Skyscraper large

پیشنهاد هاشمى؛ تکرار تجربه‌ى آیت‌الله خمینى

fg6h45f+gh56fg65همزمان با ناکامى مذاکرات دولت حسن روحانی با گروه ۱+۵ در نیویورک، اکبر هاشمى رفسنجانى، رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام به صورت تلویحی از على خامنه‌اى، رهبر جمهورى اسلامى خواست برای پایان دادن به ۱۲ سال بحران دیپلماتیک ایران، “جام زهر” را سر بکشد.

به گزارش روز به نقل از پایگاه اطلاع رسانی هاشمی رفسنجانی، او در گفتگویى که با بازتاب بسیارگسترده ای در سایت های خبری همراه بود، تصمیم آیت الله خمینی مبنی بر پذیرش قطعنامه ۵۹۸ را نشانه “هوشمندی” و “شجاعت” او دانسته و تاکید کرده که این اقدام او موجب شد تا ایران “فتوحات” زیادی داشته باشد. او همچنین این پیشنهاد را نیز به صورت ضمنی به رهبرى کنونى جمهورى اسلامى داده است که “مسئولیت نوشیدن جام زهر را به دوش یک نهاد قانونی مثل مجمع تشخیص مصلحت نظام” بیاندازد.

سخنان هاشمی در حالی منتشر شده که طی روزهای گذشته و به دنبال مذاکرات بی نتیجه هیات دیپلماتیک جمهوری اسلامی در نیویورک، مسئله عدم موافقت سید علی خامنه ای با تعلیق موقت غنی سازی بار دیگر به عنوان مانع اصلی بر سر رسیدن به توافق نهایی واضح تر شده و زمزمه هایی مبنی بر لزوم اخذ این تصمیم از سوی او به راه افتاده است.

هاشمی رفسنجانی در توصیف “هوشمندی و شجاعت” آیت الله خمینی در پذیرش قطعنامه و نوشیدن جام زهر گفته است: “امام با آن هوشی که داشتند جمله “جام زهر را می نوشیم” را درست بکار بردند. یعنی انتخاب کردیم که بنوشیم. یعنی بر ایشان تحمیل نشد که بنوشند. حالتی بود که بخاطر مصلحت انتخاب کردند. فکر می کنم ایشان با تفکر و پیش بینی شرایط آن جمله را بکار بردند. هم مصلحت را رعایت کردند و هم ناراحتی خودشان را به مردم نشان دادند که دلشان نمی خواست اینگونه شود و هم آینده را در آن جمله نهادند که مردم می بینند چه فتحی کردیم؟”

او همچنین در پاسخ به این سئوال که “اگر مجمع تشخیص در شرایط امروز و قدمت ربع قرنی بود، آیا امام وظیفه پذیرش قطعنامه و مسئولیت آن را به دوش مجمع می گذاشتند؟” هم گفته است: “بعید می دانم. چون اختلاف از همین مجمع شروع می شد. بالاخره کسانی بودند که موافق نبودند. در آن جلسه ای که ما با ایشان داشتیم. ما ۵ نفر همصدا بودیم. عقیده ای هم داشتیم و عقلای دیگری هم دنبال کار بودند. اما اگر همین الان در مجمع چنین حالتی پیش بیاید، یکنواخت نیست. وقتی نامه امام در آن جلسه خوانده شد. بعضی ها زار زار و با صدای بلند گریه کردند. چون اینها نسبت به همه مسائل توجیه نبودند”.

او پذیرش قطعنامه را به “ماجرای صلح حدیبیه” تشبیه کرده و افزوده است: “امام فرمانده کل قوا بودند و اختیار اعلام جنگ و صلح با فرماندهی قواست. من هم جانشین بودم. آقایان دیگر هم صاحبنظر و مشاور بودند. ادله هم روشن بود و امام به لحظه لحظه جنگ آشنا بودند. در همان جمع کوچک به اندازه کافی مصلحت کشف شده بود.اگر همین الان هم بخواهد چنین کاری بشود، اختلاف پیش می آید، مگر اینکه سیاست این باشد که رهبری یا امام بخواهند مسئله را کاملا از دوش خودشان به جای دیگری ببرند و بگویند یک نهاد قانونی تصمیم گرفته است. می تواند اینگونه باشد. ولی در آنجا اینگونه نبود و فرماندهی کل قوا مسئول کار هستند”.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large