Skyscraper large
على كشتگر، تحليلگر و فعال سياسى:

براى دیکتاتور انتقامجو هرگونه تبلیغ افکار ماندلا، خطرناک است

65sd4fعلی کشتگر، نویسنده و کنشگر سیاسى بر این باور است که عدم حضور روحانى در مراسم یادبود ماندلا، ناشى از عدم موافقت رهبر جمهورى اسلامى است؛ او با طرح این پرسش که “چرا خامنه‌ای به روحانی اجازه شرکت در مراسم ماندلا را نداد؟” در گویا نوشته است:

“ماندلا از همان نخستین روز ریاست جمهوری اش که قاضی و زندانبان خود را به مراسم سوگند خود دعوت کرد کوشید به میلیونها آفریقایی خشمگین که زخمهای عمیق ستمگری های بی حساب و کتاب نظام آپارتاید بردل و جان داشتند و در پی انتقام گیری بودند، بیاموزد که آینده ازکژراهه ی تنگ نفرت، انتقام و خشونت نمی گذرد؛ وقتی نظام آپارتاید ورافتاد، میلیونها ستمدیده عصابی با نتوستانهای آفریقای جنوبی تشنه انتقام و اعدام سران نظام ستمگر و خونریز آپارتاید بودند. برخی از رهبران متنفذ قبایل آفریقای جنوبی مثلا رئیس قبیله زولو بخاطر ایستادگی ماندلا در برابر امواج انتقام خواهی مردم و خانواده قربانیان حتی شعار مرگ بر ماندلا سر دادند و او را خائن به سیاهان نامیدند. ماندلا اما از همه اعتبار و نفوذ خود برای سد کردن راه نفرت و انتقام جویی مایه گذاشت تا آفریقای جنوبی را به سوی مدارا، بخشش و صلح اجتماعی که لازمه حفظ وحدت ملی و نهادینه شدن دموکراسی سیاسی بود هدایت کند.”

على کشتگر در بخش دیگرى از این یادداشت با مقایسه شیوه رهبرى ماندلا و بنیانگذار جمهورى اسلامى آورده است: “عطش انتقام جویی و خشونت طلبی در میان مردم آزاد شده از اسارت آپارتاید بسیار ریشه دار وقوی بود. اما اراده ی ماندلا در جایگزین کردن انسان دوستی و محبت به جای انتقام و کشتار از آن نیرومندتر بود. ماندلا چنان باوری به مدارا و عفو به مثابه عنصر اساسی فرهنگ دموکراسی و هومانیسم داشت که توانست بر حس کینه توزی و انتقام جویی غلبه کند و بخاطر مصالح مردم آفریقای جنوبی و بالاتر از آن به امید گسترش و تقویت فرهنگ تحمل و اومانیسم در آفریقا و جهان دست دوستی به سوی دشمنان دیروزخود دراز کند. ماندلا با افکار و رفتار بلند انسانی خود نه فقط در تربیت و هدایت مردم آفریقای جنوبی به سوی صلح و دموکراسی نقشی تاریخی ایفا کرد بلکه همچون گاندی از مرزهای سرزمین خود فراتر رفت و به یک سرمشق جهانی تبدیل شد. سرمشقی که بلا استثناء در همه گفتار و رفتار او بازتاب داشت و همین از او چهره ای انسانی و ستایش برانگیز ترسیم می کرد. او حالا پس از مرگ به یک اسطوره ابدی تبدیل شده، اسطوره ای که همواره و همیشه وسوسه کنندگان خشونت و انتقام را فرا می خواند به راه مدارا و بخشش و یادآور می شود که حاصل خشونت و انتقام میوه تلخ دیکتاتوری و جهل و جنگ است”.

s+d89f45این تحلیلگر سیاسى مى افزاید:  ”فرق اساسی اربابان خشونت و جنگ با پیام آوران صلح و دموکراسی آن است که اولی ها منافع و آرزوهای مشترک مردم یک کشور و کل بشریت را تحت الشعاع تفاوت ها و اختلافات قرار می دهند تا با برجسته کردن تمایزات مذهبی، طبقاتی، نژادی، ملی و غیره بستر جنگ و خشونت و استبداد را هموار می کنند. اما دومی ها از حصارها و تنگ نظری های عقیدتی، مذهبی، نژادی، ملی و غیره عبور می کنند تا در ورای این تمایزات به همان گوهری که بنی آدم را اعضای یکدیگرمی سازد بیندیشند. آنها با برجسته کردن منافع و مصالح و آرزوهای مشترک ملت ها و جوامع بشری راه همزیستی مسالمت آمیز گروههای مختلف انسانی را در صلح و دموکراسی هموار می کنند. خمینی یکی از بدترین نوع رهبران دسته اول و ماندلا یکی از بهترین های دسته دوم است.امثال خمینی وقتی به قدرت برسند خیلی آسان به راه جنگ وخشونت قدم می گذارند و در نخستین گام دگراندیشان و مخالفان خود را از دم تیغ می گذرانند در حالی که امثال ماندلا، بدون آن که گذشته را فراموش کنند حتی دژخیمان خود را نیز می بخشند. بدبختی امروز بشریت در آن است که سیاست و حکومتگران عمدتا به دسته اول تعلق دارند. امثال ماندلا که نماد آرزوهای مشترک و متعالی بشریت اند در همه زمانه ها تا به امروز یگانه بوده اند. آیا این معجزه نیست که امروز (سه شنبه ۱۰ دسامبر ۲۰۱۳) رهبران و حکومتگرانی که در عرصه بین المللی مخالف و حتی دشمن یکدیگر به شمار می روند همگی در بزرگداشت ماندلا برای خود اعتبار می خرند؟ ایران در برهه انقلاب در هیچ یک از وجوه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی عقب تر از آفریقای جنوبی نبود و همان گونه که اشاره رفت عطش انتقام جویی مردم نیز بیشتر از آن کشور نبود. اگر به جای خمینی شخصیتی همچون ماندلا در رهبری انقلاب قرار می گرفت بی تردید سرنوشت ایران و منطقه به گونه ای دیگر رقم می خورد”.

على کشتگر در فراز پایانى یادداشت، به پرسش آغازین خود مى پردازد؛ او روش رهبر کنونى جمهورى اسلامى را ادامه روش بنیانگذار آن دانسته و مى نویسد: “ایرانیان بی گمان مشتاق آن بودند که رئیس جمهور کشورشان در مراسم بزرگداشت نلسون ماندلا حضور پیدا کند. گفته می شود که روحانی به شرکت در این مراسم تمایل داشته، اما علی خامنه ای به وی اجازه نداده است. برای دیکتاتور انتقام جو و کینه توزی که حتی طرفداران نظام حاکم را به دلیل انتقادهای به جا، انتقادهایی که درستی آن امروز بر همه حتی بر خود او آشکار شده است را در زندان و حصر نگهداشته، هرگونه تبلیغ افکار بلند ماندلا، مثل زهر کشنده و خطرناک است. هر اقدامی که مایه تبلیغ نگرش ماندلا در سیاست و کشورداری گردد، از نظر خامنه ای کاری نابه جا و خطرناک است! نوشته های اهانت آمیز چند روز اخیر روزنامه کیهان که سخنگوی بیت رهبری است حاکی از نفرت هسته های اصلی قدرت جمهوری اسلامی نسبت به افکار انسانی و آزادیخواهانه ماندلاست. در حسابگری های تنگ نظرانه کوچک مردی مثل خامنه ای حضور روحانی در مراسم بزرگداشت ماندلا عواقب خوبی برای او و طرفدارانش نداشت و به سود روحیه آزادیخواهانه و صلح جویانه مردم تمام می شد”.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large