Skyscraper large
معاون دبیر کل خانه کارگر در گفتگو با راه ديگر:

کارگران به تحریم و سوء مدیریّت معترض اند

66613-638

عکس از ایلنا

مژگان مدرس علوم

با گذشت نزدیک به چهار ماه از طرح شکایت کارگران علیه مصوبه مزدی امسال به دیوان عدالت اداری، تاکنون این دیوان حکمی درباره شکایت کارگران صادر نکرده است.

شش تشکل رسمی کارگری با شکایت به دیوان عدالت اداری، دستمزد سال ۹۲ را مطابق با ماده ۴۱ قانون کار که نرخ تورم و سبد هزینه خانوار چهار نفره را ملاک تعیین دستمزد کارگران برشمرده است، نمی دانند. نمایندگان جامعه کارگری خواستار ابطال مصوبه مزدی سال ۹۲ هستند و نسبت به تعلل دیوان عدالت اداری اعتراض دارند.

به این مناسبت “راه دیگر” با حسن صادقی، رئیس اتحادیه پیشکسوتان جامعه کارگری و معاون دبیر کل خانه کارگر در امور شهرستان‌ها در خصوص دلایل عدم رسیدگی به شکایت کارگران و اولویت های دولت یازدهم در حوزه کارگری به گفت و گو پرداخته است.

متن کامل این گفت و گو را با هم می خوانیم:

آقای صادقی! در اواسط چهارمین ماه سال هستیم و کارگران همچنان منتظر رسیدگی دیوان عدالت اداری به شکایات خود هستند، علت این تاخیر چیست؟

معمولا دیوان زودتر از شش ماه به پرونده هایی که جنبه عمومی دارد ورود نمی کند. علت آن هم این است که شکایات نسبت به نحوه افزایش دستمزد که خلاف ماده ۴۱ برای شاغلین و خلاف ماده ۱۱۱ برای بازنشستگان بوده، زیاد است. زمانی هم که شکایات بالا می رود یک شعبه ورود نمی کند؛ بلکه هیئت عمومی دیوان عدالت عمومی ورود می کند و رسیدگی به شکایات در این هیئت هم شش ماه طول می کشد. بنابراین، باید منتظر باشیم هیئت عمومی رای دهد؛ ضمن اینکه رئیس دیوان عدالت اداری هم در مصاحبه ای بر ورود به موضوع شکواییه تاکید کرده اند که جای خوشحالی برای مجموعه حقوق بگیران در بخش شاغلین و بازنشستگان کارگری کشور است.

البته بار اصلی مشکلات اقتصادی کشور بر دوش طبقه کارگری است و جامعه کارگری انتظار دارند که این پروسه زمانی کوتاهتر شود اما متاسفانه می بینیم که جلسه ویژه شورای عالی کار برای افزایش حقوق مسکن و خواروبار امسال کارگران هم که قرار بود در تیرماه برگزار شود هنوز تشکیل جلسه نداده است علت آن چیست؟ وزیر کار علت آن را عدم موافقت گروه کارفرمایی با افزایش حقوق ذکر کرده اند. این درست است؟

من بر اساس تجارب و اطلاعات قانونی خود می توانم بگویم شورای عالی کار هر ساله یکبار برای دستمزد و تورم تصمیم می گیرد که البته به نظر من شورای عالی کار ابتدا باید تورم را تعریف کند و اجازه دهد شرکای اجتماعی گروه کارگری و کارفرما مسئله دستمزد را بصورت مجزا مورد بحث قرار دهند و به توافق برسند. در حقیقت، حوزه اختیارات شورای عالی کار دیدن تورم واقعی است که متاسفانه تورم واقعی را ندیدند. آنچه که من اطلاع دارم این است که می خواهند در خصوص حق مسکن و حق بن کارگری تغییراتی دهند که قابل درک است و بدین صورت می خواهند نقص هایی که در ابتدای سال بدلیل عدم تمرکز بوجود آوردند به شکل دیگری برطرف کنند که کار خوبی است. اما گفته وزیر کار در مورد کارفرمایان زیاد با منطق و عرف و روالی که در حوزه شورای عالی کار وجود دارد، مرسوم نیست. به نظرم وزیر کار فرار رو به جلو را در پیش گرفته است، زیرا اگر وزیر کار اراده کند گروه های کارگری و کارفرمایی بایستی پای میز مذاکره بیایند. بدلیل اینکه وزارت کار هم بعنوان ناظر و هم بعنوان بخش قدرتمند اقتصادی کشور این قدرت را دارد تا دیگران را مجاب کند به پای میز مذاکره بیایند. بنابراین، برای ما قابل هضم نیست که بگوییم کارفرمایان پای میز مذاکره نمی آیند اگر هم نیایند گروه کارگر و دولت می توانند در مورد نحوه محاسبه افزایش حق مسکن و خواربار یا بن کارگری تصمیم بگیرند.

شما بعنوان یک مقام کارگری عملکرد دولت نهم و دهم و حمایت های دولتی از کارگران را چطور ارزیابی می کنید؟

البته من یک قطره کوچک از دریای خروشان جامعه کارگری و خادم آنها هستم. به نظر من دولت نتوانسته در بخش روابط کار درخشش لازم را داشته باشد، البته تلاش کرده است اما به علت سوء مدیریت دلسوزی دولت همانند دوستی خاله خرسه در روابط کار بوده است. همانطور که می بینید کارگران هم در حوزه امنیت شغلی و هم در حوزه معیشت خود دچار مشکل هستند و علت آن هم این است که دلسوزی های دولت عکس جواب داده است. ما بیشترین مشکلات و چالش های پیش روی جامعه کارگری را سوء مدیریت روابط کار ارزیابی می کنیم.

دو هفته پیش هیئت نمایندگان کارگری و کارفرمایی ایران از یکصد و دومین نشست سازمان بین المللی کار به کشور بازگشتند اما انتقاداتی به انتخاب نمایندگان اعزامی وجود داشت و بسیاری این بحث را مطرح کردند که نمایندگان کارگری نمایندگان واقعی کارگران نبودند نظر شما چیست؟

البته من این را نمی پذیرم که نمایندگان کارگران در جمع هیئت اعزامی نبودند. اتفاقا باید به این مسئله اشاره کنم که در طول تاریخ ایران بویژه طی سالهای گذشته این نمایندگان کارگری بودند که اعزام شده اند. تشکلات کارگری موجودی که در عرصه روابط کار شکل گرفته و فعال هستند همگی کارگر هستند و نمی شود بگوییم اینها نمایندگان کارگری نیستند. کسانی هم که در اجلاس امسال حضور پیدا کردند همین نمایندگان کارگری بودند و این اختلافات بیشتر به کوته نظری و زیاده خواهی برخی تشکلات کارگری بر می گردد؛ وگرنه دولت انصافا در اعزام نمایندگان به اجلاس سازمان بین المللی کار همواره انصاف را رعایت کرده است. درست است که من با دولت نهم و دهم به لحاظ سیاسی تفکر اختلاف دارم اما نمی توانم حق را زیر پا بگذارم.

پس شما به نحوه شکل گیری تشکلات کارگری انتقادی ندارید؟

 ببینید، ما به نحوه شکل گیری تشکلات کارگری ایراد داریم و به فصل ششم قانون کار که دولت نهم شخص جهرمی اجازه نداد این فصل تغییر کند ایراد داریم. ما بعنوان رئیس کانون عالی شوراهای وقت و بعنوان عالی ترین نمایندگان کارگران کشور در دولت اصلاحات و شریک اجتماعی امان کارفرماها و خود دولت وقت پیمان بستیم تا این فصل تغییر کند و به انجمن های صنفی اهمیت  داده شود و حضور سندیکایی در کشور جایگاه خود را پیدا کند. اینها بحث هایی است که ما به آن انتقاد داریم و اینکه چرا نگذاشتند این فصل تغییر کند تا تشکلات کارگری از نظارت استصوابی خارج شوند. اما این موضوع که آنچه که امروز با عنوان تشکلات کارگری است، نمایندگان واقعی کارگری نیستند را قبول نداریم.

شما در انتخابات ریاست جمهوری امسال بعنوان یکی از مسئولین ستاد آقای روحانی فعالیت داشتید دولت یازدهم چه برنامه ای برای رفع مشکلات جامعه کارگری دارد؟

دولت دکتر روحانی “دولت تدبیر و امید” است و به نظر می رسد آراء بالایی که ایشان آوردند و اقبال عمومی که مردم نسبت به ایشان نشان دادند یک پشتوانه خوبی است که انشالله با برنامه ریزی در حوزه کارگری تمرکز کنند تا مشکلات رصد شود و در رفع آن بر بیایند. ارزیابی ما هم این است که تا الان با تدبیرعمل شده است.

چه اولویت های باید در دولت یازدهم در حوزه مسائل کارگری در نظر گرفته شود؟

امیدوارم این تدبیر در ابتدا منجر به تصمیماتی کوتاه مدت و ضربتی برای مسائل معیشتی کارگران و اجرای نظام همسان سازی برای کارگران بازنشسته شود. در دراز مدت هم چرخه امنیت شغلی با تمرکز بر بکار گرفتن شرکای اجتماعی اعم از کارگر و کارفرما و محور قرار دادن میز مذاکره مد نظر قرار گیرد. ما از دکتر روحانی آموخته ایم که میز مذاکره بهترین گزینه بجای منازعات و درگیری ها هست. میز مذاکره بهترین گزینه حل اختلافات در حوزه روابط کار و حل مشکلات صنایع که به لحاظ تحریم ها ایجاد شده است می باشد. متاسفانه تحریم های غرب ظلم بزرگی در حق کارگران است. ما از کشورهای اروپایی دلخور هستیم، بدلیل اینکه لبه تیز تحریم آنها منجر به این شده است که معیشت کارگران دچار مشکل شود. بی عدالتی های آمریکا و کشورهای اروپایی با ابزار تحریم باعث شده بسیاری از واحدهای تولیدی ما با مشکل مواجه شوند و کارگران ما چوب بی سیاستی و کینه توزی کشورهای غربی را بخورند. مگر حقوق بشر نگفته است که نوع دخالت کشور باید به گونه ای باشد که به مردم زیان وارد نشود، پس این چه حقوق بشری است که غرب با چوب تحریم ها زندگی و شغل کارگران را به خطر می اندازد. امیدوارم در آینده دولت تدبیر و امید بتواند بسیاری از مشکلات را برطرف کند و امروز سکینه قلبی که در بین گروه های کارگری و کارفرمایی و سرمایه گذاران بوجود آمده، دولت تدبیر و امید بتواند آن را در توسعه و پیشرفت کشور استمرار دهد.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large