Skyscraper large

البته که خوش می‌گذرد!

IMG_1718-shahab-amopor شهاب عموپور

شهاب عموپور

اندکی پیش از نوروز، آیت الله خامنه ای رهبر نظام جمهوری اسلامی ایران، در پیامی خطاب به مردم ایران چنین گفت که «امیدوارم ایّام عید و تعطیلات نوروز، به همه ی مردم ایران خوش بگذرد». 

این یکی از معدود دفعاتی ست که یکی از مقامات ارشد نظام، از بین مواردی که می تواند در زندگی پیش روی آدمیان ایرانی قرار گیرد، “خوش گذراندن” را انتخاب کرده و برای آن ها آرزو می کند. در اکثر موارد، وقتی از ایرانی و حتی از غیر ایرانی که انسان باشد، صحبت به میان می آید، این تکلیف است که جلوه می کند و وظیفه ی از پیش تعیین شده است که رُخ می دهد. در این روال، انسان ها موجوداتی گمان زده می شوند که به دنیا می آیند تا مسئولیتی الهی را که بر دوش شان نهاده شده به انجام رسانند و آدابِ بنده گی فراگرفته، رسمِ آن را تا لحظه ی مرگ به جا آرند و در طریق اش، دست از پا خطا نکنند، مگر کارنامه ی اعمال شان سیاه رنگ به آن دنیا فرستاده نشود. 

او را و به خصوص اویِ انسان ایرانیِ ولایت شده را تکلیف می کنند تا صلاحِ دین و دیار، بر امیالِ طبیعیِ غریزی و ناغریزیِ خویش رجحان دهد و دایره ی صلاحیّات دین و دیار را آن چنان تنگ می کنند، که آدمیزاده ی مسلمان ایرانی، از انتخاب راه و رسم و شغل و هنر جاری در زندگی که هیچ؛ از انتخاب پوشش ظاهری و دوست و درد و درمان خویش نیز دربماند و هویّت انسانی و شرافت حیثیّتی و وجودی خویش را که خداوند، به گفته ای در وجود هر آدمیزاده ای نهاده هم فراموش کند و تنها در خاطر بیاورد که آفریده شده تا مطیع باشد و منتظر. مطیع باشد و منتظر و نادان و بی اختیار و کوچک بین و بی خرد، تا صاحبانِ خِرَد سیاسی و دینی او را پند دهند که چه باید باشد و چه باید بخواهد و خواستن و نخواستنِ چه خواسته هایی را باید و نباید که در وجود خویش پرورش دهد. 

دیکتاتور ها در تاریخ ایران زمین همیشه بوده اند و همیشه آن ها و یاران شان هستند که با تحمیق توده ها و گَرده کشی از خواصّ، لذایذ و حظایظ را بر مردم تعیین، حرام ویا حلال می سازند و این دیکتاتوریِ مکلّف ساز با قدرت گرفتن ولایت فقیه در دهه های اخیرِ ایران، تا بدانجا پیش رفته که علاوه بر امور مرسوم در همه ی دیکتاتوری های تاریخی، حتّی تکلیف خندیدن و گریستنِ مردم را نیز تعیین می کند و می تواند با اعلام یک روز به عنوانِ عزای عمومی و دیگرروز به عنوانِ جشنِ ملّی (هسته ای گرفته تا…)، به مردم یاد دهد که کِی باید شاد باشند و کی باید گریه کنند. 

امیدواری آیت الله خامنه ای به “خوش گذشتن تعطیلات نوروز به همه ی مردم ایران” نیز از همان دست است. از همان دستِ تکلیف به خوشی. که او تشخیص می دهد اکنون زمانی ست که باید خوش بود. و چرا؟ چرا یش را می توان در بخشی از پیام نوروزیِ وی یافت. آن جا که بعد از پرداختن به مساله ی تحریم ها، می گوید:

«در زمینه‌ اقتصاد، البتّه بر مردم فشار وارد آمد، مشکلاتی ایجاد شد…» و بعد در همان بحث، ادامه می دهد: «لیکن در مجموع، حرکت مجموعه‌ ی نظام و مجموعه‌ ی مردم، یک حرکت رو به جلو بوده است». 

آیت الله می داند که مشکلات جاری در مملکت، از اقتصادی گرفته تا سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و هنری و …، قاطبه ی مردم ایران را چنان به تنگ آورده که در عید باستانی شان هم به آن ها خوش نمی گذرد. امّا او بر حسب همان خاصیّت تکلیف افکنی و خدای گُمانی خویش است که نظم همیشه گی را برهم می زند و بر خلاف اکثر سخنرانی ها و سال های ماضی، از خوش گذراندنِ ملّت تحت امرِ خویش سخن می گوید و به آن امید می ورزد. 

«البتّه که بر مردم فشار است» و البتّه که خوش می گذرد. 

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large