Skyscraper large

“رطبخوران نخل‌های کن” و منع رطب

IMG_1718-shahab-amopor شهاب عموپور

شهاب عموپور

چه ارشادی‌ها و چه تلویزیونی‌های این سال‌ها، در مضر جلوه دادن جشنواره‌های معتبر سینمایی، کم‌‌ نکوشیده‌اند. بعد از یک وقفه طولانی در ارتباط‌گیری با سینمای دنیا که پس از انقلاب ایران به وجود آمده بود، از قریب به دو دهه پیش، سینمای ایران به مجامع جهانی راه‌گشود و هم محصول توانایی فیلمسازان ایرانی در دنیا به نمایش درآمد و هم با کسب جوایز متعدد توسط سینماگران، انگیزه بسیاری از فعالان داخل، برای ادامه فعالیت در این رسته افزایش یافت؛ چراکه این جوایز و نمایش فیلم‌ها در خارج از کشور، بخش عمده‌ای از کدورت‌ها و سرخوردگی‌های ایجاد شده به سبب بی‌مهری‌های مسئولان دولتی و ممیزان و قضاگران را جبران می‌کرد.

از همان زمان، جریانات مخالف سینمای اندیشمند و منتقدِ آن سال‌ها، که تاب پاگیری سینمای منتقد و معترض اجتماعی/ سیاسی را در ایران نداشتند، به بهانه “توجه مغرضانه خارجیان به سینمای سیاه‌نگر، و نه معنوی ایران”، در مسدود ساختن این راهِ بازگشوده سعی کردند. برنامه‌های بسیاری در این راستا در شبکه های مختلف تلویزیون ایران تولید و پخش شده و می شود. قوانین جزایی و کیفری متعددی برای مجازاتِ مستقل‌سازان سینمای ایران، وضع شده و می‌شود. اتهامات فراوانی از سوی مدیران سینمایی، اعم از ارشادی و حوزوی، به سینماگران روانه‌شده و می‌شود. جشنواره‌های خارجی، در این همینه مورد انواع اتهامات قرار گرفته‌اند، از تحت امر صهیونیزم بودن، تا فرامین استکبار را پیاده کردن. شهر “کن” نامیده شد محل لهو و لعب، “ونیز” شد عقده‌گشای فلان مساله‌ اخلاقی. جوایزِ اهدا شده به سینماگران ایرانی نیز، از نظر همان مسئولان، همه‌ از سر غرض و مرض بودند. هرچه اعتبار آن جشنواره در مجامع سینمایی دنیا بالاتر بود، نزد مسئولان ایرانی، حقیرتر و متخاصم‌تر به نظر می‌رسید.

در همان و همین سال‌هایی که می‌گذشت، سفر مسئولان ارشادی و حوزوی و تلویزونی در ایام برگزاری آن جشنواره‌ها اما، محل اشکال نبود. مدیران، ارز دولتی در جیب می‌گذاشتند و به بهانه «مدیریت کاروان اعزامی» و «تعاملات سینمایی جانبی» و «معرفی سینمای ایران» و اسبابی از این دست، راهی همان شهرهای محل جشنواره‌ها می‌شدند و با همان مسئولان مغرض خارجی، به مبادلات فرهنگی می‌پرداختند.

این چند سال اخیر را، عناد مسئولان سینمایی فعلی ایران با جشنواره های خارجی به بیشینه رسیده بود، حمایت رسمی پدیده‎های هنری معتبری هم‌چون “فستیوال فیلم کن” از سینماگرانِ دربنده شده ایرانی، هرچقدر بازتاب خارجی مثبتی داشت، برای مسئولان داخل کشور گران تمام شد و نسبت های گوناگونی هم به آن جشنواره ها و هم به سینماگران مورد حمایتِ آن‌ها داده شد. برخی رسانه های موافق با همان مسئولان نیز، خبرنگاران خویش را به این فستیوال ها اعزام داشتند، اما توشه‌ای جز بدگویی از آن‌جایی که بودند، به همراه نیاوردند.

امسال و در حالی که به گفته ی خود مدیران ارشادی و خبرگزاری‌های متبوعشان، فیلمی از سینمای ایران –که از نظرشان مطلوب آن‌ها باشد و بر اساس ضوابط شان ساخته شده باشد- در جشنواره کن حضور ندارد، گرچه مدیرانی همچون “شمقدری”، دوباره بار سفر نبسته‌اند؛ اما هم بنیادسینمایی فارابی قایم مقام و چند تن از معاونانش را اعزام می کند؛ هم رییس مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به همراه کارمندانش اعزام می شوند. هم حوزه هنری، اعزامی دارد. از سوی دیگر، نگاهی به لیست خبرنگاران اعزامی به کن نشان می دهد که چند رسانه اصولگرا هم، برخی از معتمدان خود که تنی چند از آن‌ها سوابق امنیتی نیز دارند را، به کن اعزام خواهند کرد. این‌ها که برشمرده شدند، هیچ‌کدام هزینه سفر چندین میلیونی خود را از جیب پرداخت نمی‌کنند. عایدی سفرشان نیز، نهایتا فروش چند فیلم ساخته شده با امکانات دولتی ایران، به پخش کننده‌گان خارجی خواهد بود. یعنی به همان پخش کننده‌گانی که در این سال‌ها آثار سایر فیلمسازان مستقل ایرانی را خریده و به نمایش درآورده‌اند و مورد غضب مسئولان ارشادی نیز قرار داشته‌اند.

در این میان، همه چیز همان است که بود، تنها می ماند یک “ریای” اضافه که از سوی مدیران اعمال می شود و از قضا همان باعث درجازدن موقعیت سینمای ایران نیز می‌شود. کوتاه، این که: حال که این “رطب” نخل‌های برافراشته “کن” را مسئولان نیز مایل‌اند که نوش‌جان کنند، خوب است که منع رطب نکنند و ریا به کناری گذاشته شود و مدیر و مسئول و سینماگر و اهل رسانه و …، همه‌گان پیوند خود را با مجامع سینمایی معتبر دنیا از سر گیرند.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large