانی حکومت، ناظر به تداوم استواری و ایستادگی رهبران جنبش سبز در برابر زیاده‌خواهی و تداوم اصرار آنان بر خواسته‌های انسانی و دموکراتیک شهروندان معترض به کودتای انتخاباتی ۱۳۸۸ است.

موسوی و کروبی و رهنورد بر عهدی که با موکلان خود بستند، و در مقام پاسداری از حقوق ملت و اعتراض به سوء استفاده‌ی تمامیت‌خواهان از امکانات حکومت، گامی پس نگذاشته‌اند. رویکردی که به‌گونه‌ای قابل پیش‌بینی خوش‌آیند اقتدارگرایان نیست.

بازوهای فشار و واسطه‌های تمامیت‌خواهان و تریبون‌های رنگارنگ راست افراطی در تمام ۴۴ ماه گذشته کوشیده‌اند رهبران جنبش سبز را دست‌کم به اعتراف به «اشتباه» وادار کنند. این جمله، دیگر تکراری شده که «حداقل خواست از سران فتنه این است که به اشتباهات گذشته‌شان اعتراف کنند». پاسخ شیخ و میر جنبش سبز به فشارها و درخواست‌ها، در تمام افزون بر ۱۳۵۰ روز سپری شده، منفی بوده است.

ساده‌انگاری محض می‌خواهد یا توقع یک‌سر بی‌جا، و یا توهم، که دو نامزد معترض به انتخاباتی که منتهی به قربانی شدن ده‌ها شهروند مظلوم و پرسشگر و حق‌طلب گردید، و هزاران نفر دیگر را روانه‌ی زندان و بازجویی و شکنجه کرد یا دچار تهدید و خشونت و ناامنی و فشار غیرانسانی، با تمام اصول‌گرایی که پیشه کرده‌اند و بر اصول اخلاقی و ارزش‌های خود ایستاده‌اند، با تحریف‌گران حقیقت و تقدیس‌گران خشونت، همراه شوند.

بر همین سیاق، آنانی که بر چهارچوب‌های منشور سبز و خطوط اصلی آن ایستاده‌اند، و خود را متعهد به تعقیب مطالبات شهدا و زندانیان و آسیب‌دیدگان جنبش سبز می‌دانند، نه تنها ضرورتی برای «پوزش» ـ بماند «توبه» ـ نمی‌بینند که در مقام پرسشگر، نسبت به تداوم تمامیت‌خواهی و تضییع حقوق ملت و بی‌اعتنایی اقتدارگرایان به منافع ملی معترض‌اند.

در محرمی دیگر و در آستانه‌ی عاشورای حسینی، شهروندان آگاه و منصف، در مورد جبهه و تفکر حسینی و یزیدی، به‌قدر لازم ارزیابی و سوگیری دارند. آن‌که بر قدرت غیردموکراتیک تکیه زده و با زور و تزویر، شهروندان خود را هدف گرفته، شهره است، و آن‌که برای سامانی دموکراتیک و ملی می‌کوشد، معلوم و مشهور.

کینه‌توزی راست افراطی و رأس هرم نظام سیاسی نسبت به کروبی و موسوی و دیگر آزادگان دربند، گرهی از بحران اقتدار حاکمان نمی‌گشاید. راهی اگر هست ـ که هست ـ از درون مصالحه‌ی خردمندانه و مدبرانه و واقع‌بینانه با جامعه مدنی می‌گذرد. آن‌جا که رهبران جنبش سبز، از نمادهای شاخص و معتبر و معتمد آن محسوب می‌شوند. افسوس که نگاه تمامیت‌طلبانه همچنان جاری است و خود را جابه‌جا (از سخت‌گیری‌های غریب در حوزه‌ی فرهنگ تا تهدید کنشگران مدنی و فعالان سیاسی و مطبوعاتی، و نشر دروغ و تهمت) آشکار می‌کند.

اقتدارگرایان در حسرت شنیدن «عذرخواهی» و «اعتراف به اشتباه» سبزها و رهبران آنان خواهند ماند. تجربه‌ی مکرر در مکرر تاریخی (ازجمله در ایران و تغییر نظام سیاسی در سال ۱۳۵۷) اما نشان داده که حاکمان سرکوبگر و مستبد و خودرأی در اوج بحران اقتدار و هژمونی، ناگزیر به اعتراف به اشتباه و پوزش‌طلبی از شهروندان می‌شوند.

 


[۱] نقل قول از دکتر علی شریعتی 

  • بازنشر از جرس
این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large