Skyscraper large
دبیر کمیسیون امنیت ملی مجلس ششم در گفتگو با راه دیگر:

حمایت مردم، مخالفان را عقب می‌راند

fg877h

عکس از سایت ریاست جمهوری

مژگان مدرس علوم

پس از توافقنامه ای مقدماتی که بر سر برنامه های هسته ای ایران و توقف تحریم ها علیه ایران که در آذرماه بین ایران و گروه ۱+۵ بسته شد، اولین دور از مذاکراتجامع قرار است روز ١٨ فوریه (٢٩ بهمن) در وین، پایتخت اتریش برگزار شود.

در حالیکه شش ماه آینده نقش تعیین کننده ای در دیپلماسی دارد و ایران و قدرتهای جهانی باید از همکاری برای رسیدن به یک توافق نهایی استقبال کنند، اماکاترین اشتون، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا مذاکرات در وین را «بسیاردشوار» ارزیابی کرده و می گوید طرفین حتی ممکن است مجبور به تمدید دورهشش ماهه مذاکرات جامع شوند. بسیاری از تحلیلگران، مصالحه تمامی طرف هاروی مفاد توافق نهایی را کلید موفقیت می دانند.

دکتر علی تاجرنیا، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس ششم با تاکید بر اینکه “حمایت مردم، مخالفان توافق ژنو را به عقب مى راند” به “راه دیگر” می گوید: “باید در ابتدا به بررسی زمینه های ورود ایران به مذاکرات ژنو پرداخته شود تا بتوان در مورد ارزیابی مذاکرات سخن گفت. بایستی پذیرفت در هشت سال گذشته دولت نهم و دهم به قطعنامه های سازمان ملل بعنوان کاغذپاره نگاه می کرد و مذاکرات را عمدتا از منظر و رویکرد داخلی مسائل دنبال می کرد؛ از همین رو ما شرایط دشواری را تا قبل از آمدن دولت تدبیر و امید داشتیم. بویژه تحریم های جدیدی که در دستور کار آمریکا و برخی از کشورهای غربی بود شرایط دشوارتری را برای ایران ایجاد می کرد. بر این اساس پیش از همه مهم است به پرسش پاسخ داده شود که چه اتفاقی می افتاد اگر مذاکرات ژنو انجام نمی شد؟ به اعتقاد من حداقل کار مذاکرات ژنو این بود که ایران را تا حدودی از فضای تحریم های یکجانبه وارد فضای تعاملی کرد وبویژه اینکه روند رو به رشد تحریم ها علیه ایران را متوقف کرد و این مهمترین مسئله ای است که شاید کمتر به آن توجه می شود.”

این تحلیلگر مسائل سیاست خارجی با تاکید بر موفقیت دیپلماسی دولت حسن روحانی، تصریح می کند: “در شرایط نابرابر در بحث مذاکرات که ایران به نوعی ناگزیر برای حضور و گفتگو بود، دیپلماسی ما موفق عمل کرد. تغییر شرایط کشور و حمایت مردمی و پشتوانه خوبی که دولت داشت کمک کرد تا دولت مذاکرات ژنو را به نحو مطلوبی پیش ببرد. با توجه به مجموعه این شرایط، باید اصل توافقنامه ژنو را یک موفقیت بزرگ برای دولت دانست؛ اگرچه ممکن است مفاد این قرارداد به گونه ای باشد که بعضا در مقام مقایسه جمهوری اسلامی را مکلف به برخی از خواسته ها نشان دهد، اما در مجموع و با توجه به شرایط گذشته موفقیت ترین بخش این مذاکرات برسمیت شناختن ایران هسته ای و بازشدن درب های گفتگو بین ایران و کشورهای مختلف غربی و حتی کشورهای منطقه بود.”

اما پس از به اجرا درآمدن توافق مقدماتی ژنو و به دنبال پلمب برخی تجهیزاتهسته‌ای ایران، برخی از چهره‌ها و نیروهای محافظه‌کار سیاست خارجی وهسته‌ای حسن روحانی را مورد انتقاد قرار داده و این توافقنامه را نامتوازان خواندند.

در یکی از این موضعگیری ها علیه دیپلماسی دولت احمد خاتمی، امام جمعه موقتتهران، بر لزوم “مقابله به مثل” در سیاست بین‌الملل تاکید کرده و گفته است “فرهنگمقاومت نیز در عرصه سیاسی با فرهنگ مذاکره در تعارض نیست.”

d65g4f44f

عکس از قانون

دکتر علی تاجرنیا در این زمینه خاطرنشان می کند: “قطعا در حوزه های مختلف سیاست خارجی و سیاست داخلی در دیدگاه ها و نظرات تفاوت وجود دارد، اماهمواره نگاه این بوده که در ارتباط با مسائل کلان سیاست خارجی در کنار دیدگاههای مختلف سعی شود صدای واحدی از طرف مجموعه مختلف حاکمیت در بیرون مطرح شود. در دوره های گذشته هم تقریبا به همین صورت عمل شده است،اما متاسفانه فکر می کنم این شکل مواجهه با یک توافق بین المللی که از طرف ایران شکل گرفته با بحثهایی که از سوی راه یافتگان به مجلس و برخی از ائمه جمعه و علما صورت می گیرد اتفاق عجیبی در کشور است. در واقع هدف کلی از این اقدامات تضعیف دولت است و بیشتر مصرف داخلی دارد؛ چراکه تمام این افراد که منتسب به اردوگاه اصولگرایان هستند می دانند که در مواجهه با مسائل بین المللی و با توجه به شرایط ایران پیشبرد مذاکرات کار دشواری است که بخشی از این مجموعه یا خودشان بوجود آوردنده شرایط فعلی کشور هستند و یا از سوی مجموعه ای که آنها را بوجودآورده اند، حمایت می شوند. البته بخش هایی از چهرههای اصولگرایان دچار نوعی برخورد دوگانه شده اند و اگرچه می دانند که دولت تدبیر و امید و دیپلماسی کشور چاره ای جز پذیریش یکسری شروط برای بدست آوردن امتیازات مناسب را ندارد اما از طرفی نمی خواهند این بحث را بپذیرند. می خواهند اگر این مذاکرات هزینه ای هم داشته باشد آن را بر گردن دولت و مسئولین قوه مجریه بیاندازند. بر همین اساس تصور نمی کنم که با یک استراتژیک کلان با توافقنامه مخالفت کنند، زیرا رهبری نظام در جریان مجموعه مذاکرات و توافقنامه ها هستند و ایشان هم بارها گفته اند هر زمان نکته ای که لازم باشد خودشان مطرح می کنند. بدین ترتیب برداشت من از این برخوردها و اظهارات ایجاد یک فضای بی اعتمادی بین دولت و مردم است و می خواهند دولت را بی توجه به منافع ملی معرفی کنند. از سوی دیگر نزدیکی انتخابات مجلس هم در این نوع موضعگیری ها بی تاثیر نیست. متاسفانه این میزان هجمه به دولت در طول تاریخ بعد از پیروزی انقلاب حتی در زمان بنی صدر هم نبوده است.”

این نماینده پیشین مجلس در پاسخ به این سوال که دولت با چه راهکارهایی می تواند به آماده سازی فضای داخلی برای رسیدن به یک توافق نهایی دست یابد، می گوید: “دولت بایستی مسائل خود را شفاف مطرح کند و شرایط قبل از مذاکرات رابطور دقیق برای مردم باز کند؛ لطمات ناشی از تحریم ها در کشور و سوء مدیریت هایی که منجر به شرایط کنونی کشور شده را آشکار و بصورت شفاف توضیحدهد. گزارشی که آقای روحانی از صدا و سیما دادند حاوی نکات ارزشمندی بود که نیازمند تشریح بیشتری است. بحث بعدی این است که دولت نباید در موضع تدافعی بیفتد. اعضای دولت باید کاملا با هم همراه باشند، زیرا اختلاف نظر در بین اعضای دولت در مورد مسائل داخلی و خارجی باعث افزایش هجمه ها علیه دولت می شود. نکته دیگر، استفاده از پتانسیل افکار عمومی است. مردم اگر متوجه شرایط شوند و در جریان موضوعات مختلف قرار بگیرند، دولت را حمایت خواهند کرد. حمایت افکار عمومی از دولت سبب عقب راندن مخالفین دولت می شود. با توجه به اینکه عملکرد دولت هم در بیرون آوردن ایران از انزوای بین المللی وهم شکسته شدن تحریم ها موفق بوده، بایستی با اقتدار و صلابت بیشتری این مسیر را پیش ببرد. در نهایت دولت باید از اینکه شبهه در ذهن مردم ایجاد شود که مذاکرات به نفع منافع ایران نیست، جلوگیری کند.”

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large