Skyscraper large

براى کارگران کشورى که در آن “عید کارگر” تعطیل رسمى نیست!

dg54ez63z-سراج پورعزیزی-seraj poor azizi

سراج پورعزیزی

بیش از یکصد سال از سوء استفاده از نام و مقام کارگر در ایران می گذرد . چنان که در زمان مشروطه دفاع از حقوق کارگر ابزاری بود برای ابراز وجود سیاسی و حزبی، به نحوی که تعلقات حزبی چنان بر قامت نحیف تشکل های کارگری تسلط پیدا کرد که اساس فعالیت های سندیکایی کارگران به کلی منحرف و به گرایش های سیاسی و حزبی آلوده گردید. به گونه ای که نام سندیکا یا دفاع از حقوق کارگران همواره با وابستگی های حزبی- سیاسی عجین شد.   

اما امروزه در میان بخش های زیادی از منتقدین و صاحبان ایده پرولتاریایی نیز تغییرات اساسی صورت گرفته است. به طوری که اغلب این مکاتب به این نتیجه رسیده اند که دیگر تصور رسالت رهایی بخشی کارگری تحت عنوان “طبقه پرولتاریا” برای کل جامعه خیال خامی بود. همچنان که مطلق گرایی و سود جویی درتفکر سرمایه داری نیز ناکارآمدی خود را به جهانیان ثابت کرده است. 

فارغ از کشمکش های سیاسی معمول بر سر نام نیک کارگر، روز جهانی کارگر در ایران ، روز گرامی داشت کارگران پیشگام و آزاده ای است که شجاعانه در مقابل دستگیری های پی در پی و تهدید به مرگ فعالین سندیکایی و کارگری ایستادگی می کنند. و روز قدردانی از کارگران پیش رو با جنبش های مدنی و اجتماعی ایران است. 

روز قدردانی از محمد جراحی،علی آزادی، شاهرخ زمانی، بهنام ابراهیم زاده، رضا شهابی، پدرام نصراللهی، رسول بداغی … و همچنین روز قدردانی از اسانلوهاست. امید است فعالانی همچون اسانلوها که شهرت و عنوان خود را محصول مبارزات کارگری می دانند تاریخ را به فراموشی نسپارند و اجازه ندهند تشکلهای نیمه جان امروزی در دام انحصار طلبی های چپ و سود جویان راست گرفتار آید. 

عدالت خواهانی از این دست نه فقط پیشگام عرصه کارگری بلکه نماد جوهر انسان هایی هستند که سرفرازانه علیه ظلم آشکار عمر و تن عزیزشان را در مقابل جور مسلم سپرده اند. این دسته از جوهران انسانی به منظور شکستن سکوت قبرستانی در کشور و برای تحقق “حقوق صنفی” و دفاع از “اصول و حقوق بنیادین کار” پیوسته خود را با آسیب های حکومتی مواجه کرده اند. بی دلیل نیست که در فرهنگ ما ایرانیان، “کار” به معنی “جوهر انسان”  لقب گرفته است، 

در چنین روزی بخش اعظمی از کارگران جهان در چنین روزی علیه بهره کشی هایی که در حوزه کار صورت می گیرد فریاد رهایی و تداوم مبارزه علیه استبداد سر می دهند. اما در کشور ما بر خلاف اصل ۲۷ قانون اساسی؛ نه تنها این روز تعطیل رسمی نیست بلکه برپایی هر گونه اعتراض با مخالفت و ممانعت های بسیاری از سوی حاکمان همراه شده است. 

بر اساس آمار بیش از یازده میلیون نفر به عنوان کارگر بیمه شده مشمول قانون کار در کشور به ثبت رسیده است. کارگران مشمول قانون کار بخش اندکی از جامعه کارگری را تشکیل می دهند که در معرض شدیدترین بهره کشی ها قرار دارند. از سوی دیگر بخشی مهمی از جامعه کارگری از حداقل مزایای قانون کار برخوردار نبوده و در بی پناهی مطلق به سر می برند. این دسته از کارگران در کارگاه های نیروهای وابسته به بخش اقتصادی سپاه پاسداران  به روش قرارداد سه ماهه و یا به طور روز مزدی با ماه ها حقوق معوقه، عدم امنیت شغلی، اخراج  ظالمانه مواجه بوده و فریاد رسی ندارند. 

با روی کار آمدن احمدی نژاد و نظامی شدن اقتصاد ایران مشکلات پیش رو افزون تر شده است. این دولت به بهانه “اجرای سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی” سرداران طماع را بر مراکز کار تحمیل کرده و با اختصاصی سازی ثروت ملی و کارخانه های دولتی را یکی پس از دیگری به غارت برده و به تبع آن نظامیان طماع نیز بیش از پیش عرصه را بر جامعه کارگری تنگتر کرده است. 

تحولات کارگری سالهای اخیر نشان می دهد که سرکوب  تشکل های کارگری در دولت احمدی نژاد به مراتب سنگین تر شده  و امکان هر گونه فعالیت صنفی غیر ممکن شده است به طوری که خبرگزاری کار نوشته است، در آخرین نشست تشکل های کارگری که به منظور بزرگداشت روز جهانی کارگر برگزار شده بود نمایندگان  کانون عالی شوراهای اسلامی کار و مجمع عالی نماینده کارگران در جلسه حضور نداشتد. این عدم حضور از این نشان دارد که حتی در میان تشکل های رسمی برآمده از قانون کار هم، هماهنگی و اتحاد لازم برای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر و پی گیری مطالبات شان وجود ندارد. 

با چنین پیشینه و عملکردی حاکمیت به خوبی آگاه است که صدور مجوز برای برگزاری راهپیمایی روز جهانی کارگر در سراسر کشور پر هزینه خواهد بود.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large