Skyscraper large
سامر شحاته؛ نيويورك تايمز

مصر؛ کودتاى لیبرالهایى که دموکرات نیستند

sdfg564dfgیک: مصر دو سال پیش از شر وجود رهبری مستبد و خودکامه رهایی یافت و رئیس جمهور منتخب مردم را بر مسند قدرت نشاند و حالا این کشور با معمایی بزرگ مواجه است. چه اتفاقی در مصر روی داده است؟  

دو: پهنه سیاست مصر را دو گروه احاطه کرده اند: دمکراتهایی که لیبرال نیستند و لیبرالهایی که دمکرات نیستند. مصر امروز با یک تناقض آزار دهنده دست و پنجه نرم می کند: جنبشی به ظاهر دمکراتیک خواستار حضور مجدد ارتش در صحنه است، ارتشی که شش دهه بر همه شئون کشور تسلط داشته و اینک به صحنه آمده تا رئیس جمهوری را که از مجرایی دمکراتیک انتخاب شده است برکنار کند . همه این امور هم با نام دمکراسی انجام می گیرد.  

سه: رأى دهندگان مصری در سال ۲۰۱۲ قدرتی شایان توجه به اخوان المسلمین اعطا کردند . اما از همان ابتدای امر هویدا بود که این گروه دستگاه کار آمد سیاسی اش را که از دهه ۱۹۸۰ شروع به فعالیت کرده بود با قدرتی غیرقابل وصف به حرکت درآورده است. اخوان المسلمین از دهه ۱۹۸۰ موفق شده بود نیروهایش را وارد انتخابات پارلمانی و انتخابات صنفی سندیکاهای کارگری سازد اما با همه این احوال، مبارک همواره با مهارتی مزورانه مانع از آن می شد که این گروه به قدرتی واقعی دست پیدا کند . سرانجام اینکه برگزاری انتخاباتی سالم در سال ۲۰۱۲ توانست توانمندیهای مبارزات انتخاباتی اخوان المسلمین را به تثبیت برساند. اما این ابزار نتوانست اخوان المسلمین را قائل به رعایت اصل تکثرگرایی (پلورالیزم) و اعطای حقوق برابر به اقلیتها سازد.  

چهار: اپوزیسیون معتقد است که با حضور اسلامگرایان در قدرت، حقوق اقلیتها، آزادیهای فردی ،آزادیهای مدنی و یا ائتلافی که در انتخابات وعده آن داده شده بود رعایت نشده است . این اپوزیسیون لیبرالی است که دمکرات نیست و البته ثابت کرده استعداد کافی هم برای جلب نظر رای دهندگان مصری را ندارد.  

پنج: مرسی در تصاحب قدرت، قابل قیاس با دیکتاتور سابق مصر نیست: حسنی مبارک با انتخاباتی فرمایشی که هم نیروهای امنیتی کشور و هم صاحبان زور و سرمایه و امریکا وسایر قدرتهای جهان از ان پشتیبانی می کردند حاکمیت خود را در کشور تثبیت می کرد . اما مرسی از مجرای انتخاباتی کاملا دمکراتیک به قدرت رسیده است .  

شش: به رغم صحت روند به قدرت رسیدن مرسی ، نمی توان منکر شد که حاکمیت یک سال گذشته او بی عیب و نقص نبوده است؛ علاوه بر رفتار مغایر با قانون، وعده هایی که برای سامان بخشیدن به اوضاع نابسامان اقتصاد ، برقراری امنیت در خیابانها و سامان دادن به وضعیت نظافت و سلامت شهر وحل مشکل ترافیک و اعطای امتیازات برابر به همه مصریها داده شده بود هیچیک محقق نشد؛ با اینهمه اما این توجیه پذیر نیست که رئیس جمهوری منتخب با ابزاری غیر دمکراتیک از صحنه حذف شود. این یعنی لطمه به روح دمکراسی و نادیده گرفتن اصل اولیه آن که مبتنی است بر اینکه انتقال مطمئن قدرت فقط به روشی صلح آمیز و برگزاری انتخابات قانونی باید صورت گیرد.  

هفت: حتی بسیاری از مخالفان و بدگویان مرسی هم قائل به این اصل هستند و معتقدند که صحیح نیست برکناری مرسی از طریق اعتراضات خیابانی و مداخله نظامی حادث شود چراکه این فرآیند مقدم بر حوادثی تلخ و وحشتناک در آینده خواهد بود و مبنای این رویه غلط را در تاریخ سیاست مصر خواهد گذاشت که از این پس هر رییس جمهوری محبوب مردم نباشد مردم با ریختن به خیابانها و درخواست از ژنرالهای ارتش برای مداخله به غائله پایان دهند. اگر مصر می خواهد سیاستی با ثبات و دمکراتیک داشته باشد، حضور اسلامگرایان در صحنه قدرت اصلی است اساسی . جنبش هایی مانند اخوان المسلمین دارای هسته های پایگاهی مردمی اند . دمکراسی ایجاب می کند این گروه حتما در فرآیند دمکراسی در کشور مشارکت داشته باشد. اگر میلیونها مصری در خیابانهای این کشور خواهان خروج اخوان المسلمین از صحنه قدرت اند باید بیاموزند که مبارزه شان قالبی سازماندهی شده و قانونی داشته باشد و از مجرای صندوقهای رای پیگیری شود. این بهترین شیوه برای برقراری لیبرال دمکراسی در مصر است. برکنار ساختن مرسی از مجرای یک کودتای نظامی مورد حمایت اپوزیسیون سکولار و لیبرال، بدترین راه حل ممکن است. 

 


  • این ٧ نکته، گزیده هایى از مقاله سامر شحاته، دانشیار مطالعات بین الملل در دانشگاه اوکلاهماى آمریکاست که نزدیک به دو هفته پیش در روزنامه نیویورک تایمز منتشر شده و ضمن برشمردن سیاست هاى نارواى إخوان المسلمین، نسبت به پیامدهاى «تلخ و وحشتناک کودتا» علیه دولت محمد مرسى هشدار داده است.
این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large