Skyscraper large

دستانی که نان ندیدند، ساطور می بینند

 benyamin sadr بنیامین صدر

بنیامین صدر

هفته ی گذشته انگشتان دست جوان ۲۲ ساله ای به اتهام سرقت در شیراز و پیش چشم ناظران خیابانی قطع شد تا شاید به گفته مدافعان رسمی اش، درس عبرتی باشد برای جوانان دیگری که می خواهند سرقت و دزدی را پیش بگیرند.  این حکم قضائی در حالی انجام شد که بارها و بارها جامعه شناسان و روانشناسان از اثر سوء مجازات های خشن در خیابان و در ملاء عام گفته اند و نوشته اند. باز تولید خشونت و تشویش ذهنی کودکان نظاره گر احتمالی اجرای حکم در خیابان، مهمترین آثار سوء اینگونه خشونت های قانونی است. 

افزایش آمار جرایم خشونت آمیز در ۲ سال اخیر نشان می دهد که برخورد سخت افزاری بدون فراهم کردم بستر لازم برای زندگی آرام وشرافتمندانه ی شهروندان، “ره به هیچستان” است و تنها بر زشتی درد می افزاید. 

با وجود هشدارهای داده شده، همچنان ‏توجه چندانی به موضوع کار و رفاه و بهبود اقتصادی نمی‌شود و اقدامی پیشگیرانه و جدی و خاص هم  درباره کاهش فقر صورت نمی‌‏گیرد و این در حالیست که با ادامه روند رو به رشد بزه کاری در میان ‏نوجوانان و جوانان به‌طور حتم در سال‌های نه چندان دور شاهد ارتکاب جرایم سنگین‌تر از سوی آنان ‏خواهیم بود. ‏

براساس یافته‌های پلیس ایران و پژوهشگران علوم اجتماعی افزایش خشونت بیشتر متاثر از افزایش گرفتاری‌های اجتماعی است و تا زمانی که مشکلات پابرجاست، نمی‌توان توقعی در ارتباط با کاهش خشونت به‌ویژه از سوی جوانان داشت. خوب است خبرهای حوادث را مرور کنیم تا ببینیم که افزایش خشونت در جامعه که گاه به مرگ یک انسان هم ختم می‌شود کم نیست. در بازخوانی پلیس از پرونده اغلب مجرمانی که در بزرگسالی از هیچ جنایتی روی گردان نبودند، دیدیم که انباشت خشونت در نوجوانی از پیش زمینه‌های اصلی بروز جرم است، به‌گونه‌ای که در موارد مطالعاتی پلیس، نمی‌توان مجرم معروفی را یافت که کودکی و نوجوانی آرامی را پشت سر گذاشته باشد.

بی تردید احساس نبود عدالت اجتماعی به‌صورت ناخودآگاه سبب گسترش خشونت می‌شود. همچنین کمرنگ شدن روابط عاطفی و اعتماد عمومی، انسان ها را به خشونت گرایی  می‌کشاند و این موضوع سبب ناامنی اخلاقی می‌شود.

افزایش مصادیق بزهکاری در جوانان از داستان‌های پیچیده‌ای است که در جامعه فعلی ایران و به‌مراتب ‏دردناک‌تر از گذشته خود را نشان داده است و پیامدهای ناگوار آن قبل از هر چیزی همسالان یک فرد ‏بزهکار را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. 

در این بین برخورد با جوانان از سوی سیاستگذاران باید به‌گونه‌ای باشد که جوان را ملزم به رعایت مقررات اجتماعی کند. همچنین با ایجاد مراکز آموزشی و فرهنگی برای جوانان می‌توان فرهنگ اجتماعی را بالا برد و قانون پذیری و نظم را افزایش داد. از آنجایی که بیشترین وقت کودکان برای تربیت شدن، در مدرسه  و دانشگاه صرف می‌شود، بنا بر این مراکز آموزشی ارتباط تأثیر‌گذاری در آموزش منش اجتماعی دارند. نقش رسانه ها به ویژه تلویزیون هم در تربیت عمومی پر رنگ است.

بی تردید ناهنجاری‌ که به فروپاشی اجتماعی انجامیده، در دو سطح خرد و کلان ‏قابل پیگیری و  توجه است. در سطح کلان اختلال‌های موجود در جامعه در نتیجه سرمایه‌داری بیمارگونه و شکاف طبقاتی با منابع محدود و رانتی، واکنش‌های متفاوتی را پدید آورده و از این ‏حیث سبب بروز اختلال در کارکردهای اجتماعی جامعه شده است. در سطح خرد نیز عملکرد نامطلوب کارگزاران کشور و سیاستگذاران نهادها، در نحوه ی مقابله با وقایع اجتماعی اهمیت دارد.‏

این در شرایطی است که گسترش آسیب‌های اجتماعی در بین نوجوانان و جوانان بدون شک هزینه‌های فراوان سیاسی، ‏حقوقی و اجتماعی برای کشور به همراه دارد. ‏ در ایران امروز جوانان به‌مراتب بیشتر از گذشته به دردسرهای اجتماعی حاد دچار ‏می‌شوند و این ‏نتیجه مستقیم زندگی در جامعه‌ای است که فاقد ارزش‌های ثابت ‏تعریف شده از جمله اعتماد، همراهی و روحیه زندگی جمعی و اجتماعی است.

درباره ماهیت و چگونگی پیدایش خشونت و سرقت باید به سطح مطالبات و نیازهای جوانان توجه بیشتری کرد. هرچه به سمت بهبود وضعیت معیشت آنان پیش رویم، جامعه در مهار  خشونت، پرخاشگری و آسیب ها روندی موفق تری را می‌پیماید.در این کشاکش مهمترین موضوع درباره رشد شاخص خشونت در بین جوانان، مسئله روانی ـ ادراکی است که بر چگونگی گسترش اعتماد میان جوانان، تاثیر می‌گذارد. بنابراین باید در بین جوانان روحیه اعتماد و اطمینان به‌خود و دیگران را با رفاه و امنیت بیشتر گسترش داد. موضوعی که وقوع آن با توجه به شرایط نا خوشایند اقتصادی و فروپاشی اجتماعی ایران متاسفانه دور از ذهن است و سخت دشوار.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large