Skyscraper large

حاشیه اى بر یک “صحنه آرایى”

180-kamyar-behrang-کامیار-بهرنگ

کامیار بهرنگ

حجم عظیم جوک ها و پیام های اینترنتی دیروز، تنها نشانه ای از طبع ایرانیان و جدی نگرفتن موضوع این دوره ی انتخابات ریاست جمهوری نبود؛ بلکه می شد و مى توان یک خشم خفته را در آن جستجو کرد که این روزها خود را به این شکل نمایش داده است. مردم این روزها در کوچه ها و فضاهای مجازى بسیار در مورد انتخابات صحبت می کنند، به چه کسی رای بدهیم؟ اصولا رای بدهیم یا نه؟ و هزاران سوالی که امیدوار بودند پاسخ های بخشی از آنان را در مناظره های انتخاباتی بیابند، اما شیوه ی برگزاری مناظره ی اول تمام این امید را مانند بسیاری از خواسته ها و آرزو هاى پیشین بر باد داد. این مدل برگزاری با اعتراض تعدادی از شرکت کنندگان روبرو شد که حتی بعد از پایان نشست نیز ادامه داشت.  

اما این حجم پیام می تواند یکی از عرصه های مبارزه مدنی علیه دیکتاتوری محسوب شود. این مهم را باید در نظر داشت که در تجربه های کشورهایی چون لهستان همین شیوه توانست کمک شایانی  در موفقیت جنبش اعتراضی داشته باشد. سرچ پوپوویچ یکی از کاریکاتوریست های لهستانی بر این باور است که استفاده از طنز و دیگر ابزارهای شوخی، ایده ی نادرست خشک بودن انقلاب و تغییر را متحول کرده است. این رویکرد که قدرت را به تمسخر می کشد در کوتاه و بلند مدت می تواند در عین اینکه به نفع جریان مبارز باشد می تواند با لوث کردن موضوعات، به دیکتاتوری نیز کمک کند به نحوی که سناریوهای دیکتاتور را در هر ابعادی مبدل به یک عنصر طنز می کند و قدرت بررسی واقعیت / واقعیت ها را در میان حجم انبوه خروجی های فکاهی می گیرد.

به نمونه ی مناظره ی نخست نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری امسال اگر باز گردم می توانم بگویم سناریوی اصلی سازمان صدا و سیما برای کم کردن شأن ریاست جمهوری و سپردن کارگردانی آن به یک کارگردان مسابقه های تلویزیونی به نحوی در میان تمام شوخی ها پنهان ماند.

اما موضوع اصلی این بود که در میانه های آنچه منا‍ظره نامیده شده بود، اعتراض عارف و در نحوه ای دیگر رضایی و شاید روحانی نشان از روحیه ای داشت که به نحوی از آنان انتظار می رفت و آن اعتراض به روندهای موجود و همچنین ایستادن در مقابل کاهش کرامت انسان ها بود که از ۸ سال پیش آغاز شده است. اما حتی همین معترضان هم در این صحنه آرایی درگیر می شوند و به صورتی مقطعی اعتراض خود را مطرح می کنند و سرانجام در این بازی به نحوی دیگر در جریان موجی قرار می گیرند که سازمان صدا و سیما برای این ۸ نفر و میلیون ها بیننده تدارک دیده است.

۴ سال پیش کسی برای دفاع از کرامت انسان ها به میدان آمد و بعد از کودتای انتخاباتی تاکید داشت: 

“امروز بیش از همیشه تاریخ، مردم متجاوزان به حقوق اساسی ملت را می شناسند و به نقض مکرر حقوق بشر و کرامت انسانی در نظام امنیتی –قضایی کشور آگاهی دارند و می دانند تا چه اندازه تمامیت خواهان در پایمال کردن میثاق مشترک ملی به‌ویژه در زمینه حقوق اساسی مردم پیش رفته اند”.

از سوی دیگر میرحسین موسوی بعد از حوادث عاشورا در مورد عملکرد صدا و سیما می گوید: “مردم نه روزنامه همراه و مشوقی در کنار خود داشتند و نه از صدا و سیما، به عنوان رسانه ای ملی و بی طرف و منصف و عاقل بهره می بردند”.

این نقل و نقد را مى توان در کنار برگزاری این دوره از انتخابات قرار داد تا شاید بار دیگر تعریف بی طرفی، انصاف و عقلانیت را در عملکرد صدا و سیما مشاهده کرد و البته واکنش نامزدهای انتخاباتی این دوره را در مقابل آنچه هتک کرامت انسانی نامیده می شود نیز سنجید.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large