Skyscraper large
پس از نلسون ماندلا و دالایی لاما

جایزه صلح مانها به مخملباف رسید

98l6fdrgslpهفته گذشته با خبر اهداى یک جایزه صلح بین المللى به فیلمسازى ایرانى پایان یافت؛ خبرى که در رسانه هاى داخل کشور بازتاب چندانى نیافت و البته قابل پیش بینى بود. 

پس از نلسون ماندلا، رئیس‌جمهور سابق آفریقای جنوبی و دالایی لاما، رهبر معنوی بوداییان، این بار کمیته جوایز مانها در کره جنوبی، جایزه صلح خود را به محسن مخملباف، فیلمساز ایرانی اهدا کرد. 

به گزارش بى بى سى فارسى، محسن مخملباف در کنفرانسی مطبوعاتی در سئول، پایتخت کره جنوبی گفت: “این جایزه به دلیل داشتن عنوان صلح، برای من اهمیت زیادی دارد.” 

جوایز مانها سالانه به افراد تاثیرگذار در بخش‌های صلح، خدمات اجتماعی، هنر و ادبیات اهدا می‌شود. این رشته جوایز در سال ۱۹۹۷ میلادی و برای بزرگداشت هان یونگ اون، شاعر کره‌ای پایه‌گذاری شد. او از فعالان مدنی اوایل دهه ۲۰ میلادی، در دوره حاکمیت ژاپن بر کره بود و برای استقلال کشورش فعالیت می‌کرد. مانها نام هنری این شاعر بود. 

کمیته جوایز مانها “مقاومت در برابر فشار و جور و داشتن یک زندگی هنرمندانه همچون هان” را دلیل اهدای جایزه صلح سال ۲۰۱۴ مانها به محسن مخملباف اعلام کرده است. 

توبه نصوح، بایکوت، عروسی خوبان، سلام سینما، گبه، سفر قندهار و باغبان از جمله فیلم‌های محسن مخملباف، فیلمساز ۵۷ ساله ایرانی هستند. او برنده چندین جایزه بین‌المللی از جشنواره‌های هنری است. 

در میان آثار مخملباف، “باغبان” محتوایى مستقیم در دفاع از صلح دارد؛ اگرچه برخى دیگر از آثار او هم نگاهى ویژه به صلح و مدارا دارند؛ به نوشته ى حسن صلح جو که سال گذشته مستندى را درباره زندگى خانواده ى مخملباف ساخت «فیلم “باغبان” روایت سفر پدر و پسری فیلمسازست که برای تحقیق درباره یک دین، “آیین بهایی”، به اسراییل و به باغ های بهایی سفر می کنند و با یک باغبان بهایی و چند بهایی دیگر آشنا می شوند . آنان در این سفر از دیدگاه موافق و مخالف دین، به طرح پرسش هایی درباره نقش و تاثیر دین در زندگی بشر و رابطه آن با قدرت و گسترش نفرت در جهان می پردازند. 

 پدر هنوز امیدوار است که دینی پیدا شود که بتواند راهی برای پیشبرد صلح و مهربانی در جهان ارایه دهد ولی پسر همه ادیان را عامل خشونت و جنگ می داند. پدر خوش بین به دین، مفتون خشونت پرهیزی باغبان و باغش می شود و پسر دین گریز تلاش می کند پدر را از فرو افتادن به ورطه دینی دیگر باز دارد. اما پدر که آداب باغبانی آموخته، دوربینش را می کارد و به آن آب می دهد. تقابل این دو نسل، پدر و پسر، و جدل و گفت و گوی آنها عامل اصلی پیش برنده فیلم باغبان است. 

این فیلم تلاشی ست برای طرح سوالاتی دربارۀ “رهایی انسان از خشونت و ناامیدی.” این که سهم دین در تولید و بازتولید خشونت در جهان چیست؟ و این که “اصلا آیا خداوند در زمین به این بزرگی، جا کم داشته که دو دین بزرگ، یهودیت و اسلام، را در فاصله یک کوچه از همدیگر به وجود آورده؟” آیا می توان گفت که نسل جوان “تکنولوژی” و همۀ ملزوماتش را یک دین جدید می داند؟». 

به باور حسن صلح جو، «محسن مخملباف  فیلمسازى پیش بینی ناپذیری است که به هر فیلم به عنوان یک کشف می نگرد و سینما را وسیله ای برای طرح پرسش های ذهنی آدمی جست وجو گر می داند و نه وسیله ای صرفا سرگرم کننده».  

اگر داورىِ آقاى صلح جو را بپذیریم شاید بتوان گفت “صلح” نیز کشف و تجربه ى تدریجى مخملباف است؛ کشفى که آن را طىّ سالها زندگى کرده و حالا کمیته جوایز مانها جایزه اش را در ستایش «داشتن یک زندگی هنرمندانه همچون هان» به محسن مخملباف اهدا کرده است.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large