Skyscraper large

حتی یک جویِ کوچک زلال…

180-kamyar-behrang-کامیار-بهرنگ

کامیار بهرنگ

این روزها برخی زمان باقى مانده تا رفتن محمود احمدی نژاد (و نه الزاما به قدرت رسیدن حسن روحانی) را شماره می کنند. این موضوع نه فقط در شادمانه ی امید زنده شده برای تغییر است که نشانه ى انتظار براى عبور از بحران های روزانه و دلشوره ى ایجاد یک بحران تازه تر نیز هست. 

اکثریت آنانی که به میدان انتخابات آمده بودند و بخشی که پس از آن در جشن های خیابانی به آن اکثریت پیوستند در یک دوگانه ی ادامه سیاست های احمدی نژاد در قامت یک کاندیدای اقتدار گرا و یک کاندیدای مورد تایید اصلاح طلبان، دومی را انتخاب کردند.

درست از فردای این ماجرا بود که مردم به دنبال دیدن تغییر بودند، به مزاح بردهای تیم های ملی ورزشی را به آمدن روحانی پیوند می زدند تا موضوع شادی آنها از یک جنبه ی مربوط به جنبه ی سیاسی آن متصل شود. اما به وضوح مردم به دنبال آن هستند که کابینه ی حسن روحانی را به عنوان اولین نمایش عمومی او مشاهده کنند، کابینه ای که نشان دهد او برای رساندن پیام امید و تدبیر خود تا چه اندازه وفادار به شعارهای انتخاباتی خود و گفتگوهای پس از پیروزی اش است.

شاید جنبه های متفاوتی این اهمیت را پر رنگ تر می کند چرا که بخش های بزرگی از جامعه امروز مطالبات سرکوب شده و معوقه ای دارند که همه را از دولت جدید پیگیری می کنند. به این موضوع باید توجه داشت که مردم ایران با درایت سیاسی خود می دانند ویرانه ی احمدی نژادساخته، یک روز و یک ماهه ترمیم و تصحیح نخواهد شد اما حسن روحانی می تواند با نشان دادن نیت برآورده سازی این مطالبات، نیروی عظیمی که در ۲۴ خرداد ۹۲ نام او را به روی برگه های رای نوشتند را گسترده تر کند و به طبع آن قدرت و توانایی بیشتری برای اصلاح امور پیدا کند.

جامعه ی اقتصادی ایران امروز بیش از پیش سیاسی شده است و تحولات را با دقت بررسی می کند. اعمال تحریم ها بر ریال، فروش نفت، جابجایی های مالی و اعتباری ، بالا رفتن قیمت ارز و … بسیاری موارد که مستقیما به پروژه اتمی جمهوری اسلامی پیوند خورده است را الزاما نمی توان با داشتن یک تیم اقتصادی ترمیم کرد. البته باید به این مهم توجه داشت که بخش بزرگی از ترکش های این تحریم ها حاصل سیاست های نادرست و گاها ماجراجویانه ی تیم اقتصادی محمود احمدی نژاد و حتی شخص خود او بود. عدم پایداری در این تیم و جابجایی های مکرر نشان می داد که هیچ سیاستی در این حوزه وجود نداشته است و حذف سازمان برنامه و بودجه و اهمیت ندادن به توصیه های کارشناسان مستقل کار را پیچیده تر نیز کرده است.

حوزه ی فرهنگ هم حتی از جوانب تحریم ها ضررهای هنگفتی کرده است، گزارش ها نشان می دهد که حتی صنعت فیلم سازی ایران تحت تاثیر تحریم ها قرار گرفته است و توان خرید حلقه های فیلم را ندارد.

بحران دارو، بالا رفتن هزینه های درمان، بحران در حوزه ی خودرو سازی، بحران در حوزه ی مسکن و بسیارى از حوزه هاى دیگر، بحرانی عمیق وجود دارد که ترمیم آن و به واقع بازگشت به نقطه ی صفر سال ۸۴ سال ها طول می کشد.

اما یکی از مهمترین مطالبات مردم بخصوص بخش سیاسی جامعه خواستار پایان یافتن فضای امنیتی بر جامعه هستند. این بخش از جامعه جدا از تمام همراهی اش با بدنه ی جامعه و همراهی با مطالبات اقتصادی اش، امروز رفع حبس ها و حصرها را به عنوان یکی از مهمترین مطالبات خود به حسن روحانی نشان داده است و اتفاقا او باید به خوبی بداند که موتور متحرک جامعه همین بخش شامل روزنامه نگاران، دانشجویان و فعالان سیاسی هستند، کسانی که اگر به شور گذشته بازگردند می توانند جامعه را با خود همراه کنند تا دوباره فضای امید به تغییر به کشور بازگردد.

در نگاهی دیگر مهمترین مطالبات معوقه ی جامعه ی سیاسی را می توان به صورت واضح از بیانیه ی شماره ی ۹ میر حسین موسوی، درست پس از تایید نتایج اعلام شده ی انتخابات سال ۸۸ ، بیانیه های شماره ۱۱ و ۱۷ جستجو کرد و خلاصه ی آنها را می توان به این شکل صورت بندی کرد:

  • توقف برخوردهای امنیتی، فوق امنیتی و نظامی با مسائل انتخاباتی و بازگشت کشور به فضای طبیعی سیاسی و تصویب منع مداخله نظامیان در امور سیاسی و جلوگیری از دخالت نیروهای مسلح در فعالیتهای اقتصادی 
  • اصلاح قانون انتخابات به نحوی که امکان تکرار تقلبات گسترده را از بین ببرد و بیطرفی نهادهای مجری و ناظر را تضمین کند و شرایط برای برگزاری عادلانه و منصفانه انتخابات و اطمینان مردم از این امر فراهم شود. 
  • رعایت اصل ۲۷ قانون اساسی در مورد آزادی تجمعات، اعمال اصل ۱۶۸ قانون اساسی در خصوص تعریف جرم سیاسی 
  • آزادی مطبوعات و رفع توقیف از آنها 
  • فعالیت مجدد سایتهای خبری مستقل 
  • ممنوعیت مداخلات غیرقانونی دولت در فضای ارتباطی، نظیر اینترنت، پیامهای کوتاه، و جلوگیری از  قطع ارتباطات تلفنی و شنود مکالمات مردم و هر گونه تجسس دیگر 
  • توقف برخوردهای یکجانبه، افترا، دروغپردازی و اهانت در رسانه رسمی کشور 
  • برخورداری از کانالهای مستقل تلویزیونی در خارج و داخل کشور 
  • صدور مجوز برای تشکیل جمعیتهای سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی 
  • آزادی همه دستگیرشدگان سیاسی، ابطال پروندهسازیهای جعلی امنیتی و دخالت ندادن پروندههای جاری در برخورداری آنها از حقوق اجتماعی
  • شناسایی و مجازات عاملان و آمران فجایعی که در حوادث پس از انتخابات بر علیه مردم صورت گرفته است در تمامی نهادهای نظامی، انتظامی و رسانه ای 

نکته ی مهم در بخش پایانی بیانیه ی شماره ۱۷ میر حسین موسوی است که توجه به آن در این روزها از اهمیت ویژه ای برخوردار است:

“به بندهای فوق پیشنهادات دیگری نیز می‌توان اضافه کرد. به نظر بنده حتی یک جوی کوچک زلال در این بین می تواند مغتنم باشد. ضرورتی ندارد همه بندها با هم شروع شود. مشاهده عزم در این راه بروشنی افق کمک خواهد کرد. و کلام آخر آنکه همه این پیشنهادات بدون نیاز به توافق نامه و مذاکره و داد و ستدهای سیاسی و از موضع حکمت و تدبیر و خیرخواهی می‌تواند اجرایی شود”.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large