Skyscraper large

فیلمنامه‌هایی برای ننوشتن؛ فیلم‌هایی برای نساختن

شهاب عموپور

سخنگوی کمیسیون فرهنگی مجلس، خبر داد که «قرار شده تا کارگروه رسانه و هنر این کمیسیون، روند اصلاح آیین نامه ی تصویب فیلمنامه های سینمایی را با همکاری وزارت ارشاد، بررسی و به نتیجه برسانند».

در معاونت سینمایی وزارت ارشاد که حالا به “سازمان سینمایی” تغییر یافته، واحدی وجود دارد با نام “اداره ی نظارت و ارزشیابی” که سال ها ست با راه اندازی شوراهای چندگانه ی سینمایی و ویدیویی، عملیات ارزشیابی و سانسور در فیلمنامه ها و فیلم ها را اجرایی می کند. هنگامی که یک کارگردان تصمیم به ساختن فیلمی بر اساس فیلمنامه ی مطلوبِ خویش می گیرد، آن را از طریق تهیه کننده ای که خودش باشد و یا دیگری که حاضر به تأمین بودجه شده است، به ارشاد ارائه می کند و طی کردن مراحل دریافت مجوز، آغاز می شود. بسیاری از فیلمنامه ها در همان مراحل اولیه و در شورای صدور مجوز، دچار سانسور شده و یا به کلّی رد می شوند و تهیه کننده و کارگردان، مجبورند یا انصراف دهند و یا اگر که خوش شانس بودند، به دنبال اصلاحیه های مدّ نظرِ شورا باشند. صد البته، اگر فیلمنامه ی اصلاح شده، موفق به دریافت مجوز ساخت هم بشود، فیلمِ ساخته شده باید متعاقبا در شورای دیگری با نام “شورای پروانه ی نمایش” نیز، خوان های دیگری را رد کند تا واجد مجوزّ اکران شود. 

در پی اختلافات و حواشی تازه ای که میان مسئولان و تصمیم گیرندگانِ برسر کار، از ارشاد گرفته تا حوزه ی هنری و نمایندگان مجلس و … بر سر فیلم های ساخته شده ی امروزین درگرفته، قرار شده تا آن آیین نامه هایی که “شورای صدور پروانه ی ساخت” تنظیم کرده تا فیلمنامه ها را الک کند، با همکاری “کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی” تغییر یافته و اصلاح شوند. یعنی قرار است تا از همان ابتدا، سخت گیری های فعلی شدّت یابند و بر رقم بی شمارِ فیلمنامه های مسدود شده و انبوه فیلمسازان بیکار و سدّ راه شده، افزوده شود. چطور؟ 

اعضای کنونی کمیسیون فرهنگی مجلس، ۱۲ تن هستند. تقریبا همگی آنها (حجت الاسلام سید علی طاهری، حجت الاسلام رضا آشتیانی عراقی، حجت الاسلام مرتضی آقاتهرانی، حجت الاسلام احمد سالک کاشانی، حجت الاسلام مفید کیایی نژاد، حجت الاسلام محمد باقری، حجت الاسلام نصرالله پژمان فر، حجت الاسلام سید مرتضی حسینی، لاله افتخاری، بیژن نوباوه وطن، علی مطهری و جمشید جعفرپور) تحصیلات حوزوی یا دینی دارند و فقط مطهری و نوباوه، مستقیما با حوزه های علمیه در ارتباط نبوده اند. البته، در ابتدای سال جاری و هنگامی که نمایندگان مجلس برای حضور در یکی از کمیسیون های داخلی مجلس، اعلام کاندیداتوری می کردند، فقط ۹ تَن از این اعضای کنونی، گزینه ی اول شان حضور در چنین کمیسیونی بود و زمانی که معلوم شد از میان دویست و اندی نماینده ی حاضر در مجلس، تنها ۹ تَن تمایل به حضور در این کمیسیون داشته اند، ۳ تَنِ دیگر جانفشانی کردند و بدین صورت، ترکیبِ ۱۲ تنیِ کنونی تکمیل شد. 

این جمع فرهنگیِ حوزوی که قرار شده در مرحله ی آیین نامه نگاری برای تصویب فیلمنامه ها در وزارت ارشاد، همکاری کنند، به جز چند تن، اصلا حتی سررشته ای هم در سینما و فرهنگ ندارند، چه رسد به آگاهی در مباحث تخصصیِ آن. نمونه اش حجت الاسلام “سید مرتضی حسینی” نماینده ی قزوین است که چندی پیش در گفتگو با خبرگزاری وابسته به سپاه پاسداران “فارس” چنین مطالبی را عنوان داشت:

سوال- فرهنگ چیست؟ جواب- فرهنگ همان مجموعه ای از آداب، سنن، دین، مذهب و همه ی آن چیزی است که یک عده به آن دین می گویند و یک عده به آن فرهنگ می گویند. س- پنج اقدام اخیر فرهنگی تان را نام ببرید. ج- نماز شبِ دیشب، تعقیباتِ نماز، نماز صبح، تجدید وضو، صلوات برای رهبر معم انقلاب. س- چه شخصیت های فرهنگی ای در تاریخ، از نظر شما اهمیت داشته اند؟ ج- ما در ایران دو شخصیت فرهنگی داشته ایم. یکی امام (ره) و یکی رهبر معظم انقلاب؛ بقیه هم از نظر این جانب تکذیب می شوند. س- چطور شد که نماینده ی مجلس شُدید؟ ج- چون در مسجدی که در قزوین بودیم، امام جماعت دیگری آمده بود و برای هماهنگیِ بیشتر. س- آیا کمیسیون فرهنگی، اولویت اولِ شما بود؟ ج- گزینه ی اول من، کمیسیون امنیت بود. من ۲ تا گزینه داشتم و هر دوی آنها پُر شده بود، به همین دلیل به این کمیسیون آمدم. س- از چه زمانی فهمیدید که یک شخصیت فرهنگی هستید؟ ج- از وقتی بالغ شدم، از ۱۴ سالگی، البته از یک سال قبل از آن، نماز می خواندم. س- کدام الگوی فرهنگی را می پسندید؟ ج- اول رهبری، دوم چادر به عنوان پوشش خواهران، سوم محو اسراییل از صحنه. س- نیاز فرهنگی نسل جوان را چقدر می شناسید؟ ج- آشنایی هایی دارم، از جمله پسرِ خودم و پسر برادرم. س- در جوانی چه کار می کردید؟ ج- من در جوانی هیچ کار نمی کردم؛ فقط ازدواج. س- مهم ترین نیاز فرهنگی نسل جوان را چه می دانید؟ ج- ازدواج، کار، پدر و مادر و پیروی از مقام معظم رهبری. س-اولین کار فرهنگی ای که کردید چه بود؟ ج- در یک سینما در زمان انقلاب در قزوین. س- آنجا چه کار می کردید؟ ج- سینمایی بود به اسم دیاموند که شیشه های آن را شکستیم، به پیروی از قائد اعظم خمینی. س- با خانواده به سینما می روید؟ ج- با خانواده برای نماز جمعه و بیمارستان و بهشت زهرا می روم؛ ولی سینما فقط یک بار رفتم و آن هم برای دیدن فیلم “قلاده های طلا” بود. س- چه فیلم های دیگری در سینما دیدید؟ ج- تا کنون فیلم دیگری ندیده ام. 

چند روز پیش که خبر آمد قیمت “هندوانه” به کیلوگرمی ۳۰۰۰ تومان رسیده است، رییس اتحادیه ی میوه و تره بار تهران گفت: «با توجه به قیمت بالای هندوانه، بهتر است مردم به جای هندوانه، “نارنگی” بخورند». حالا با توجه به فراهم آمدن مقدمات حضور “کارگروه رسانه و هنر کمیسیون فرهنگی مجلس” که از اعضایی همچون حجت الاسلام مرتضی حسینی بهره خواهد برد در هنر سینما؛ و تعامل اعضای این گروه با وزارت ارشاد و نقش آفرینی شان در “اصلاح قوانین شورای پروانه ی ساخت فیلم های سینمایی و تصویب فیلمنامه ها”؛ به نظر می رسد فیلمنامه نویسانی که می خواهند فرمانبردار نباشند و به هر قیمتی ننویسند نیز، بهتر است که هم مانند مردم هندوانه خوری و هم به شکل تخصصی، فیلمنامه نوشتن را کنار بگذارند و همگی به خوردن نارنگی مشغول باشیم، تا بعد که ببینیم اوضاع چطور می شود…!

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large