Skyscraper large

نامحرمان و «حریم خصوصى»

sdg6sdg61- محمدجواد اکبرین mohamad javad akbarein

محمدجواد اکبرین

یکى از راههاى از میان بردنِ اعتبارِ یک «حکم»، تهى کردن آن از حکمتِ صدور آن است.

پاره اى از مرزهاى احکام «محرم و نامحرم» در اسلام، ریشه در حفظ حُرمت زن و مرد مسلمان و حریم آنها داشت؛ حُرمتى که یا در عرف و هنجارِ زمان نزول وحى تعریف مى شد و یا در جامعه ى امروزِ متدینان تعریف مى شود. 

در روزگار ما برخى از فقیهان با نگاه به همان حکمت، به این حکم رسیدند که اگر کسى براى خود، حُرمتِ معروف و مفهوم در جامعه متدینان (یا عُرفِ زمان نزول وحى) را قائل نباشد مشمول برخى پیامدهاى حُکم محرم و نامحرم نیست. 

اما غرض از این یادداشت، ورود به این ماجرا نیست؛ بلکه نقد صورتى کمدى- تراژیک از نگرانى براى عدم مراعات این حکم شرعى است! در خبرها آمده است که یکى از نمایندگان روحانى مجلس درباره ارتباط محرم با نامحرم از طریق سرویس هاى تصویرى تلفن همراه، ابراز نگرانى کرده و آن را زمینه ساز آسیب به «حریم خصوصى» دانسته است! 

سالهاى درازى است که در کشور ما «حریم خصوصى» دیگر حُرمتى ندارد و به هر نامى و کامى، از مصلحت نظام و امنیت ملى گرفته تا نهى از منکر و گشت ارشاد، و از سیاست تا دیانت، به خانه هاى مردم و مهمانى هاى آنها ریخته اند، ایمیل ها و ارتباطات مجازى آنها را کاویده اند، رابطه ها و عاطفه ها را بازجویى کرده اند، رازها فاش کرده اند و آبروها برده اند. 

حالا وقتى پاره اى از روحانیان آنهم از تریبون مجلس، مراعات حریم خصوصى را هم به «تحمیل و تعیین اندازه ى روابط» تفسیر مى کنند و نگران آنند که مبادا دو نامحرم از طریق تلفن همراه، یکدیگر را ببینند اما همان روحانیان و مجلس نشینان در برابر تجاوز نهادینه شده حکومت به حریم خصوصى مردم، کلمه اى -حتى کلمه اى- اعتراض نکرده و نمى کنند دل نگرانى براى احکام اسلامى، تهوع آور مى شود؛ گویا این جماعت، در تهى کردنِ حُکم و شریعت از حکمت و معرفت،  همان اندازه تبحر دارند که در تهى کردنِ جمهوریت از انتخابات آزاد؛ و نتیجه همین مى شود که روحانیت را به «وعّاظ السّلاطین» بدل کرده اند و جمهورى اسلامى را به استبداد دینى. 

مرحوم آیت الله مرتضى مطهرى در حاشیه یکى از سخنرانى هایش به روحانیانى اشاره مى کند که در ظاهرنگرى و رویارویى با غرب و هرچه آدابِ فرنگى است هر گناهى را تحمل مى کنند اما نوبت به «ارمنى بادمجان و گوجه فرنگى» که مى رسد چون ارمنى و فرنگى است خریدن و خوردن اش را گناه کبیره مى دانند و تحمل نمى کنند و چنان به «ظاهر مذهب» غرّه مى شوند که جز «مذهب ظاهر» از آیین شان نمى ماند. 

سکوت «نامحرمان با مردم» در برابر چند دهه شکستن هرچه حرم و حریم خصوصى است اما به حرف آمدنِ  آنها در کنترل اجبارى روابط «محرم و نامحرم»، تاوان سختى دارد؛ تاریخ، بى رحم است و خواهد نوشت از پرونده هاى قطورى که با روش هاى قرون وسطایى، گشت ارشاد و بسطِ افساد راه انداخته اند و روان پریشى جنسىِ خود را در پسِ «نهى از منکر» پنهان کرده اند؛ خواهد نوشت از آنها که به نگاه پنهانِ زنان و مردان چشم دوخته اند تا به نام «امر به معروف» اندازه نگاه ها را هم «تحمیل» کنند اما چشم هاى خود را بر ظلم هاى آشکارِ «امام جائر» و هجوم پیروانش به حریم خصوصى مردم بسته اند حال آنکه پیامبرشان به «مهمترین امر به معروف و با فضیلت ترین جهاد» وصیت کرده است: «کلمة حقٍّ عند امامٍ جائر»: سخن حق در پیشگاه حاکم ظالم و جائر.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large