Skyscraper large

ایدز و پرده‌پوشی پرخطر

بنیامین صدر

آخرین خبرهای رسمی به ما می گوید انتقال و گسترش ایدز از راه “ارتباط جنسی محافظت نشده” روبه افزایش است. موضوعی که با توجه به رواج سکس پنهان یا زیر زمینی در کشور قابل پیش بینی بود.

به گفته عباس صداقت، رییس اداره ایدز وزارت بهداشت هر چند کماکان تزریق آلوده نخستین عامل انتقال ایدز در ایران است، اما خطر انتقال جنسی ویروس امروز بسیار جدی تر از قبل شده!

آخرین آمار رسمی  مبتلایان به ویروس  +HIV یا همان ایدز در ایران که شناسایی شده اند همچنان حدود ۲۴ هزار تن است، آماری که در یک دهه گذشته تغییر چندانی نکرده!

واقعیت آشکار در ایران آن است که اطلاعات در مورد شیوع رفتارهای پرخطر جنسی به دلیل تابوی سکس بسیار اندک و پراکنده است. دلیلش هم این است که این نوع رفتارها به صورت پنهانی انجام می شود بنابراین ضرورت شناسایی گروه زنان و مردان خیابانی یا کارگران جنسی بیش از هر زمان دیگر احساس می شود تا همان طور که درباره ی معتادان تزریقی با اجرای برنامه کاهش آسیب مانند دادن سرنگ و سرسوزن یکبار مصرف یا  کاندوم رایگان عمل شد، درباره این گروه نیز روش های آموزشی و کاهش آسیب اعمال شود، اتفاقی که با توجه به شرایط سیاسی – اجتماعی ایران و وجود قوانین سخت و مجازات کمی دور از ذهن می نماید.

آنچه مسلم است، بیماری ایدز یک بیماری رفتاری است که آموزش و آگاه سازی مردم مهمترین اثر را در کنترل این بیماری دارد. این در حالی است که میزان اطلاع جوان ایرانی از ایدز تنها ۱۰ درصد است و این مسئله چالش بزرگی را برای نظام سلامت ایجاد کرده است.

در واقع شکاف اطلاعاتی که درباره بیماری ایدز در کشور وجود دارد باید با حمایت دستگاه های مسئول و همراهی ارگان های بین المللی به ویژه برای گروه سنی ۱۴ سال به بالا پر شود.

زنان و مردان ٢٠ تا ٣۵ سال به دلیل کشش جنسی بیشتر، بیشترین گروه درگیر با مسئله ایدز هستند و بی توجهی به این موضوع  پیامدهای خطرناکی را در پی داشته است. با هشدار به این که همه جوانان در خطرند، باید گفت که گسترش بیماری سبب خواهد شد که همه افراد جامعه در خطر باشند.

با این رویکرد کلی و مهم، امکان آلوده شدن کودکان در هنگام تولد یا دوران شیردهی از طریق مادر مبتلا نیز وجود دارد. همچنین تزریق فاکتور خونی آلوده، خالکوبی و سوراخ کردن گوش، حجامت و دندانپزشکی هم در موارد نادر و به شکل آلوده منجر به انتقال ویروس HIV می شود. 

بنابراین آموزش و کنترل باید قبل از اینکه جوانان در معرض خطر قرار گیرند اعمال شود که در این زمینه مدارس و رسانه های گروهی از جایگاه ویژه ای برخوردارند و آنچه در این زمینه حائز اهمیت است ایجاد برنامه های آموزشی برای پیشگیری رفتارهای پرخطر است که این کار باید به طرق درست انجام شود. اگر باز کردن این مسائل در رادیو و تلویزیون با مشکل مواجه است باید در مدرسه و دانشگاه مشاوره ی سالم و دقیق وجود وجود داشته باشد.

باید روش های روانشناسانه مناسب “نه” گفتن را در شرایط خطر و بحران به فرزندانمان آموزش دهیم و برای این امر لازم است که همه ارکان آموزش در خانه و مدرسه آموزش مناسب ببینند تا با ارتباط سالم با جوانان نقش نظارت و پایش در رفتار آنها داشته باشند.

از آنجایی که متاسفانه عموم مردم اهل مطالعه نیستند، باید سطح آگاهی را با اجرای برنامه های آموزشی ارتقاء داد و در برنامه های تلویزیونی الگوسازی مناسب انجام شود. اگر بازیگر، ورزشکار یا چهره شاخصی در بین جوانان ما مطرح است باید آنان را به عنوان الگو انتخاب کنیم. اگر در سینما یا سیما فیلمی ساخته می شود نباید راه انتقال را تنها دندانپزشکی آلوده معرفی کنیم. این موضوع  جز این که افکار عموم را از راه های اصلی انتقال منحرف می کند تأثیری نخواهد داشت. 

افسوس که تصمیم سازمان و تصمیم گیران نظام هیچ گاه نگاه مثبت به این مهم نداشتند و ایدز را مشکل ما ندانستند و از طرف دیگر رویکرد رسمی بر این است که صحبت کردن درباره ی مسائل جنسی سبب اشاعه آن می شود. در حالی که ما نباید چشممان را می بستیم و با باز کردن موضوع ایدز این بیماری را از حالت انگ اجتماعی خارج می کردیم. 

ایدز یک بیماری خاموش است و به سرعت منتقل می شود، ٧٠  درصد راه انتقال این بیماری راه جنسی است. بنابراین ما پیش از آنکه تجربه هند و آفریقای مرکزی را داشته باشیم باید برای کنترل این بیماری خاموش اقدام کنیم، از یاد نبریم پرده پوشی هیچ اثری جز فاجعه ندارد.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large