Skyscraper large

برگزاری تجمع روز جهانی کارگر در انتظار مجوز

azqf49

مژگان مدرس علوم

در حالی به گرامیداشت روز جهانی کارگر در اول ماه مه نزدیک می شویم که جامعه کارگری در ایران بیش از هر زمان دیگر تحت فشارهای اقتصادی و معیشتی قرار دارد. رشد بیکاری، اخراج، تعطیلی کارخانه و کارگاههای تولیدی، تورم و گرانی افسار گسیخته، فقر بی سابقه ای را بر این قشر زحمتکش جامعه تحمیل کرده است.

طبقه کارگری سال جدید را در حالی آغاز کردند که به گفته کارشناسان حداقل دستمزد ناعادلانه ۴۸۷ هزار و ۱۲۵تومان سال ۹۲ هیچگونه همخوانی با نرخ تورم در کشور ندارد. بر اثر سیاستهای ریاضت اقتصادی و بی تدبیری ها، سطح درآمد سرانه آن چنان پایین آمده است که اکثریت کارگران در زیر خط فقر قرار گرفته اند. در چنین شرایطی کارگران و زحمتکشان در ایران حتی حق تشکل ها و اتحادیه های مستقل ندارند تا مطالبات و حقوق خود را پیگیری کنند.

در همین زمینه، کمپین بین‌المللی حمایت از حقوق کارگران ایران به مناسبت روز جهانی کارگر با انتشار فراخوانی هفته گذشته فعالیت خود را آغاز کرد. در این فراخوان از کلیه افرادی که نگران آینده ایران و خواهان آزادی تشکل‌های مستقل کارگری و عدالت اجتماعی و آزادی کارگران مبارز در بند هستند، درخواست شده است تا به هر شکل و شیوه ممکن، از اول اردیبهشت ۱۳۹۲ تا ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۲ صدای همه کارگران ایران اعم از کارگران شاغل، کارگران بیکار، زنان کارگر، کودکان کار، کارگران افغان ، به ویژه کارگران در بند باشند.

به نقل از پایگاه خبری کارگر نیوز در ۲۶ شهریور ۹۱ گزارش های کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی، نشانگر آن است که ۵۰ درصد واحدهای تولیدی در ایران تعطیل و یا در شرف تعطیلی اند و اکثرواحدهای تولیدی بزرگ، با کمتر از ۳۰ در صد ظرفیت مشغول به کارند. بی توجهی به بحران اشتغال، وضعیت معیشت کارگران و تعیین دستمزدی به میزان یک سوم خط فقر اعلام شده در سال جاری، بدون حق تشکل مستقل کارگری، اعتراض و اعتصاب و دفاع از حقوق کارگران، کار و زندگی کارگران، این مهم ترین سرمایه ملی وموثرترین نیروی اجتماعی را ،با دشواری های بی سابقه ای روبروکرده است. فقدان ایمنی محیط کار و وسایل مناسب کار، موجب رشد فزاینده ی حوادث ناشی از کار شده است. بنا به گزارشات سازمان پزشکی قانونی، روزانه ۵ کارگر جان خود را از دست می دهند .در چنین شرایطی، ممانعت از فعالیت های متشکل و مستقل کارگران در سندیکاها و تشکل های کارگری ، سرکوب کارگران و فعالان کارگری به جرم حق طلبی و دفاع از حقوق صنفی و قانونی ، موجب بازداشت و شکنجه و صدور احکام سنگین برای ده ها نفر از کارگران پیشرو شده است. 

اتحادیه آزاد کارگران ایران با صدور بیانیه ای ضمن تاکید بر این مساله که منزلت معیشت حق مسلم کارگران است، اعلام کرده است: “تنها راه برای به تمکین واداشتن دولت و کارفرمایان برای احترام گذاشتن به حرمت انسانی ما و برخورداری از یک زندگی شرافتمندانه اعتصاب و برگزاری تجمعات اعتراضی است، کسانی که در این مملکت حداقل مزد چهار برابر زیر خط فقر را شایسته ما کارگران می‌دانند باید بدانند که ما انسانیم و تن به هر ذلتی نخواهیم داد.”

عدم پاسخ به درخواست برگزاری تجمع کارگران

در این زمینه، محجوب دبیر کل خانه کارگر می گوید مدتی پیش از طرف ستاد بزرگداشت هفته کارگر درخواست برگزاری تجمع روز اول ماه مه برای وزارت کشور فرستاده شد اما تاکنون پاسخی به آن داده نشده است. در شرایطی جامعه کارگری ایران به استقبال هفته کارگر سال ۹۲ می‌روند که در این روز کارگران جشنی متفاوت با سایر جشن‌ها را برگزار می‌کنند. امسال مراسم روز یازده اردیبهشت انتقادی و اعتراضی برای بیان مشکلات است و نمی‌توان از کارگران انتظار داشت که در این روز تنها به تمجید بپردازند.

با وجود ممانعت از تجمعات کارگری از سوی دولتمردان، از آغاز سال جدید شاهد اعتصاب و تجمعات کارگری در نقاط مختلف کشور بودیم.

تجمع اعتراضی کارگران فولاد زاگرس، تجمع بازنشستگان پالایشگاه آبادان، تجمع کارگران کارخانه نساجی اصفهان سیمین نو، تجمع کارکنان منابع طبیعی استان کهگیلویه و بویراحمد جلوی استانداری، تجمع کارگران راه آهن یزد، تجمع کارگران کاشی رویال سمنان، اعتراض کارگران قند اهواز همزمان با سفر احمدی‌نژاد به خوزستان و اعتصاب بزرگ کارگران کارخانه نورد لوله صفا تنها نمونه ای از این اعتراضات کارگری است.

زنان کارگر قربانیان تبعیضات جنسیتی

این اعتراضات تنها شامل کارگران مرد نیست و زنان کارگر نیز نیروی قابل توجهی در نیروی کار جامعه محسوب می گردند که با معضلاتی دو چندان دست به گریبان هستند. کار و مدیریت در خانواده در کنار نگرش جنسیتی غالب بر جامعه و تبعیض ناشی از آن یکی دیگر از مشکلات پیش روی زنان کارگر است.

بموجب گزارش ایلنا، پیشرفت شغلی زنان کارگر در ایران بسیار محدود و با موانع جدی روبرو است بطوریکه در کوچک‌ترین بحران کارگری زنان کارگر اخراج می‌شوند و تبعیض جنسیتی در برخورد با کارگر مشهود است.

در شرایط شدید فقر اقتصادی و رشد بیکاری  کارگران زن ناگزیرند در شرایط رقابت برای یافتن شغل، نیروی کار خود را ارزان‌ و غیررسمی در اختیار بگذارند تا بتوانند وارد بازار کار گردند. زنان کارگر در آمارهای رسمی پنج درصد کل کارگران را تشکیل می دهند این در حالی است که کارگران زنی که در خانه‌های مردم کار می‌کنند و یا زنان دست‌فروش به دلیل نداشتن جایگاه مشخصی در عرصه کار و تولید، تحت پوشش قانون کار قرار نمی‌گیرند و از حقوق بدیهی و اولیه کارگر محرومند.

اگرچه آمار رسمی از نابرابری دستمزدهای پرداختی به کارگران زن و مرد ارائه نشده است اما به گزارش ایسنا  با تایید این امر که نابرابری دستمزد میان کارگران زن و مرد به شدت رایج است، آمده است که بررسی آمار رسمی مرکز آمار ایران و مقایسه‌ تطبیقی با برآوردهای سازمان تامین اجتماعی، حاکی از آن است که زنان در شرایط کار مساوی با مردان دستمزد کمتری دریافت می کنند.

بموجب قانون کار ایران، زن کارگر نباید کارهایی را که برای سلامت جسمی او سخت و زیان‌آور است، انجام دهد. کار در کنار کوره‌ها، در معادن و تونل‌ها، کشتارگاه‌ها، جوشکاری، شن‌پاشی به عنوان نمونه‌های این دسته از مشاغل نام برده شده است. با این‌حال گزارش‌ها از کار کارگران زن در شرایطی بدتر از این خبر می دهند که حتی از کوچکترین خدمات پزشکی و بیمه نیز محروم هستند.

افزایش نگران کننده کودکان کار

کارشناسان معتقدند که یکی از دلایل اصلی کار کودکان ناتوانی سرپرست خانواده در تامین هزینه‌ها است و باتوجه به شرایط تورمی فعلی افزایش ناچیز دستمزدهای سال ۹۲ بر تعداد کودکان کار و خیابان افزوده خواهد شد.

بموجب پیمان‌نامه جهانی حقوق کودک، هر فرد زیر ۱۸ سال کودک محسوب می‌شود و بموجب ماده ۳۲ از پیمان نامه جهانی حقوق کودک هر گونه بهره کشی از کودکان زیر ۱۸ سال را ممنوع است.

 و بر اساس ماده ۷۹ قانون کار کار برای کودکان زیر پانزده سال ممنوع است . آمار دقیقی از کودکان کار در دست نیست اما مطابق آخرین آمار رسمی سه میلیون و یکصد هزار کودک خارج از چرخه تحصیل قرار دارند و درصد بالایی از کودکانی که به مدرسه نمی‌روند وارد بازار کار می‌شوند که از داشتن حق ضروری کودکی محروم می‌شوند.  

 گفتنی است طبق آمارهای منتشرشده، در مجموع هشتاد درصد کودکان خیابانی، کودکان کار هستند که به علت فقر اقتصادی خانواده‌ها، مجبور به کار در خیابان هستند و بیشتر آنها  در استان‌های خراسان، تهران، لرستان و کردستان به سر می‌برند. کودکان کار، اغلب در کارگاه های کوچک، مشاغل خانگی و یا دستفروشی در خیابان ها مشغول هستند. با توجه به نرخ چهل در صدی تورم و فقر خانوارهای محروم جامعه ایران ، تعداد این کودکان رو به افزایش است و در معرض انواع آسیب‌های جسمی و روحی قرار دارند.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large