Skyscraper large

خانه فرهنگ پدری و رنج‌های برادر و خواهری

IMG_1718-shahab-amopor شهاب عموپور

شهاب عموپور

«وزارت‌خانه ارشاد، ساختمان پدری همه شماست و برای همه اهالی فرهنگ، جای کافی وجود دارد». این را “علی جنتی” وزیر فرهنگ و ارشاد، طی تازه‌ترین صحبت‌های خود بیان داشته و نیز می‌گوید: «خانه پدری هر اندازه که کوچک باشد، در سایه محبت همه را جا می‌دهد و هیچ کس جای عضو دیگر را تنگ نخواهد کرد».

انقلاب که شد و سرمایه و پول و مقام و مادی‌گرایی که بد شدند، آقا و خانم و مادام و مادموازل و جناب و جنبِ هرچه استطاب، از فرهنگ زبانی اندک‌اندک رانده شدند، تا مستضعفان و پابرهنه‌گان، سهم از یادرفته خود را طلب کنند. جنگ ۸ ساله که دررسید، اتحاد آن‌قدرها بالا گرفت که میلیون‌ها ایرانی زن و مردِ به درآمده از فرهنگ پیش، از خویشتن انحصاری “خویش” نیز به در آمده و با یکدیگر “قوم و خویش” شدند. “برادر” و “خواهرِ” مکتبی به همه‌جای ایران سرکشیدند تا “خواهرم” و “برادرم”، از شلمچه گرفته تا ارتفاعات تهران، هم پیشوند و هم لقب عموم ایرانیان باشد. برادران و خوهرانِ دینی.

فرهنگ برادری و خواهری، که با دفاع مشترک علیه دشمن بعثی استحکام یافته بود، از پهنه همکاری و خویشاوندی و دوستی فراتر رفت و به این را آری و آن یکی را نه، ختم شد. دیگر امر و نهی برادرانه و خواهرانه بود که از مسجد گرفته تا مدرسه، از دانشگاه گرفته تا در صداو سیما رواج داده می‌شد و مهربانانه‌ترین‌اش آن شد که بر روی دیوارها بود: «خواهرم، حجابت را! برادرم، نگاهت را!». مهر برادری و خواهری، شد فرهنگ اجبار و تشخیص و بزرگ‌تری.

سوی دیگر، کثیری از آمران و منهیان که خواهر و برادر بوند، سالیان سال در این و آن وزارت‌خانه و جای و مجلس‌گاه، حکم راندند و زنجیر خواهربرادری را آن‌قدر فشردند که جز طلب سهم از خانه پدری، فهمی از آن بیش نماند.

«وزارت‌خانه ارشاد، خانه پدری همه شماست» و این خانه پرمهر پدری که وزیر ارشاد می‌گویدش سایه محبت دارد، تا آن‌جا مأمن اعضاء خواهد بود که بتوانند آزادنه در سوراخ‌سنبه‌های خانه نیز سرکشیده و از تنفس در همه هوای –هرچند کوتاه‌سقف‌آسمان و کم‌حجمِ- آن، بهره‌مند شوند. خانه پدری، برای مهمانان شاید، اما برای اهالیِ خانه، هرگز سالن انتظار و محل تفکیک بدنی و تفتیش فکری یا تحویل اشیاء ممنوعه ندارد. خانه پرمحبت پدری، آن است که در را به روی همه اهالی خانه فراخ می‌کند و این خودِ اهالیِ خانه‌اند که تصمیم می‌گیرند چه با خود به درون خانه ببرند و در حضور پدر مهربان، چه کنند! سیگار بگیرانند و پیمانه‌ی مِی بر لب برند و مستی کنند، یا حافظ بخوانند و نقد سخن کنند و دلبری! این، نه سخت‌گیری و خشم پدرِ خانه و تمییزگران بر درصد غوره نقد در آب ارشاد، بلکه مهر و گسترده‌اندیشی متولیان خانه است که سبب می‌شود تا رونده‌گان به آن خانه، خود اسباب حرمت خویش و همه حضار را فراهم سازند و از حضور در خانه فرهنگ، در آرامش باشند، نه در عذاب.

حاشا که خانه فرهنگ مهر پدری، چونان فرهنگ تحریف‌یافتهء برادری و خواهری نشود.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large