Skyscraper large

آیا افزایش سن امید به زندگی امری مثبت است؟

f5f55e

مژگان مدرس علوم

امید به زندگی یکی از شاخص‌های سنجش پیشرفت و عقب ماندگی کشورهاست که نشان می‌دهد متوسط طول عمر در یک جامعه چقدر است. امید به زندگی، سطح سواد و درآمد سه جزء شاخص توسعه انسانی و مرتبط با نظام سلامت جامعه است. این شاخص ها برای سنجیدن موفقیت هر کشور و جایگاه اجتماعی انسانها بسیار مورد اهمیت است.

از سال ۹۰ ۱۹، هر ساله گزارشی توسط برنامه توسعه سازمان ملل متحد منتشر می‌شود و در آن کشورها در شاخص‌های مختلفی مانند شاخص‌های آموزشی، بهداشتی، اقتصادی، اجتماعی، محیط زیستی، سیاسی و… مورد مقایسه قرار می‌گیرند.

بر طبق گزارش سازمان ملل، از نظر شاخص توسعه انسانی، ایران در میان ۱۸۷ کشور مورد بررسی، رتبه ۸۸ را در جهان دارد و رتبه ایران در منطقه خاورمیانه ۸ می باشد.

طی ماههای اخیر نیز آماری از امید به زندگی از سوی وزارت بهداشت منتشر شده است. طبق این آمار شاخص امید به زندگی پیش از پیروزی انقلاب اسلامی ۵۰ تا ۵۲ سال ذکر شده و امروز امید به زندگی در زنان ۶ /۷۴ سال و در مردان ۳ /۷۲ سال است. در این رشد، بالاترین میزان امید به زندگی در کشور مربوط به استان‌های تهران و گیلان و کمترین امید به زندگی مربوط به استان سیستان و بلوچستان است.

در تازه‌ ترین گزارش ها از سن امید به زندگی، نیز مجمع جهانی اقتصاد سن امید به زندگی را در ایران معادل ۷۲ سال و هشت ماه اعلام کرده است.

بر همین اساس علی‌اکبر محزون، مدیرکل دفتر آمار جمعیتی ثبت احوال کشور معتقد است که در کشور ایران امید به زندگی به شدت در حال افزایش است. امید به زندگی در ۳۱ سال اخیر، به طور متوسط ۱۴.۵ سال افزایش یافته و از ۵۸.۵ به حدود ۷۲ سال رشد یافته است شاخص امید به زندگی در کشور در سال ۹۰ در مناطق شهری برای مردان به ۷۰.۵ سال و برای زنان به ۷۳.۱۵ سال افزایش یافته است.

همچنین در گزارش توسعه انسانی، ایران با داشتن شاخص توسعهٔ انسانی برابر ۰٫۷۰۷ رتبهٔ۸۸ ام را در بین ۱۷۸ کشور در سال ۲۰۱۱ دارا می‌باشد. ایران در رده بندی کشورها بهتر از کشورهایی مانند برزیل. مالزی، هند، مقدونیه، موریس، گرجستان و ونزوئلاو پس از کشورهای بوسنی هرزگوین، قزاقستان، آذربایجان قرار گرفت است البته رتبه سال قبل ایران بالاتر بود در حالی که شاخصه آن در سال ۲۰۱۰ حدودا۹۰ ۰٫۷ بود. 

اما آمار رشد شاخص توسعه انسانی ایران در مقایسه با وضعیت بهداشت و سطح زندگی و اقتصادی در جامعه کمی سوال برانگیز به نظر می رسد. تحقیقات نشان می دهد رتبه جهانی شاخص امید به زندگی در ایران چندان مطلوب نیست و این امر نیازمند اصلاح سیستم سلامت در کشور است.

آمارهای اعلام شده از سوی دولت در حالی از افزایش امید به زندگی در کشور حکایت دارد که آمار خودکشی در ایران افزایش بیست درصدی داشته است. بر اساس مطالعات استان های تهران٬ مازندران٬ گیلان و لرستان بیشترین رشد مرگ را نسبت به سال های اخیر را داشته است که دلیل آن افزایش موج بیکاری و نا امیدی های و نابسامانی های اجتماعی گزارش شده است.

کارشناسان معتقدند که افزایش نگرانی‌ها نسبت به وضعیت اسف بار اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی، باعث افزایش نگرانی مردم می شود و این استرس در جامعه رواج پیدا می‌کند و در‌‌نهایت یک جو افسرده در جامعه برپا می‌شود که این جو افسرده در نقطه مقابل شادی و امید به زندگی جامعه قرار دارد. بنابراین باید سیاست‌های مناسب و بلندمدتی در زمینه کاهش نابرابری‌های اجتماعی در نظر گرفته شود.

در هر حال افزایش امید به زندگی و طول عمر همواره بحثها و چالشهای زیادی را به دنبال داشته است. اما این نکته نیز حائز اهمیت است که افزایش کمیت زندگی بمعنای بالا رفتن کیفیت آن نیست. از سوی دیگر کیفیت زندگی بهتر، امید به زندگی بیشتر را به همراه ندارد چرا که کشورهای صنعتی علیرغم وضعیت اقتصادی مطلوب، از میزان امید به زندگی پائینی برخوردار هستند.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large