Skyscraper large

درخت صلح و شاخه زیتون

کامیار بهرنگ

زمانیکه مجمع عمومی سازمان ملل در سال ١٩٧۴ به اولین رهبر جنبش آزادیخواه اجازه سخنرانى داد، این یاسر عرفات بود که در میان تشویق بسیارى از به پشت تریبون رفت و فریاد مردم فلسطین را از آن جایگاه به گوش مردم جهان رساند.

او در مقدمه ى سخنانش به ریشه های استعمارى – امپریالیستى کشور اسراییل اشاره کرد و نقش “جامعه ملل” و انگلستان به طور خاص که تحت عنوان قیمومیت بر  فلسطین، به مانند مستعمره اى دیگر رفتار با آن سرزمین تاریخى برخورد کرده بود. 

عرفات همچنین به مصوبه ى ٢٩ نوامبر ١٩۴٧ مجمع عمومى اشاره کرد که در آن ۵۴ درصد از سرزمین فلسطین میان مسلمانان و مسیحیان آن منطقه و یهودیان مهاجر تقسیم می شود ولی  این مورد رضایت تازه وارد ها نبود و پس از جنگی هولناک ٨١ درصد از کل سرزمین فلسطین را اشغال می کنند. 

او با این مقدمه وارد تعریف جنبش آزادى بخش فلسطین شد؛ یاسر عرفات مساله فلسطین را مساله بین دو مذهب و حتى دو ملت نمى دانست بلکه آن را مطالبه هاى مردمى عنوان مى کرد که از حق زندگى در موطن خویش محروم شده اند. در بخشى دیگر او به خروج مساله فلسطین از دستور کار سازمان ملل و تبدیل شدن آن به “آوارگانى که نیازمند کمک نیکو کاران هستند” اعتراض کرد.

اما نکته ى مهمى که عرفات به آن اشاره داشت فراتر از تمام اعتراض ها، تاکید بر مرزهاى دو کشور پیش از جنگ ١٩۶٧ بود که همچنان محل بحث است و به عنوان حداقل خواسته ى فلیسطینى ها مطرح مى شود و بر خلاف مصوبه هاى سازمان ملل از سوى اسراییلى ها نادیده گرفته مى شود.  با این حال اشاره یاسر عرفات به نادیده گرفته شدن مبارزه هاى مدنى و مسالمت آمیز مردم فلسطین بود که همواره با شکست مواجه شد و راه پایانى آغاز مبارزه ى مسلحانه را نتیجه ى آن شکست ها عنوان کرد. 

در بخشى دیگر او مجددا با تاکید بر غیر نژادى و مذهبی بودن مبارزه، هدف آن را نه یهود به عنوان فرد که صهیونیسم نژاد گرا و در نهایت انقلابى براى برابرى حقوق همه ى ادیان عنوان کرد. 

عرفات در ادامه تفاوت یک انقلابى و تروریست را در منطق جنگ و مبارزه اش توضیح داد و پرسید: چگونه است مبارزى آرمان خواه که در مقابل اشغال کشورش مبارزه مى کند، تروریست خطاب مى شود ولى از مقابله مردم اروپا در مقابل نازیسم ستایش مى شود !؟ 

او سازمان آزدى بخش فلسطین را یگانه نماینده مشروع مردم فلسطین مى دانست که از دل توده ى مردم فلسطینى شکل گرفته بود و مشروعیت خود را از مبارزه، فداکاری و جانبازى براى آزادى مى دانست. عرفات آرمان خود را آزادى مى خواند؛ چنانکه خطاب به حاضران در مجمع عمومى گفت ” بسیارى از شما در همین جایگاه مقاومتى که من حضور دارم قرار داشتید، روزى ناگزیر بودید رویاها را به واقعیت بدل کنید، پس در رویاهاى من سهیم باشید “ 

او سخنرانی اش را با این جمله پایان داد که ” من امروز آمده ام با یک شاخه زیتون در یک دست و تفنگ رزمنده راه آزادی در دست دیگر، کارى نکنید که شاخه زیتون از دست من رها شود ”  

مبارزه هاى عرفات به نحوى پیش رفت تا مذاکره هاى صلح در سال ١٩٩۴ به تشکیل حکومت خودگردان فلسطین انجامید و از آن روز روند تاریخى مساله فلسطین وارد حوزه ى جدیدى شد. گذر زمان اما نام ” محمود عباس ” مشهور به ابومازن را بر سر زبان ها آورد، کسى که بعد از یاسر عرفات در سال ٢٠٠۴ اداره کننده ى امور اجرایى سازمان آزادی بخش فلسطین و از سال ٢٠٠۵ رییس دولت خودگردان فلسطین شد. 

تلاش هاى ابومازن برای روند صلح تا سال ٢٠١١ چنان ادامه یافت که او در آن سال درخواست رسمى به رسمیت شناخته شدن کشور مستقل فلسطین را در میان مخالفت هاى شدید اسراییل و ایالات متحده آمریکا و چندین کشور بزرگ دیگر به دبیرکل سازمان ملل متحد تحویل داد. 

یکسال تلاش ها و مذاکره هاى پیاپى نماینده ى مردم فلسطین به بار نشست و هفته گذشته مجمع عمومى سازمان ملل متحد راى به عضویت ناظر نماینده فلسطین داد تا مردم آن سرزمین یک گام به ارزوى خود و رهبر فقیدشان برای آزادى و صلح نزدیک تر شوند. 

این موفقیت نشان مى دهد تلاش نیروهاى تند رو و حامیان آنها در فلسطین که تنها راه احقاق حق را در مبارزه ى مسلحانه مى جویند تا چه حدى توانسته خواسته هاى مردم فلسطین را محقق کنند و مسیر صلح و تلاش هاى مسالمت جویانه تا چه میزان موفقیت هاى روز افزونى داشته است. در این میان حاکمیت اقتدارگراى ایران در این مسیر همواره با رد هرگونه مصالحه، تلاش مى کند منطقه ى پر آشوب را ترسیم کند، آیت الله خامنه اى در نماز جمعه از انتخابات آزاد براى حق تعیین سرنوشت سخن به میان آورد در حالیکه این حق را براى شهروندان خود قائل نیست و همواره از یک بخش مشخص فلسطینى ها و نه ملت فلسطین دفاع کرده است. 

دیدگاه میر حسین موسوى در آستانه انتخابات ٨٨ نیز نشان مى دهد به چه میزان  مطالبات بخش وسیعی از جنبش آزادیخواهی مردم ایران، به صلح و خواست مردم فلسطین نزدیک است: 

موضع ما درباره مساله فلسطین با هنجارهای بین المللی همساز است و ما به آرای مردم رجوع می کنیم؛ فلسطین سرزمین شناخته شده ای است و بر اساس نرم هایی که در جهان هست و کنوانسیون ها می توان مشکل فلسطین را حل کرد. تا مساله به این شکل حل نشود بحران اسرائیل باقی می ماند.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large