Skyscraper large

دروازه‌های بهشت (٣)

9d55a5bdb-300x374- عبدالکریم سروش - abdolkarim soroosh

عبدالکریم سروش

درباره‌ی آرزوی آرزومندان را برآوردن، حاجت حاجت‌مندان را برآوردن، سخن بسیار می‌توان گفت. و شما در این باب، بیش از آن می‌دانید که من بخواهم در باره‌ی آن سخن بگویم. اما می‌خواهم یادآوری کنم به شما، برای اینکه در وقتی و موقعیتی زمانی، قرار دارید و دل‌ها چنان بر اثر روزه، پاک و پیراسته شده است و ضمیرها و قلب‌ها چنان نورانی شده است که من امیدوارم که این سخنان بر جای خود بنشیند و بعد موجب گره گشایی از گره‌هایی که در کار دیگران افتاده است و ما روزانه با آنها مواجه می‌شویم، بشود.

آدمی از وقتی اخلاقی می‌شود که از خود عبور کند و به غیر بپردازد. آن همه که امروز در فلسفه‌های معاصر، در باب “دیگری” سخن می‌رود، برای همین است که گره گشودن از کار خود، بجای خود، اما گره گشودن از کار دیگران، صد مرتبه فضیلتش بیشتر است و صد مرتبه خدا پسندانه‌تر. و آرزوی آرزومندان را برآوردن، حاجت حاجت‌مندان را روا کردن، یک لبخند بر لب‌های دیگران نشاندن، عالی‌ترین کاری‌ست که آدم در این جهان می‌تواند به انجام آن، موفق شود. این که حافظ به ما می‌گفت:

“خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
تا شکر چون کنی و چه شکرانه آورید

آن کس که اوفتاد و خدایش گرفت دست
گو بر تو باد غم افتادگان خوری”

شکرانه‌ی این که آدمی افتاده است و برمی‌خیزد، سلامت مجدد پیدا می‌کند، این است که دست یک افتاده‌ای را بگیرد. کسی که بر زمین افتاده، نشسته، و مقهور قهر روزگار شده، دوباره لبخند را بر لب او بنشاند، و او را دوباره سر پا برخیزاند، و به او اجازه‌ی رفتن و همراه دیگران شدن بدهد.

ادبیات ما، ادبیات دینی ما، ادبیات غیر دینی ما، پر است ، آکنده است از این مفهوم. بگذریم از اینکه در کشور ما، روحانیت ما، بیش از اینکه یاد گرفته باشد لبخند بر لب مردم بنشاند، بیشتر مردم را می‌گریاند. البته گریستن هم در جای خود خوب است. اما لبخند زدن، خندیدن، شکفتن، از درون شکفتن و این شکفتگی را بر لب هم ظاهر کردن، هنری‌ست که هم آدمی را نجات می‌دهد و شفا می‌دهد و هم دیگران را شفا می‌دهد. و اگر شما در این جهان، در دوران عمر خودتان، می‌خواهید که دری از درهای بهشت را باز کنید، بدانید نزد خداوند، هیچ چیزی عزیزتر از دلِ شکسته‌ی دل‌شکستگان نیست. در روایات هست و در احادیث قدسی که خداوند فرمود: “انا عند منکسره قلوبهم”. من نزد دل‌شکستگانم. اگر خدا را در جایی می‌خواهید پیدا بکنید، لزوما به مسجد و به صومعه و مکه و اینها لازم نیست بروید، نزد یک دل‌شکسته‌ای بروید که خداوند حرم‌ش آنجاست، حریم مقدس او آنجاست، و با باز کردن آن در و با رفع آن شکستگی، با مرهم نهادن بر آن زخم، شما می‌توانید به نعیم الهی نزدیک بشوید و بهره‌های وافر از آن ببرید. پس فراموش نکنید:

“شنیده‌ام که بهشت آن کسی تواند یافت
که آرزو برساند به آرزومندی”

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large