Skyscraper large

رتبه نازل ایران در رده بندی جهانی آزادی مطبوعات

q6s58de4z6qe

مژگان مدرس علوم

فریدم هاوس یا خانه آزادی در گزارش سالانه خود که در آستانه روز جهانی مطبوعات منتشر کرده است، ایران را به روال سال‌های قبل در شمار بدترین کشورها قرار داده که حاکمان حق دسترسی مردم به رسانه آزاد را از آنان سلب کرده اند.

ایران در میان ۱۹۷ کشور جهان رتبه ۱۹۱ را به دست آورده و جزو بدترین کشورهای ناقض آزادی مطبوعات شده است.

این گزارش حکایت از آن دارد که وضعیت نامساعد روزنامه‌نگاری تنها مختص ایران نیست و شرایط مطبوعات در سال ۲۰۱۲ میلادی در جهان با مشکلات فراوانی روبرو بوده و شمار افراد محروم از آزادی مطبوعات در جهان افزایش یافته و آزادی مطبوعات در ۱۶ سال اخیر تا این حد محدود نبوده است.

گفتنی است، فریدم هاوس یا خانه آزادی یک موسسه غیردولتی در آمریکاست که در سال ۱۹۴۱ تاسیس شد و در زمینه تحقیقات و پشتیبانی از دمکراسی، آزادی‌های سیاسی و حقوق بشر فعالیت می‌کند. این نهاد هر سال گزارشی از شرایط آزادی مطبوعات در کشورهای مختلف جهان منتشر می کند.

دیوید کریمر، مدیر نهاد خانه آزادی با تاسف آور خواندن شرایط کنونی و میزان آزادی مطبوعات در جهان می گوید که آزادی مطبوعات رابطه مستقیمی با شیوه عملکرد دولت و آزادی بیان شهروندان دارد و از این روی، اهمیتی خاص دارد و برای توسعه دموکراتیک هر جامعه ای حیاتی است و هیچ چیز نمی تواند جای آن را در یک جامعه مدنی بگیرد.

در این گزارش آمده است: “با وجود بهبود وضعیت مطبوعات در کشورهایی مانند افغانستان، برمه، و غرب آفریقا، به دلیل افزایش سرکوب، شکنجه، حبس و تهدید و پیچیده تر شدن ابزار آن با بهره گرفتن حکومت های استبدادی از تکنولوژی، تنها کمی بیش از ۱۳ درصد مردم جهان از آزادی مطبوعات برخوردارند و در این میان ایران یکی از بدترین ها است.”

مطبوعات رکن چهارم قدرت در نظامهای دموکراسی و مردم‌سالاری محسوب می شود. و آزادی مطبوعات همانند یک ضمانت نامه از جانب دولت‌ها به رسانه های عمومی، در مقابل مواجهه با روندهای محدود کنندهٔ ابراز عقیده در جوامع، می‌باشد که حقوق قانونی رسانه‌ها و همچنین مراجع رفع اختلاف بین رسانه‌ها و شاکیان را مشخص می‌کند. این حقوق در بسیاری از کشورها به صورت قانونی و در چهارچوب قوانین اساسی آن کشور تعبیه شده‌است تا از آزادی مطبوعات حمایت به عمل بیاید.

براین اساس، در دو ماده از فصل سوم قانون مطبوعات ایران تصریح شده‌است که در یران مطبوعات حق دارند نظرات، انتقادهای سازنده، پیشنهادها، توضیحات مردم و مسولین را با رعایت موازین اسلامی و مصالح جامعه درج و به اطلاع عموم برسانند. همچنین هیچ مقام دولتی و غیردولتی حق ندارد برای چاپ مطلب و یا مقاله‌ای درصدد اعمال فشار بر مطبوعات برآید و یا به سانسور و کنترل نشریات مبادرت ورزد.

این در حالی است که در سالهای اخیر، نه تنها شاهد توقیف و بازداشت گسترده اهالی رسانه ها بودیم، بلکه کنترل مقامات دولتی‑ امنیتی بر رسانه‌ها و مطبوعات ایران از طریق خرید انواع تجهیزات شنود و فیلترینگ سایت‌های اینترنتی و شبکه‌های اجتماعی مجازی به اوج خود رسید.

حیدر مصلحی، وزیر اطلاعات در روزهای پایانی سال گذشته که همراه بود با بازداشت گسترده روزنامه نگاران، مدعی کشف مجموعه‌ای متشکل از ۶۰۰ خبرنگار که ۱۵۰ نفر آنان در داخل کشور و مابقی در خارج کشور فعالیت رسانه‌ای خود را هماهنگ می‌کردند شد. او هدف از یورش به روزنامه‌نگاران را جلوگیری از به‌ وجود آمدن فتنه، قبل از انتخابات سال ۹۲ عنوان کرد.

با این اظهارات مشخص می شود هدف واقعی برخوردهای امنیتی با اهالی رسانه ها در حقیقت نوعی تصفیه حساب جناحی و سیاسی و ارعاب ارعاب نویسندگان اینترنتی و فعالان رسانه‌ها در آستانه انتخابات ریاست جمهوری است.

در حالیکه اعلامیه جهانی حقوق بشر بر این امر تاکید می‌کند که هر کسی از نظر قانونی حق ابراز نظر دارد، این قانون مشتمل بر حق ابراز نظر بدون هیچ گونه مداخله از جانب دولت‌ها و یا ذی نفعان می‌باشد.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large