Skyscraper large

واکنشی مسالمت‌جویانه؛ اما قاطعانه!

6d5fg444f - عیسى سحرخیز - isa saharkhiz

عیسی سحرخیز

“جهاد فرزندآوری” در نیمه ی راه تصویب با واکنش بازدارنده ی جامعه و فشار مسالمت جویانه ی افکارعمومی با سد محکمی مواجه شده است به گونه‌ای که قانونگزاران و مجریان امر مجبور شده اند فارغ از “حکم حکومتی” راه خویش را پیش گیرند و گوی و میدان را به سپاهیان آماده برای جنگ و جهاد بسپارند. 

جامعه ی ایران هر چند در ابتدای اعلام برنامه ی “جهاد فرزندآوری” واکنش چندانی از خود نشان نداد و در محافل خصوصی و خانوادگی مسئله را با شوخی و خنده برگزار کرد، اما زمانی که متوجه ی مصوبه ی مجلس شد و دریافت موضوع جدی است و حتی پای زندان و جریمه در میان است خنده و شوخی را به طنز و کنایه و نقد شدید تبدیل کرد تا ریشه ی رفتار استبدادی این بار در تخت و رختخوابش جا خوش نکند. 

این مسئله برای مردم شوخی بردار نبوده و نیست، چه آن زمان که شاه و ملکه خود چهار فرزند داشتند و در و دیوارهای کشور را با شعار”فرزند کمتر، زندگی بهتر” پر کرده بودند و چه اکنون که عده‌ای اغلب بیکاره و نشسته بر سر سفره ی بی‌صاحب نفت، زمام اصلی‌ترین امور آن‌ها را در دست گرفته و هر روز حرفی نو می زنند و بساطی تازه برپا می کنند؛ آن هم در شرایطی که مشکلات زندگی و کسب و کار، و از همه مهمتر مسکن و اشتغال، گریبان ملت به ویژه نسل جوان را گرفته که در ابتدای انقلاب مجبور بود در مدارس چند نوبته تحصیل کند و بارها شنیده است که پدر ومادرش شیرخشک و پوشکش را کوپنی می خریدند یا در بازار سیاه تهیه می کردند. 

آنان که شعار “جهاد فرزندآوری” می دهند و آن را تبیین می کنند فارغ از این نکته هستند که همه چیز را نمی توان از چین وارد کرد و الگوی جمعیتی را این بار به شیوه ی مهندسی معکوس، از روی دست این متحد استراتژیک و شریک آب و نان ملت ایران نوشت! آن‌ها غافلند که با الگوی چینی می توان با زور سرنیزه جلوی بچه دار شدن مردم را گرفت یا با سقط جنین و کشتن نوزادان سیاست “تک فرزندی” را به مرحله ی اجرا در آورد، اما نمی توان در اتاق خواب ملت نشست و نظاره گر خصوصی‌ترین امور مردم بود و همانجا دستور داد که این گونه عمل کنید و از این وسیله استفاده نکنید؛ همان کارها و همان چیزهایی که در این یک دو هفته نقل محفل مردم بوده و مضحکه ی ملت ، تا عاقبت “وکیل الحکومه “‌ها را مجبور به عقب نشینی کرد. 

موضوع بچه دار شدن مانند کشتن بچه‌های مردم در کوچه و خیابان نیست که با گارد مسلح و نیروی ویژه و توپ و تفنگ و فشفشه بتوان آن را به ملت حقنه کرد و در هر خانه یک “ماشین بچه سازی” راه انداخت، این امری کارشناسی با ریشه‌های عمیق اقتصادی و فرهنگی است. 

این دیگر فلان عملیات جنگی نیست که بتوان بچه‌های بیگناه مردم را مفت و مجانی در اختیار داشت و فارغ از این که عملیات لو رفته و دشمن در کمین نشسته، نوگلان ملت را به جلو فرستاد و تار و مار کرد و داغشان را بر دل پدر و مادر نهاد. یا آن جمعی را که از جنگ جان به در برده،اما مجروح و معلول و شیمیایی شده به شهرها بازگشته، در انتخابات سال ۸۸ به اتهام نداشتن بصیرت، اما داشتن زبانی حق گو این و فریاد بلند که “رای من کجاست؟”، در کهریزک به شهادت رساند یا سال‌ها در حبس و حصر نگاه داشت. 

جالب این است که جریان حاکم بر کشور که تا کنون خود را تنها متخصص و کارشناس تمام امور سیاسی، اقتصادی و اجتماعی معرفی می کرد، اکنون در امور جمعیتی نیز خبره شده و به بهانه ی ستیز با آمریکا، راهبردهای جنگی و راهکارهای عملیاتی را به خصوصی‌ترین امور مردم کشانده است؛ آن هم در حالی که مرور مکرر مسائل فقهی آن چنانی رساله‌های عملیه، برای این افراد خط و مرزی بین امور خصوصی و عمومی نکشیده و فارغ از شرم و حیا می توان همه چیز را به راحتی همه وقت و همه جا به خصوص بر منبر و در محراب گفت و این روزها سخنان آن چنانی را در برابر کودکان و نوجوانان تازه بالغ، در بلندگوهای تبلیعاتی رادیو و تلویزیون. 

هر چند مشخص نیست که کارشناسان این موضوع چه افراد و صاحب نظرانی بوده اند که رهبر جمهوری اسلامی را به عنوان بانی اصلی “جهاد فرزندآوری” به این وادی کشانده و نظامیان را در صف تبلیغاتی قرار داده اند، اما به راحتی می توان رد پای آنان را دید و تشخیص داد و به طرح‌های کارشناسی گذشته اشان خندید. در جریان این تبلیغات ناپخته است که مشاور عالی نماینده رهبر جمهوری اسلامی در سپاه پاسداران می گوید: “از منظر مقام معظم رهبری که مبتنی بر کار کارشناسی دقیق و حکیمانه است؛ همه باید در این عرصه فعال شده و با فرهنگ‌سازی درست، به جنگ فرهنگ غلط “فرزند کمتر ـ زندگی بهتر” بروند”  

وی درتبیین این ماجرا مطلبی درهفته نامه صبح صادق قلمی کرده و مدعی شده است که “جنگ نظامی، جنگ علمی، جنگ اقتصادی، جنگ نرم و جنگ فرهنگی، از جمله جنگ‌های نظام سلطه با محوریت آمریکا علیه ملت و نظام اسلامی طی سالیان گذشته بوده و بارها هم در رسانه‌های داخلی و محافل عمومی درخصوص این جنگ‌ها بحث و بررسی صورت گرفته است. جنگ جمعیتی نظام سلطه را باید به این فهرست افزود و هوشمندی و دقت مردم را باید نسبت به این جنگ و چگونگی مواجهه و خنثی‌سازی آن بالا برد.” 

سرتیپ پاسدار یدالله جوانی فارغ از این که در این سال‌ها تمام ارکان قدرت از رهبری تا بسیج، از دولت تا مجلس در هشت سال گذشته چون ارکستری هماهنگ یک ساز را می زدند، این ادعا را نیز مطرح کرده است که “بخش قابل توجهی از مسئولان نظام در سطوح مختلف طی سال‌های گذشته، دچار غفلت شدند”!  

لابد این غفلت هم از نوع روی کار آوردن آن “عروسک‌های خیمه شب بازی” است که ثروت ملت و امید به آینده ی جامعه را نابود کرد و سرمایه‌های اقتصادی و اجتماعی ایران را به باد فنا داد. معلوم نیست که این دوستان خود را به خواب زده یا فراموش کرده اند که هشت سال پیش در بحبوحه ی آن اعتراض‌های مردمی و در شرایطی که ملت دنبال احقاق حق خود و روی کار آوردن میر منتخب شان، میرحسین موسوی، بودند، آن کارشناس تمام علوم، آن خبره ی تمام امور، آن شازده ی منتصب و مطیع منتخب در هفته ی اول سال ۸۹ چگونه در تبلیغ این ایده عطرافشانی و گلاب پاشی کرد: 

“بنده با اینکه ۲ بچه کافی هست مخالفم و استدلال علمی نیز برای آن دارم و امروز شاهد هستیم که متوسط بچه‌ در خانواده‌ها زیر ۲ نفر است و این سیاست غلطی است که غربی‌ها انتخاب کردند و الان نیز برای حفظ فرهنگ و هویت خود یارانه سنگینی پرداخت می‌کنند. از همین رو چرا ما باید این راه را برویم.” 

آیا آن سخنان رادیو و تلویزیونی ترجمان همین کلام جناب تیمسار نیست که بر اساس تئوری “جنگ جمعیتی”، آن هم با دو روش “مسلحانه و غیرمسلحانه”، بیان می شود: “درجنگ جمعیتی مسلحانه، نظام سلطه با محوریت آمریکا، طی یک دهه گذشته، جهان اسلام را مورد هدف قرار داده و مسلمان‌کشی را به هر شکلی برای کاهش جمعیت مسلمانان دنبال می‌کند… در جنگ جمعیتی به روش غیرمسلحانه، دشمن برای تضعیف طرف مقابل، به جای صرف هزینه‌های هنگفت برای کشتن انسان‌ها از به دنیا آمدن آنها جلوگیری می‌کند.”  

با روندی که جریان امور پیش رفت اکنون می توان به ارزیابی این ماجرا نشست و جمع بندی کرد که دو ماجرا بانیان این ایده و برنامه ی تحمیقی- تحمیلی را در انزوا قرار داده است؛ رای اثرگذار مردم، واکنش آنی و به موقع مردم. 

رای مردم از سو حائز اهمیت است که دو “انتخابات” مهم پیش روی ملت قرار دارد که در آن‌ها قادرند خواست‌ها و مطالبات خود را که با “جهاد فرزند آوری” اجباری، همراه با جریمه و زندان در تضاد است به راحتی اعمال کنند.  

انتخابات نزدیک مجلس، عاملی است تا نمایندگان اقتدارگرا هر چند دل با این طرح دارند اما دستشان در تصویب آن بلرزد. چون، آن‌ها نیک می دانند رای مثبت به این طرح عامل مهمی در ریزش آرای متزلزل آنان خواهد بود. انتخابات دور ریاست جمهوری نیز مانعی است تا اعضای دولت بتوانند به راحتی تن به “حکم حکومتی” بدهند، چون وزرای دولت “تدبیر و امید” خوب می دانند که به راحتی نمی توانند شعارهای تبلیغاتی گذشته را که مبنای رای آوری حسن روحانی بوده کنار بگذارند. 

شاید به این دلیل است که این روزها هم “وکیل الحکومه”‌ها زیر فشار افکار عمومی نشان می دهند که خیلی زود از کرده ی خود پشیمان شده و طرح پیشنهادی را برای بررسی بیشتر به کمیسیون مربوطه بازگردانده اند. به نظر می رسد که این اقدامی مصلحت اندیشانه باشد که به منظور تعلیق آن تا مجلس آینده یا دست کم پس از برگزاری انتخابات پیش رو به کار رفته است، الا این که در برابر فشار بیت رهبری در جهت اجرای حکم حکومتی قرار گیرند.  

از آن سو نیز دولت اعتدال که از ابتدا دل خوشی از این ماجرا نداشته و این طرح را “غیرکارشناسی” و مغایر “حقوق شهروندی و سلامت مادر و فرزند” می دانسته ، به پشت گرمی نظر مخالف افکار عمومی و واکنش شدید و آنی اقشار مختلف مردم به صورت جدی در مقابل آن ایستاده است. به این دلیل است که سخنگوی دولت به صراحت اعلام کرده است که در مصوبات مجلس موارد مغایر حقوق شهروندی باید حذف شود” 

محمدباقر نوبخت لابد به این سخنان رئیس خود توجه داشته است که در زمان انتخابات ریاست جمهوری در جهت جلب هر چه بیشتر آرای ملت، با بیانی نرم و سخنانی دیپلماتیک که نه سیخ بسوزد و نه کباب چنین گفت: “با توجه به وضعیت کنونی جامعه و مساله بیکاری گمان نمی‌کنم تشویق جامعه به رشد جمعیت مفید باشد. اگر ما می‌توانستیم مساله بیکاری را به طور کامل در کشور حل کنیم ‏‌آن وقت شاید می‌شد به مساله افزایش جمعیت فکر کرد ولی در حال حاضر این مساله اصلا به صلاح نیست.” 

این مصلحت اندیشی‌ها و عقب نشینی‌ها نشان می دهد که آن چه در این ماجرا بیش از همه اهمیت داشته واکنش شفاف و روشن- گاه طنزآلود و گاه خشم اگین – مردم بوده است، واکنشی مسالمت جویانه، در عین حال قاطعانه که باید قدر آن را دانست و در موارد مشابه بهتر و بیشتر از آن بهره برد. 

 


  • بازنشر از جرس
این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large