Skyscraper large

جهنم و جایگاه دلواپسان

s5df55d-مهدى ساوالان پور- mehdi savalan poor

مهدی ساوالان پور

سخنان حسن روحانی در واکنش به منتقدان توافقات هسته‌ای و ادامه مذاکرات و بزدل خواندن آنها، نشان از آغاز جنگ لفظی تازه‌ای بین رئیس دولت یازدهم و تندرویان حکومتی منتقد وی دارد.

حسن روحانی در جمع روسای نمایندگی‌های جمهوری اسلامی در خارج از کشور با بیان اینکه در داخل کشور برخی به دنبال تعامل‌هراسی و مذاکره‌هراسی هستند و به محض اینکه صحبت از مذاکرات پیش می‌آید می‌گویند ما هراس داریم، خطاب به منتقدان گفت:  یک عده به ظاهر شعار می‌دهند ولی بزدل سیاسی هستند و تا حرف مذاکره پیش می‌آید می‌گویند ما می‌لرزیم. به جهنم؛ چه کار کنیم؟

حمید رسایی نماینده تهران در مجلس از امضای ۲۰۰ نماینده مجلس برای نامه درخواست کتبی تشکیل جلسه غیرعلنی با حضور رئیس ‌جمهور به منظور ارائه توضیحاتی درباره اظهاراتش نسبت به منتقدان مذاکرات هسته‌ای خبر داد.

وی گفت: در این نامه نمایندگان مجلس از هیأت رئیسه درخواست کردند که فردا با حضور حسن روحانی جلسه غیر علنی تشکیل شود و در آن جلسه رئیس‌ جمهور درباره اظهاراتش که در واقع توهین به نخبگان، مردم، نمایندگان مجلس و خبرگان و همچنین برخلاف شأن و جایگاه ریاست جمهوری بود، توضیحاتی ارائه دهد.

استفاده از این نوع ادبیات که در نظام سیاسی جمهوری اسلامی به ادبیات احمدی نژادی معروف شده است موافقان و مخالفان بسیاری را وادار به واکنش و موضع گیری کرده است، اما فارغ از نوع گفتمان رئیس دولت، این ادبیات نشان از فشار تندرویان بر دولت یازدهم دارد که به رغم از دست دادن قوه مجریه در انتخابات خرداد ۹۲، همچنان بر قوه قضاییه، مقننه، نهادهای امنیتی و اطلاعاتی تسلط دارند و از این امکانات در راستای فشار بر دولت استفاده می‌کنند.

البته طی یکسال گذشته نیز، حسن روحانی منتقدانش را با القابی نظیر بی‌سواد، دلال تحریم و بی‌شناسنامه خطاب کرده بود که جنگ لفظی و انتقاد تندرویان را به دنبال داشت.

دکترین سیاست خارجی ایران با پیروزی حسن روحانی در انتخابات ریاست‌جمهوری دچار تحول شد و گویش ملایم و معتدل رئیس دولت یازدهم جایگزین لحن پرخاشگر و توهین‌آمیز محمود احمدی نژاد گردید و حسن روحانی و تیم مذاکره کننده‌اش با چراغ سبز رهبر جمهوری اسلامی، حرکتی را آغاز کردند تا اعتماد از دست رفته جامعه جهانی را نسبت به ایران باز گردانند.

حسن روحانی در تبلیغات انتخاباتی خود وعده گشایش اقتصادی در کشور را می‌داد و شاه کلید این مساله را در توافقات هسته‌ای و لغو تحریم‌ها دنبال کرد، لذا تمام نیرو و توان خود را برای دستبابی به این مساله دنبال کرد که در این زمینه عملکرد نسبتا موفقی را به دنبال داشت.

اما رسیدن به این توافقات موجب هراس و ناراحتی تندرویانی گردید که طی ده سال مناقشه هسته‌ای و اتخاذ تحریم‌های گسترده توانسته بودند از این نمد برای خود کلاهی بدوزند و ثروت‌های هنگفتی را بدست آورند، که انتقادهای گسترده این افراد تحت عنوان دلواپسان هسته‌ای را  نسبت به عملکرد دولت و تیم مذاکره کننده به دنبال داشت.

مناقشه ده ساله هسته‌ای ایران و جامعه بین‌الملل هزینه‌های هنگفتی را متوجه اقتصاد کشور کرده و بر اساس گزارش دو موسسه تحقیقاتی “بنیاد کارنگی برای صلح” و “فدراسیون دانشوران آمریکا” تحریم های بین المللی تا پایان سال ۱۳۹۱ بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار به ایران ضرر وارد آورده است.

حسن روحانی در همایش ذکر شده با بیان اینکه ما قادریم مشکلات را حل کنیم، گفته است: امروز دولت اهل شعار نیست بلکه دولت اهل عمل است چون ما به جای شعار، شعور می‌خواهیم و به جای تصمیمات یک‌شبه، تدبیر می‌خواهیم. گرچه توافقنامه ژنو، موقتی بود اما قدم بسیار مهمی به حساب می‌آمد و وزارت خارجه کار بزرگی کرده است؛ پس اگر عده‌ای ممنون این زحمتشان نیستند، دیر یا زود ممنون می‌شوند و تاریخ قضاوت خواهد کرد.

 اما نکته مهم در این زمینه ناموفق بودن حسن روحانی در بعد سیاست داخلی است که بر هر تصمیمی در سیاست خارجی تاثیر مستقیم می‌گذارد، دولت یازدهم در فضای داخلی کشور در قبال دیگر قوا و نهادهای حکومتی در موضع تدافعی قرار گرفته است، از یکسو برخورد مجلسیان با وزرا و دادن کارتهای زرد به آنان و از سوی دیگر سفت و سخت شدن فضای فرهنگی، رسانه ای و دانشگاهی و برخوردهای قضایی با آنان، دولت یازدهم را به سمت انفعال سوق داده است.

البته موضع سکوت و انفعال دولت مورد انتقاد حامیانش نیز قرار گرفته آنان این حالت دولت را نمی‌پسندند و خواستار محکم برخورد کردن دولت در قبال این گونه اقدامات هستند، در این زمینه مسیح مهاجری٬ مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی می گوید: دولت حسن روحانی شجاعت به کار گرفتن قدرت کم خود را هم ندارد.

هرچند دولت یازدهم باید برای رسیدن اهداف خود باید در قبال مخالفتها موضع محکمی اتخاذ کند اما به نظر می‌رسد لحن تند و خارج از عرف رئیس جمهور ایران از این مساله نشات می‌گیرد که نتوانسته موفقیت‌های خود را  در عرصه خارجی، در بعد داخلی نیز به انجام رساند و در این هراس است که هر آنچه تا کنون رشته کرده است با اقدامات تندرویان پنبه گردد.

در صحت این مساله که رئیس قوه مجریه با وجود شعارهای اولیه مبنی بر تعامل با دیگر قوا نتوانسته یک رابطه مثبت با آنان ایجاد کند هیچ شکی وجود ندارد، و به نظر می‌رسد عمده عصبانیت حسن روحانی از این مساله نشات می‌گیرد که سیاست‌های اتخاذ شده از سوی دیگر نهادها در قبال اقدامات دولت در راستای تخریب و پایین آوردن وجهه دولت صورت می‌گیرد.

با این وجود اتخاذ ادبیات عامه پسند و جنگ لفظی شاید مورد حمایت بخشی از جامعه قرار گرفته و هواداران دولت از این مساله لذت ببرند، اما این گونه سخنان که با سوار شدن بر موج افکار عمومی همراه است در بلند مدت کارایی ندارد و تفکر مثبت مردم نسبت به روحانی که از خرداد سال گذشته آغاز شد رو به افول خواهد گذاشت.

مردمی که با نفی افراط گرایی به اعتدالگرایی حسن روحانی پاسخ مثبت دادند امیدوارند که دولت وی بتواند بر عهدی که با ملت ایران بسته است وفادار مانده و در این مسیر در جهت منافع ملی ایران حرکت کند، لذا اتخاذ سیاست تقابل با دولت و افراطیون نباید بر عملکرد حسن روحانی و دولتمردانش تاثیر منفی گذاشته و آنان را از رسیدن به مقصود که همانا رساندن ایران و ایرانی به جایگاه اصلی خویش است غافل نماید.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large