Skyscraper large

اعتیاد، زیبایی و زنان

47_412514551_   سوده راد  Soudeh RAD

سوده راد

این روزها شاید یکی از بزرگترین و آشکارترین مشکلات امروز جامعه ایران، اعتیاد به مواد مخدر، این «بلای خانمان سوز» باشد.  بدیهسیت که اعتیاد به مواد مخدر هر جامعه ای را دچار آسیب های فردی و اجتماعی متعددی می کند و این آسیب ها هم چنان فراگیر است که زن و مرد نمی شناسد، اما در جامعه ای چون جامعه ایرانی، که همچنان سیگار کشیدن مرد را به مراتب بیش از سیگار کشیدن زن می پذیرد، زنان چرا و چگونه به اعتیاد روی می آورند؟ 

حمید صرامی، مدیرکل دفتر تحقیقات و آموزش ستاد مبارزه با مواد مخدر در مورد نتایج «طرح ملی شیوع شناسی مصرف مواد مخدر در میان شهروندان ایران» باا بیان این که جنسیت ۹۱ درصد مصرف کنندگان مرد و ۹ درصد زن است، گفته است: پیشگیری از مصرف مواد مخدر در گروه زنان، به برنامه ریزی و مداخله جدی نهادهای فرهنگی و پیشگیری کشور نیاز دارد. از آنجا که این پژوهش در خانوارهای ۳۱ استان کشور و در مقیاس سنی ۱۵ تا ۶۴ سال به روش نمونه گیری خوشه ای و تصادفی چند مرحله ای سیستماتیک انجام شده است، می توان نتایج را بازتاب درستی از آنچه در جامعه امروز ایران می گذرد تلقی کرد. اما نتایج این طرح  پژوهشی علاوه بر تأکید بر افزایش تعداد زنان و متأهلان به مواد مخدر، نشان داده است که یکی از دلایل روی آوردن زنان به مواد مخدر، بهره گیری از آثار منفی این مواد افیونی بر متابولیسم بدن، چون لاغری و کاهش سریع وزن است و این تلنگری به آینه های دیواری و جیبی و… است! 

 در کشوری که تمام قوانین و سیاست های اجرایی حکومتی هدف نامرئی کردن هویت زنانه را دنبال می کنند، زنان بیش از پیش برای کسب هویتی مستقل و رهایی از «یکی مثل همه» بودن، تلاش می کنند و حالا کاهش وزن و «مانکن» بودن مد است. برای باور روی آوردن بیش از پیش  زنان ایرانی به کاهش وزن، کافیست نگاهی به اطراف خود بیاندازیم و به نوع پوشش بدن نمای زنان دقت کنیم تا بپذیریم که گویی رقابتی غیر رسمی و تنگاتنگ برای لاغرتر و کم وزن تر شدن در گرفته است. این تمام ماجرا نیست؛ که مصرف لوازم آرایش و تیغ جراحی برای تغییر اندام چهره و بدن هم در ایران امروز طرفداران پر و پا قرصی دارد. این همه تلاش برای چه چیزی می تواند باشد جز برای «زیبا تر» شدن و مطلوب واقع شدن؟ هرچند میل به زیبایی و محبوبیت ظاهری و باطنی – صد البته – میلی درونی و انسانیست و هیچ کس نمی تواند مانع بروز این تلاش برای نیل به زیبایی شود؛ روی آوردن به مصرف ماده ای مخدر چون شیشه، زیاده روی در این میل است. همه می دانیم زیبایی امری نسبیست و آنچه در زمان و مکانی زیبا تلقی می شود، در زمان و مکانی دیگر نازیباست.کافیست نگاهی به عکس ها و نقاشی های قدیمی تر بیاندازیم تا زنانی را ببینیم با صورت های گوشتی و بدن هایی درشت، با نگاهی افتخار آمیز به دوربین و نقاش بابت هیکلی چنین «زیبا». این که چه کسی یا چه کسانی این معیارهای زیبایی را تعیین می کنند و این که مقاصد آنها چیست و چگونه در نشر این معیارها تلاش می کنند، موضوع بحث بسیاری از جامعه شناسان بوده است و موضوع ما نیست. 

بی تردید اگر جامعه و فرهنگمان را طوری ساخته بودیم که معیار قضاوت ظاهر نبود، چنین بهایی برای لاغری و زیبایی قراردادی نمی پرداختیم؛ زنان و مردانمان سلامتی و سلیقه شخصی خود را محترم تر از هر باید و نبایدی می پنداشتند و تن به هر افیونی نمی دادند؛ با میزان آرایش و پوشش سنجیده نمی شدند و ظاهرشان تعیین کننده جایگاه اجتماعی شان نبود. امروز منتظر ماندن برای تابوشکنی از اعتیاد زنان و برنامه های حکومتی برای درمان زنان معتاد، نوعی مشارکت در این نابسامانی اجتماعی و عواقب آن، چون تن فروشی و قاچاق و… است. اعتیاد زنان در کنار تلاش حکومت برای سلب استقلال اقتصادی زنان و وابستگی آنها به جنس مرد، تشویق ازدواج و فرزندزایی زنان، می تواند رقابتی خودآگاه یا ناخودآگاه برای مطلوب واقع شدن بوجود آورد و باید در یک فرآیند سیستماتیک بررسی شود. 

ای کاش بتوانیم از همین حالا سلامتی جسمی و روانی را از معیارهای ظالم حاکم – مردسالارانه یا نه – در امان داریم و بهای هر تغییری را به درستی بسنجیم. آخر این چه معیاریست که زن را لاغر و سبک می خواهد و مرد هرچه باشد، خوب است، چون مرد است؟ زن را زیر هزار نوع تیغ جراحی می فرستد و همین که مردی بینی اش را جراحی کند، از او رفتاری زنانه سر زده است؟ این همه زنانه و مردانه کردن زیبایی، جز هزینه هایی ناخواسته و خط تیره درشتی بین زیبایی زنانه و مردانه کشیدن چه ارمغانی دارد؟ 

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large