Skyscraper large

جنبش “صبر” محور

180-kamyar-behrang-کامیار-بهرنگ

کامیار بهرنگ

در میان روزهای داغ و دوری آغاز حصر بود که خبر آمد پدر مهندس موسوی، همانی که رهبر امروز جمهوری اسلامی را در زمان حکومت پهلوی پناه داده بود، به دیار باقی شتافت. خیلی ها همان روزها از غربت میرحسین می گفتند و آنکه حتی به او فرصت وداع ندادند اما ناگهان خبر آمد که فرصت دیدار با خانواده فراهم شده است. در آن دیدار میر حسین موسوی پیام خود که در واقع اولین بیانیه ی پس از حصر بود را در ۳ واژه بیان کرد و رفت: صبر ، صبر و صبر 

او پیش از این نیز در بیانیه ی ۱۳ خود به “صبر” از زاویه ی دیگری نگاه کرده بود و در مقابل رفتارهای خشن نیروهای سرکوبگر، جنبشی حق طلب را اینگونه دعوت به صبوری می کند : “خشم مرکبی است که سوار خود را به زمین می‌زند. درمقابل رفتارهای زشت امنیتی و تحریک‌های مدوام تبلیغاتی مردم حق دارند عصبانی شوند، اگرچه این حقانیت تغییری در تبعات خشم آنان ایجاد نمی‌کند. ما به اندازه‌ای که از خود صبر و خرد نشان بدهیم از کوشش‌هایمان نتیجه می‌گیریم و اگر به سوی تندروی‌های بی‌‌دلیل بلغزیم چه بسا که حاصل یک هفته و یک ماه تلاش را در یک روز و یک صحنه جا بگذاریم”. اما او همانی است که هشداری جدی می دهد که این صبوری از جنس دیگری است: “پس از آن هم به دستگیری تعداد زیادی زن و مرد از بهترین فرزندان این انقلاب و آّب و خاک پرداختند تا فریادها را در گلو خفه کنند. غافل از آنکه خشم فروخورده‌ی مردم آگاه و مظلوم بسیار خطرناک‌تر از فریادهای تظلم‌خواهی آنها خواهد بود”.ٰ 

از سوی دیگر او تلاش می کند تا به همه ی آنانی که مخاطب پیام او هستند نیز راهی دیگر را نشان دهد تا جنس سیاست ورزی اش را نیز متفاوت با آنچه در این سال ها رواج داشته است ترسیم کند. در واقع میر حسین موسوی سیاست را الزاما عرصه ی قدرت سیاسی نمی دانست و تلاش می کرد این نگاه را در مجموعه راه سبز امید نیز تعریف کند. او در تعریف این تلاش کمال جویانه می گوید ٰ راه ٰ‌ را برای آن انتخاب کرده است که در آن نه شکست و نه پیروزی در هیچ مقطعی قطعی نباشد و شکست ها فاجعه ی نا امیدی را به همراه نداشته باشد  و پیروزی ها عدم مبارزه  برای کمال برتر. 

میر حسین موسوی در بخشی دیگر از بیانیه ی ۱۶ خود دوباره “صبر” را به میان می آورد و می گوید: “به عنوان مثالی دیگر به صبر و متانتی که در حرکت مردم وجود دارد نگاه کنید؛ خواسته‌هایشان را چنان با حوصله‌ای زندگی می‌کنند که گویی می‌توانند صد سال آنها را زندگی کنند؛ حوصله‌ای که مخالفانشان را خسته کرده است، حوصله‌ای که از رشد حکایت می‌کند”. 

اینجاست که سه مقوله ی، “صبر، زندگی و مبارزه” در کنار هم قرار می گیرند.  

میر حسین موسوی در بخشی از بیانیه ی شماره ۹ خود با بیان اینکه “امید به آینده رساترین اعتراض ماست” تلاش می کند با ترکیب “امید، آینده ‌و اعتراض” نشان دهد که مسیر مبارزه ی جنبش سبز در ادامه ی یک سیر تاریخی است و در ادامه اشاره می کند که ‘ مسئولیت تاریخی ماست که به اعتراض خود ادامه دهیم و از تلاش برای استیفای حقوق مردم دست بر نداریم. ‘ این ترکیب بندی و این سیر تاریخی نشان می دهد که ابزار مبارزه ی سبز ما با “صبر و امید” تعریف شده است.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large