Skyscraper large

آرامش، اعتماد و اعتدال فرهنگی آقای وزیر ارشاد

987erz56e3r

شهاب عموپور

این‌ها را هرکه فراهم سازد، خوب است. فرزند آیت‌الله باشد یا چریک پیر؛ حوزه رفته باشد یا بر خوان حقانی نشسته، هرکه بعد از طی دوران سهو یا صعب شصت و اندی ساله، بدان جایی رسد که از بازگرداندنِ آرامش و اعتماد و اعتدال، به پهنه‌ی فرهنگ و هنر دم زند، نیکوست و باید به فال نیک‌ش نگریست.

“فرهنگ و ارشاد اسلامی”‌ای که امروز شنبه، وزارت‌خانه‌اش به “علی جنتی” فرزند آیت‌الله جنتی تحویل داده می‌شود، نه در نام و نه در حال، هرگز چنین نبوده که امروز است. “فرهنگ و هنری” بود و “علوم و آموزش عالی‌”‌ای که چون انقلاب شد، با تبلیغات و های‌وهوی بسیار ادغام شدند، تا علم و فرهنگ و هنر، یک‌جا مراتب عالیه یابند و مسلمانان انقلاب کرده‌ی ایرانی، همه را درهم و به شتاب در خود و دیگران بپرورانند در وزارت “فرهنگ و آموزش عالی”.

آن‌گاه، مسلمانان را مسلمانی کم آمد و وزارت برجای مانده‌‌ی “جهانگردی” از به دوران پهلوی را نیز “ارشاد” کردند و ارشادش ابتدا از نوع “ملی” و سپس به طریقه‌ی “اسلامی” بود، تا در سال ۱۳۵۹ خورشیدی، به جای وزارت “اطلاعات و جهان‌گردی”، وزارت‌خانه‌ی “ارشاد اسلامی” رونمایی شود. گل و گلاب و بود و باد و بید و باده‌ی فرهنگ و هنر نیز، از آن‌جا که تا در دایره‌ی مسلمانی نمی‌گنجیدند، محل اعتبار نداشتند، به این جمع تسلیم شده و با صیقل اسلامی‌ای که به همان سال و اندکی بعد در وزارت “فرهنگ و آموزش عالی” پدیدار شد، بخش‌های فرهنگی‌ای از آن وزارت‌خانه منفصل شده و به وادیِ ارشاد غلطانده شدند تا در نهایت، وزارت‌خانه‌ی فخیمه‌ی “فرهنگ و ارشاد اسلامی” پدید آید و برجا مانَد تا خلایق را بر حسبِ آن‌چه که لایق می‌پندارد، هر دم ارشاد کند و اول‌وظیفه‌اش آن باشد که “فضائل اخلاقی” را “بر اساس ایمان و تقوی” رشد دهد و دوم آن‌که “استقلال فرهنگی و مصونیت جامعه از نفوذ فرهنگ اجانب” فراهم آورد و سوم و چهارم و قس از این دست و …

دو دهه و اندی بعد از آن سال‌ها و اکنون پس از ۸ سال فعالیت تندروانِ اسلامی در این سال‌ها بر این وزارت‌خانه، شنبه ۲۶ مردادماه ۹۲، وزارت‌خانه‌ای با ۷ معاونت “اداری، مالی”، “برنامه‌ریزی”، “حقوقی”، “فرهنگی”، “سینمایی”، “هنری” و “مطبوعاتی”، در حالی تحویل علی جنتی داده می‌شود، که تصمیمات و عمل‌کرد این واپسین سال‌های این و آن مدیر و معاون، چنان کرده که بیشینیه‌ی افتراقِ ممکن میان اهالی فرهنگ و ادب و شعر و ترانه و تجسم و ترسیم و تحرک و موسیقی و کتاب و تیاتر و سینما، با دولتیان پدید آمده و خودِ وزیر منتخب کنونی نیز در بدو امر به این فاصله و قهر اهالی فرهنگ و هنر، با مدیران ۸ سال اخیر، اذعان داشته است.

“ارشاد” همان ارشاد است و “اسلام” همان اسلام؛ اما قرائت از آن اسلام و چگونه‌گی ارشاد کردن است که محصولی متفاوت را رقم می‌زند و این همان میمنتی‌ست که با مرور سخنان وزیر منتخب می‌توان بدان رسید؛ آن‌جا که سخن از “اسلام رحمانی” می‌گوید. او صد البته همانند آن‌کس که قانون و قواعدِ مرسومِ مسئولیت و جای‌گاه برای‌ش برشمرده شده –وزیر ارشاد-، از “ترویج فرهنگ حجاب و عفاف و دفاع مقدس، پیوند با علما و مراجع و مساجد و هیأت‌ها و مسایل ارشادی‌ای از این دست”، سخن می‌گوید؛ اما همه‌ی آن‌ها را در پهنه‌ی “قرائت رحمانی” از دین اسلام جای می‌دهد. همین است که به گاه تلاش برای دریافت رأی اعتماد در مجلس شورای اسلامی و در حالی‌ که در چنبره‌ی تندروان و هتاکان نیز قرار گرفته، به فراهم آوردن «آرامش، اعتماد و اعتدال فرهنگی» وعده‌ می‌دهد. این همان بزرگترین و نخستین نیاز هنرمندان و فرهنگ‌مداران است، که سالیانی از یاد رفته بود.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large