Skyscraper large

دانشگاهیانی غیرخودی و بی‌دفاع!

gh87fg456f - مصطفی معین - mostafa moin

مصطفی معین

“یتیمی دانشگاه” و بی‌پناهی دانشگاهیان واقعیتی است که از قبل از انقلاب وجود داشته است و هنوز هم ادامه دارد. اگر چه قدمت آموزش‌های عالی و تحصیل علوم در کشورمان به بیش از پانزده سده قبل برمیگردد ولی تاسیس دانشگاه به شکل جدید و ساختار علمی و اجرایی آن نهادی است مدرن باسابقه‌ای درحدود هشتاد سال که خاستگاه آن فرهنگ و تمدن غربی است. 

 رسالت اصلی دانشگاه نیز از همان ابتدای تاسیس در دوره پهلوی اول، برآورده کردن نیازهای روزمره اداری دولت و قدرت حاکم از نظر کارکنان آموزش دیده بود و نه اهتمام عاشقانه به امور تحقیق ، تولید علم ، نوآوری و گسترش مرزهای دانش! طبیعی است که با این رویکرد، دانشگاه از نظر برنامه ریزان اقتصادی و امنیتی حکومت‌ها هم به عنوان نهادی مصرفی ،مطیع ، وابسته و واحدی از دیوانسالاری دولتی و ابزار فعل قدرتمداران تلقی شود! در این واحد اداری دیگر نباید از سنت‌های اصیل آکادمیک چون آزادی‌های علمی ، امنیت شغلی ، استقلال و خودگردانی ، سلسله مراتب و دیسیپلین دانشگاهی ، حرمت استاد و دانشجو و محیط دانشگاه به جز در مقاطع کوتاهی آن هم به صورت ناپایدار سراغ گرفت. 

این است که نگاه به دانشگاه نه به عنوان یک نهاد علمی با اهداف و رسالت‌های ملی و جهانی ، بلکه در حد یک مرکز تولید انبوه مدرک و اعتبار کاذب اجتماعی و یک باشگاه سیاسی برای نفوذ و یارگیری مسئولان اجرایی و عرصه تاخت و تاز عناصر گروههای فشار و رقابت ناسالم جناح‌های سیاسی نازل می شود. در واقع دانشگاه و دانشگاهیانی داریم ” یتیم ، بی‌پناه ، غیرخودی و بی‌دفاع” که در معرض همه گونه آسیب‌های سیاسی ، اخلاقی و اقتصادی ناشی از وابستگی به دولت‌ها و فقدان احزاب و نهادهای مدنی ، مطبوعات و رسانه‌های آزاد قرار میگیرد. فقط در هنگام فعالیت‌های تبلیغی در هفته‌های قبل از انتخابات مجلس یا ریاست جمهوری و شرایط خاص است که برای دانشگاه شعار داده می شود و از ماه‌های قبل از آن هم برای تعیین مدیرانش ، مسئولان آموزش عالی را تحت فشار قرار داده و تلاش برای دخالت در محدوده اختیارات قانونی ایشان می شود. 

در چنین شرایطی است که شاهد پرونده سیاه عملکرد هشت ساله دولت‌های نهم و دهم در وزارت علوم و نظام آموزش عالی کشور و موارد خسارتباری از آسیب‌های مورد اشاره به دانشگاه‌ها هستیم. تضعیف هیات‌های امنا و سلب اختیارات دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی ، انتصابات فرمایشی و سیاسی مدیریت‌های ستادی وزارت و دانشگاه‌ها ، بازنشسته کردن استادان شاخص و مستقل و متوقف کردن ارتقای علمی استادان جوان ، استخدام اشخاص بدون احراز ضوابط در هیات علمی ، گزینش سه هزار بورسیه غیر قانونی ، محرومیت از تحصیل دانشجویان(ستاره دار) ، شیوع و گسترش فساد اداری و مالی و رانتخواری در محیط‌های پاک علمی نمونه هایی از آن عملکردهای مخرب و آسیب زاست. این روند خسارتبار همانگونه که پیش بینی می شد(مصاحبه اینجانب با نشریه معتبر ناتور در سالهای ۲۰۰۵ و ۲۰۰۹) اکنون به رکود پژوهش و تولید علمی کشور انجامیده است. 

و اکنون درخواست استیضاح وزیر علوم ، تحقیقات و فناوری از سوی گروهی از “دلواپسان مجلس” فرصت مغتنمی برای”دولت تدبیر و امید” فراهم آورده است که از تریبون مجلس شورای اسلامی مستقیما” با مردم سخن بگوید. در این گفتگوی صمیمانه ضروری ست که بسیار شفاف ، صریح و صادقانه ، علاوه بر گزارش مفاسد و مشگلات به میراث مانده از وزرای علوم و دولت‌های قبلی ، در باره خواسته‌های غیرقانونی استیضاح کنندگان که در جلساتی با وزیر نجیب علوم و همکاران محترمش مطرح شده است نیز روشنگری نمایند. بهره گیری درست از این فرصت کم نظیر می تواند به نحو موئری سکوت ، عدم اقدام و عدم اطلاع رسانی کافی مسئولان در این زمینه‌ها در یکسال گذشته را جبران نماید. انشاالله 

 


  • بازنشر از فیس بوک نویسنده 
این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large