Skyscraper large

روز عشق علیه خشونت

47_412514551_   سوده راد  Soudeh RAD

سوده راد

چهاردهم ماه فوریه طبق قراردادی نانوشته روز ابراز عشق و دوست داشتن نام گرفته است وهدیه های “ولنتاین” در فروشگاه ها بازار گرمی پیدا میکنند. انواع و اقسام هدیه ها، از اشیا وگل رز و شکلات تا هر چیز دیگری که نشان از دوست داشتن داشته باشد بین زنان و مردان رد و بدل می شود تا این روز سال، خاطره ساز عشق شود.

او انسلر که نویسنده ای آمریکاییست، ۱۵ سال پیش در چنین روزی نمایش”تک گویی های واژن” را روی صحنه برد تا صدای زنانی که سالها و قرن ها با بدن خود بیگانه بودند و یا خشونت های جنسی علیه زنان را به روشی دیگر، غیر از فریاد زدن به تصویر بکشد. این نمایشنامه که به زبان های متنوعی ترجمه شده است، در بیش از ۲۰۰ شهر جهان به روی صحنه رفته و هر بار هم مورد استقبال فراوانی واقع شده است. “تک گویی های واژن” از تجاوزهای جنسی در شهرها و خانه ها، از ختنه شدن ها و مثله شدن های جنسی زنان و از خشونت ها و اهانت های جنسی به آنها و از تابو و زشت خوانده شدن آلت جنسی زنانه می گوید. نمایشی که هم اشک درد به چشم می آورد و هم خنده ای از سر طنز. 

امسال در پانزدهمین سالگرد روی صحنه رفتن این تک گویی ها، جنبشی دیگر به راه افتاد تا یک میلیارد زن و مرد به خیابان ها بیایند و علیه خشونت های جنسیتی اعتراض کنند. خیزش یک ملیاردی[I]  بنا داشت این بار با رقص و حرکات موزون توجه را به خشونت های جنسی جلب کند و نه با راهپیمایی و شعار و فریاد.  این بار زنان  – و مردان – با شادی و افتخار به آنچه هستند رقصیدند و به خشونت نه گفتند. رقصی که با حرکاتی چون پاره  کردن زنجیرها، پرواز آزاد پروانه ها و پایکوفتن به زمین، مرز بدن زنان را به رسمیت می شناخت و هر رهگذری را هم به پیوستن به این حرکت اعتراضی فرا می خواند و تشویق می کرد. 

در بسیاری از شهرها این تجمع و حرکت توسط همان گروه های فمینیستی ای برگزار شد که در روزهای دیگری چون۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان یا ۸ مارس روز جهانی حقوق زنان و غیره و در باقی روزهای سال برای آگاهی بخشی و هم تغییر قوانین تلاش می کنند. این حرکت جهانی که در شهرهای مختلف دنیا برپا شد، یک بار دیگر یادآوری کرد که نابرابری های جنسیتی و خشونت های جنسی مرز و فرهنگ و زبان نمی شناسد و بیماری درمان نشده است. 

خشونت و تمام جنبه های آن، چه دلایل بروز و چه نتایج و اثرات گریزناپذیرش  بر افراد و جامعه همه و همه تلخ است و   بهره گرفتن از ابزار شادی برای اعتراض به آن می تواند عجیب باشد. اما در میان زنانی که رقصیدند، رقص را نگاه کردند یا لبخندی بر لب زدند، کسانی هم بودند که یا خود و یا کسی از اطرافیانشان ” قربانی” خشونت بوده اند. آمار جهانی نشان از این دارد که از هر سه زن یکی حداقل یک بار در طول زندگی اش هدف تجاوز یا خشونت قرارگرفته است. 

درسی که خیزش یک میلیاردی به تک تک زنان -و مردان-  می دهد، ایستادن و نه گفتن به خشونت هر جا که هستند و دوست داشتن خود هر طور که هستند، است. همیاری و همصدایی در این روز می تواند تجربه ای باشد برای اهمیت استفاده از ابزار شادی توسط  برابری خواهان و کنشگران جنبش های مدنی و سیاسی ، در روزها و مناسبت هایی که لزوماً تناسبی با هدف ندارند . اگر نابرابری ها و ناملایمات امری روزمره و روزانه شده اند و مبارزه با آنها هم کاری روزانه برای عده ای دیگراست، چرا باید منتظر روزهای جهانی بود؟ چرا با حرکات و برنامه ریزی هایی ساده و موثر که مشارکت همه اقشار را می پذیرد، پیام خود را به دیگران نرسانیم؟ به دنبال راه هایی جدید برای مبارزات قدیمی بیابیم. 

 


  • [I] one billion rising 
این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large