Skyscraper large

کن‌انه

IMG_1718-shahab-amopor شهاب عموپور

شهاب عموپور

وقتی نام “هانی ابواسد” فلسطینی و ساخته‌ی آخرین‌ش “عُمر” در “کنِ” فرانسه خوانده می‌شود و فلسطینی‌ها از سر شوق، به جای آهسته رفتن، به روی سن می‌جهند تا جایزه‌ی هیأت داوران بخش “نوعی نگاه” فستیوال فیلم کن را دریافت کنند. وقتی، فیلمی در غرب اروپا جایزه می‌گیرد که از توطئه‌ی دولت اسراییل در میان فلسطینیان می‌گوید و داستان دسیسه‌های سیستم امنیتی، جاسوسی صهیونیزم، میان مبارزان فلسطینی را بازگو می‌کند. آن وقت، کسی از مسئولان ایرانیِ حاضر، حاضر نیست قلم بر کاغذ بدواند و بنویسد که آن‌جا نه پای دلارهای یهود در میان است و نه اندیشه‌ی کبود؛ کسی شهادت نمی‌دهد که داوران و تصمیم گیرندگان یک جشنواره‌ی بزرگ جهانی که همواره از سوی مسئولان حکومت ایران، به عناد با ایران و اسلام متهم می‌شوند، توان و آزادیِ آن را داشته‌اند به فیلمی که مستقیما عمل‌کرد دولت کنونی اسراییل را تقبیح می‌کند، جایزه دهند.

وقتی “استیون اسپیلبرگ”، رییس هیأت داوران بخش مسابقه اصلی فستیوال کن، “زندگی آدل” را به عنوان بهترین فیلم معرفی می‌کند و کارگردانِ عرب تبارِ آن “عبدالطیف کشیش”، جایزه‌ی نخل طلا را از “اِما تورمن” بازیگر هالیوودی دریافت می‌کند، برخی از ایرانیان فکر می‌کنند که نام فیلم “زندگی عادل” بوده و کارگردان نیز، یک انقلابیِ رادیکال تونسی‌ست که کن را نیز فتح کرده. جشنِ کوچکِ انقلابِ اسلامی، ناتمام می‌شود وقتی ساعتی بعد در‌می‌یابند که “آدل” همان “عادل” نیست و فیلم نیز، به داستان ارتباط دو دختر همجنس‌خواه می‌پردازد؛ آن‌جاست که ورق برمی‌گردد و تیترهای مخالف‌خوانِ روزنامه‌های داخلی نیز، چنین تنظیم می‌شود که «کن ۶۶، اخلاق را باخت» و یا «باج فستیوال، به دولت فرانسه». کن، دوباره آن می‌شود که آن می‌کند.

وقتی منتقدِ متعهد‌ نامیده شده‌ی وطنی که نوشته بود: «اینها وقتی می‌شنوند کسانی در نقطه‌ای از جهان، به خاطر رسیدن به آزادی به زندان افتاده‌اند و از فیلم‌سازی محروم شده‌اند و چه و چه، وظیفه‌ی خودشان می‌بینند که از آن آدم‌ها حمایت کنند. حالا چه اینها اهل ایران باشند و چه اهل سومالی یا مصر یا شیلی… شما باید از فیلمسازان وطنی بپرسید که چرا سوراخ دعا را در اینجا پیدا کرده‌اند و از این وضعیت سوءاستفاده می‌کنند و با اغراق در وضعیت کشور ما، در این طرف دنیا مشتری جلب می‌کنند»، اکنون که سینمای کشورش نماینده‌ای رسمی در کن ندارد و اما وی بازهم با پول نهادهای حامی‌اش در این جشنواره حضور می‌یابد و در یادداشت‌هایش به تخطئه‌ی همان اندک آثار غیر رسمی و بدون مجوز ساختِ حاضر در فستیوالِ امسال می‌پردازد. وقتی معلوم نیست، چه کسی از آن نبود آزادی و این نبودِ فیلم رسمی در محل جشنواره، به گفته‌ی آن منتقد “سوء‌استفاده” می‌کند.

وقتی چنین است که این است، هیچ معلوم نیست برکسی از اسرارِ دولت‌داران و اصحاب رسانه‌های‌مان، جز آن که “کنِ خوب، کن‌ی ست که با ما خوب است”.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large