Skyscraper large

نشانه‌های روزى به نام کارگر

180-kamyar-behrang-کامیار-بهرنگ

کامیار بهرنگ

مراسم بزرگداشت روز جهانی کارگر در کشورهای گوناگون به شکل های متفاوتی برگزار شد. در برخی کشورها این روز تعطیل رسمی است و مارش های پر سر و صدا با شادی تمام برگزار می شود و از سویی دیگر راهپیمایی های حزبی در شهر ها گاه به ۲ یا ۳ مسیر مختلف انجام می گیرد که نشان می دهد برداشت از حقوق کارگر در حوزه های حتی شهری تا چه حد متفاوت است.

در سوئد همه ساله در اکثر شهرها بخصوص در شهرهای بزرگ احزاب بلوک چپ برنامه های جداگانه دارند، در فرانسه هم داستان به همین شکل بود و بر اثر اختلاف ۲ سندیکای بزرگ کارگری به روی طرح پیشنهادی اصلاح قانون کار که از سوی فرانسوا اولاند مطرح شده است، ۲ تظاهرات جداگانه در پاریس برگزار شد. در بنگلادش سقوط یک ساختمان و کشته شدن بیش از صدها نفر تظاهرات روز کارگر را تحت تاثیر قرار داده بود و شعار امنیت کار و درخواست اشد مجازات برای صاحب کار آن ساختمان به خواسته ی اصلی تظاهر کنندگان بدل شده بود. در ترکیه باز هم تظاهرات به صحنه ی درگیری بدل شد و در روسیه ولادیمیر پودین، سنت دیرینه ی زمانه ی حاکمیت کمونیست ها را زنده کرد و نشان ‘ کارگر قهرمان ‘‌را به ۳ کارگر روسی اهدا کرد. اندونزی نیز شاهد اعتراض کارگران به قطع یارانه های سوختی بود، در یونان برخی با تغییر چهره ی مرکل، صدراعظم آلمان به آدولف هیتلر، او را به عنوان قاتل خطاب می کردند که می خواهد با سیاست های جدید خود این کشور را تسخیر کند.

اما در ایران داستان شکل دیگری داشت، ۲ بار نامه نگارى از سوی خانه کارگر با وزارت کشور با عدم پاسخ و یا پاسخ منفی مواجه می شود و اجازه ی تظاهرات کارگران در تهران صادر نمی شود تا این ششمین سالی باشد که کارگران اجازه نداشته باشند در خیابان ها فریاد اعتراض خود را به گوش همه برسانند و آنان باز هم روانه ی استادیوم های سربسته می شوند. دیده بان حقوق بشر، در گزارشی به بازداشت ده ها فعال کارگری و سندیکایی در ایران اعتراض کرده است. در این بیانیه اشاره شده است که در دوره ی ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد فشارها بر کارگران ایران افزایش یافته است و بسیاری از آنان با انگیزه های سیاسی روانه زندان شده اند و در ادامه به حق تشکیل سندیکا برای دفاع از حقوق کارگران اشاره شده است. این در حالی است که ۳ خرداد ۸۸ و پیش از انتخابات دوره ی پیش در ایران وقتی خبرنگاری در مورد این حق از محمود احمدی نژاد سوال می کند او پاسخ می دهد : ‘ سندیکا چیست؟ ‘

تمام این تضییع حقوق کارگران ایرانی در حالی صورت می گیرد که اکثر قریب به اتفاق کنش های اعتراضی آنان بدون خشونت و در راستای خواست های اولیه و یا حقوق تضیع شده ی آنان به مانند تاخیر چند ماهه در پرداخت حقوق، قراردادهای روزمزد، تعطیلی شبانه ی کارخانه ها و … بوده است که هیچ جایی در روزنامه های عمومی و رسانه ملی! ندارد. به این نکته می توان توجه داشت که وضعیت معیشت کارگران بر خلاف ادعای دروغین و تکراری مقامات مسئول در ایران هر روز بیشتر از دیروز تحت تاثیر تحریم های حاصل از ماجراجویی های حاکمیت و اصرار بر ادامه ی طرح نقدی ( هدفمند ) کردن یارانه قرار می گیرد. کارخانه های تولیدی بر اثر اعمال تحریم ها امکان تهیه مواد اولیه را ندارند و یا هزینه ی تهیه آنها چندین برابر شده است و این به معنی اخراج، عدم پرداخت به موقع حقوق ها، ورشکستگی، کاهش شیفت های کاری و معضلاتی است که مستقیما بر زندگی روزمره کارگران تاثیر می گذارد. دولت در جهتی دیگر با تغییر آمار و شاخصه ها، حداقل دستمزد کارگران را نزدیک به یک سوم سطح فقر مطرح شده از سوی کارشناسان مستقل رسانده و ظلمی دوباره بر آنها روا داشته است. اصرار بر اجرای طرح پرداخت نقدی یارانه ها که با مخالفت بسیاری از اقتصاددانان در شرایط کنونی روبرو است، با افزایش تورم می تواند فشار بر زندگی کارگران را صد چندان کند. طرحی که میرحسین موسوی از آن به عنوان سهمی مهلک نام می برد. او در دومین پیام ویدیوی خود بعد از انتخابات سال ۸۸ پرسیده بود: “آیا حاضر هستیم حقوق کارگران را بر اساس قیمت بین‌المللی پرداخت کنیم؟ می‌توان این سوال را مطرح کرد که آیا حاضر هستیم اتومبیل تولید داخل را به قیمت خارج بفروشیم یا حقوق کارگران را بر اساس قیمت بین‌المللی پرداخت کنیم و میانگین قیمت‌های داخل را بر این اساس تنظیم کنیم”.

 میر حسین موسوی در پیام تصویری خود به مناسبت روز کارگر و معلم در مورد آزادی های سیاسی و حق تشکیل سندیکا هم گفته بود: “آنها آزادی می خواهند چرا که آزادی باعث می شود آنها تشکلهای صنفی و سیاسی خودشان را تشکیل بدهند و فعالیت سیاسی کنند و راهی برای گشایش امور خود و ملت جدا کنند٠٠٠ شما عزیزان و شما کارگران ومعلمان بدانید که مسائل شما مسائل همه ملت ماست و جدا نیست”.

میر حسین موسوی در این بیانیه ی تصویری تلاش کرده بود که نشان دهد که آنچه او ‘ راه سبز امید ‘ به عنوان یک راه و نه یک ساختار سنتی سیاسی مطرح کرده شامل ‘ همه ‘‌ و نه یک گروه طبقاتی و فکری است. راهی که این روزها تلاش برای احیای آن از ضروریات جنبش سبز می تواند به شمار آید به نحوی که سرمایه گذاری برای پیروزی در هر بخشی از جامعه پیروزی برای کل جامعه ی معترضین محسوب شود و در این میان، زنان، دانشجویان، کارگران، روشنفکران و سیاسیون و سایر اقشار جامعه از یکدیگر جدا نخواهند بود.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large