Skyscraper large

“عصبانی نیستیم” با این مجری سفارشی!

IMG_1718-shahab-amopor شهاب عموپور

شهاب عموپور

١-حسین پاکدل را به عنوان مجری مراسم اختتامیه‌ی “سی و دومین دوره‌ی جشن‌واره فیلم فجر” انتخاب می‌کنند. او، از مدیران سابق و مجریان محبوب تلویزیون ایران بوده است که سال‌هاست از تلویزیون ضرغامی و لاریجانی فاصله گرفته و این اواخر از جانب تلویزیون “ممنوع التصویر” هم بوده است. لذا مدیران صداوسیما که قرار است مراسم اختتامیه‌ی جشنواره‌ی پرامید را از تلویزیون پخش کنند، وارد عمل می‌شوند. فشارها بر مدیران ارشاد و جشنواره شروع می‌شود و امتداد می‌یابد، تا حسین پاکدل مجری نباشد. فشارها نتیجه می‌دهد.  

٢-مجری سفارشی، که “محمدرضا شهیدی‌فر”، از مجریان کنونی صدا وسیما باشد، از سمت آن مدیران ارشد به این مدیران ارشد پیش‌نهاد شده و پذیرفته هم می‌شود. او در آخرین دوره از جشنواره که در سال واپسین دولت احمدی‌نژاد برگزار شده بود هم، مجری بود و این دوره از جشن‌واره را هم در رسانه‌های مختلف کارشناسی می‌کرد. شهیدی‌فر شاید نمی‌دانست که دولت امید هم ممکن است او را به این سمت برگزیند، وگرنه آن‌همه بی‌ادبی و تندی را پیش‌پیش به ۲ تن از فیلمسازانِ پرسابقه‌ی کشور روا نمی‌داشت. مجری محترم که گرداندن اختتامیه‌ی پرشکوه را برعهده گرفت، همانی بود که چند روز پیش، فیلم “خانه پدری” ساخته‌ی “کیانوش عیاری” را فاقد “شرافت و نجابت” خوانده بود: «فیلم آقای افخمی در مقابل فیلم آقایعیاری -که برخلاف اینکه اصلا دوست ندارم راجع به آن حرفی بزنم-، فیلم شریف و باحیایی است. در مقابل، “خانه پدری”فیلمی است که آدم را عصبانی می کند و … این فیلم، خیانت به تاریخ و مردم این سرزمین است…».

مجریِ عصبانی که مجبور شد در جریان اختتامیه، کیانوش عیاری را نیز روی سن دعوت کرده و در وصفش چیزهایی بگوید،فیلم‌ “فریدون جیرانی” را نیز همین چند روز پیش چنین وصف کرده بود که «دست یازیدن به سینمایی که حیا و نجابت در آنمعنا ندارد باعث تأسف است…». انتخاب کسی که فیلم‌ها و فیلم‌سازان را به جرم “تاریک بودن فیلم‌شان” و “خلاف سلیقه بودن‌شان”، فاقد نجابت یا شرافت می‌خواند، بدترین انتخاب ممکن از سمت مدیران فاقد استقلالِ جشن‌واره‌ی آخر بود.  

٣-هیأت داوران، فیلم “عصبانی نیستم” را پسندیده‌ است. همان‌قدر که برخی از اهالی مجلس و تخطئه‌کنندگانِ همیشه‌گیِ اعتراضات ۱۳۸۸ آن‌را نپذیرفته‌اند. مجلسیان و دیگر زورمداران، پیش از این با فشار بر وزیر ارشاد و تهدید وی مبنی بر سوال در مجلس، سبب شده‌اند تا دیگر فیلمِ با موضوع به گفته‌‌ی آن‌ها “فتنه”، از چرخه‌ی نمایش در جشن‌واره حذف شود و “محسن امیریوسفی” و عواملش، هم‌چنان در حسرت نمایش “آشغال‌های دوست‌داشتنی” بر پرده سینماهای جشن‌واره بمانند. اینک اما نوبت قربانیِ بعدی‌ست و آن همان “عصبانی نیستم” است که هیأت داوران تصمیم دارد حداقل یک جایزه در بخش “بهترین بازیگر مرد” به آن اعطاء کند. بیم‌برنده‌گان از خوانشِ تاریخیِ اتفاقات ۸۸ بازهم فشار را ادامه می‌دهند و سراغ دبیر جشن‌واره می‌روند، تا جایزه‌ای به این فیلم داده نشود. فشارها تا جایی ادامه می‌یابد که از سمتِ دبیر، به سازنده‌ی فیلم منتقل می‌شود. نتیجه: قبل از شروع بخش اهدای جوایز بخش “سودای سیمرغ”، دبیر جشن‌واره خبر می‌دهد که “تهیه کننده‌ی فیلم عصبانی نیستم”، در طی نامه‌ای خواهانِ آن شده تا فیلم‌شان در بخش‌های مختلف مسابقه، مورد داوری قرار نگیرد.  

۴-حجت‌الله ایوبی، اول شخص سینمای ایران، در اختتامیه‌ی جشن‌واره‌ی ۳۲ روی صحنه می‌رود و در کلام کوتاه و اندیشمندانه‌اش، “امید” را نه یک “پروژه”؛ بلکه یک “پروسه” می‌داند. اولین گام‌های این پروسه، شور و شعف بسیاری را به سبب نمایش بسیاری از آثار ممنوع این سال‌ها در طی جشن‌واره، به ارمغان داشت. اما اختتامیه‌ی پر از لابی‌ِ جشن‌واره‌ای که در انتخاب مجری نیز استقلال‌ِ رأی نداشت، اولین میخِ زیر لاستیک اتومبیل امید دولت، در جاده‌ی سینماست. تا پنچر و کم‌باد نشده، فکری به حالش کنید.  

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large