Skyscraper large

چرا خبرنگاران نزد مردم عزیزند؟

Shariati 2 (ghalamro-e-saadi) حسن سلامی hassan salami

حسن سلامی

یکم. یادم می آید فصل پایانی سال ۱۳۷۵ خورشیدی و در دولت عقل گرای « علی اکبر هاشمی رفسنجانی»، مدیرکل وقت اخبار خارجی «ایرنا» که اکنون و در دولت اعتدال گرای «حسن روحانی» مدیرعامل ایرنا شده است مرا برای ۶ ماه ماموریت خبری به عشق آباد مرکز ترکمنستان اعزام کرد و دوست و همکارم جناب «محمود صارمی» را به کابل مرکز افغانستان.

او هفدهم مرداد ۱۳۷۷ در راه انجام وظیفه ی رسانه یی و حرفه یی به دست قشرگرایان متحجر طالبان در مزار شریف به شهادت رسید و روز شهادتش «روز خبرنگار» نام گرفت و امثال بنده ماندند تا هر سال در چنین روزی یاد و خاطره اش را گرامی بدارند و بر ضرورت انجام گرفتن خواسته ی خبرنگارانی شجاع چون صارمی و تداوم مسوولیت او، تاکید بورزند.

دوم. خاطرم هست ۱۰ سال بعد یعنی در فصل نخست سال ۱۳۸۶ خورشیدی و در دولت عوام گرای « محمود احمدی نژاد»، معاون وقت استانداری زنجان در نشست شورای شهر گفته بود خبرنگاران مانند حیوانات و حشرات موذی هستند که به توصیف وی روی زخم جامعه می نشینند و در پی ایجاد تنش در کشور هستند.

پیش از آن هم یکی دیگر از مقام های فرهنگی همان دولت «مهرورز» خبرنگاران را به موش هایی تشبیه کرده بود که در  همه جا سر و کله شان پیداست !. همچنین از زبان مسوولی از دولت نهم شنیده شد که گفته بود خبرنگاران مانند گربه هایی هستند که در ِ هر خانه ای که باز باشد وارد آن می شوند!

سوم. خبرنگاران ایرانی پیرو راه شهید صارمی از این گونه سخنان و تشبیه های مسوولان و مقام های سیاسی و فرهنگی دولت های نهم و دهم نرنجیدند و عصبانی نشدند و معاون وقت استاندار وقت زنجان را نفرین هم نکردند و به او نگفتند « الاهی که روی سنگ سیاه مرده شوی بیفتی !!” بلکه واکنش «سلمان فارسی» را  الگوی خویش قرار دادند.

در تاریخ اسلام آمده است که روزی  فردی از سلمان فارسی صحابه ی ایرانی پیامبر اسلام پرسید: آیا ریش تو بهتر است یا دم سگ ؟ سلمان بدون آن که ناراحت یا عصبانی شود پاسخ داد: اگر در دنیای دیگر من توانستم به واسطه ی کردار و گفتار درستم از پل صراط به سلامت عبور کنم ریش من بهتر است در غیر این صورت دم سگ.

چهارم. یادآوری این نکته اهمیت و ضرورت دارد که جایگاه واقعی و حقیقی خبرنگاران در جامعه است نه در نهادهای سیاسی و امنیتی و چون خبرنگاران در متن جامعه و در میان مردم هستند دردها، گرفتاری ها و زخم های آنان را بازتاب می دهند و به گوش حاکمیت می رسانند و می خواهند آن را پاسخگو  کنند.

خبرنگاران هر روز صبح، خودنویس خویش را از واژه ها پر می کنند و آشکارا این مطلب را می نویسند که « آزاد ترین مردم جهان در گفتار و رفتار، خودکامگان شرقی و جهان سومی و خاورمیانه ای هستند”. خبرنگاران هر روز با فکر و چشم تیزبین خود دردها و دغدغه های مردم را  برجسته می کنند و فریاد می زنند که  «در شوره زار استبداد و بی قانونی و تبعیض گندم نمی روید».

به همین دلیل است که هر روز خبرنگاران پیشِ جامعه عزیزتر می شوند و مردم آگاه، حکمت و شجاعت آنان و  قدرت رسانه ها در افشاگری خلاف ها، فسادها و نارسایی ها و وادار کردن حاکمیت به پاسخگویی را تحسین می کنند.

خبرنگاران چون میهن و جامعه ی خویش را دوست دارند دست کم ۲ چیز برای آن می خواهند: یکی آزادی جامعه را  و دیگری در ورطه ی گرفتاری نیفتادن آن را و  در راه تحقق این ۲ خواسته خسته نخواهند شد و  اتهام ها و بی مهری ها خللی در اراده ی آنان وارد نخواهد کرد.

 


  • وبلاگ نویسنده
این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large