Skyscraper large

در این عهد وفا نیست

مهرانه رضایی‌فر

( بررسی موضوع اعتیاد در سینمای ایران، با نگاهی به فیلم قصه پریا، ساخته فریدون جیرانی )

با اعلام سازمان ملل متحد، افغانستان نخستین صادرکنندۀ تریاک در جهان، اکنون مدت هاست برسر داشتن بالاترین تعداد معتادان به مواد مخدر خام و مشتقات دیگر آن مثل هروئین، با ایران در رقابتی تنگاتنگ است. البته این اطمینان خاطر را باید به مسئولین وظیفه شناس جمهوری اسلامی داد که هنوز هم پرچم افتخار “بالاترین میزان معتادین به هروئین و تریاک” و نیز “استفاده یک کیلوگرم از هر دو کیلو تریاک مصرفی دنیا” به نام کشور ایران برافراشته است و همچنان در عرصه ی انهدام و نابودی نسل های آینده، یکه تاز و بی رقیب هستیم.

اعتیاد به عنوان یک بیماری اجتماعی، ویرانگری های مهیبی را در پی دارد که زمینه ساز فراموشی و سقوط بسیاری از ارزش ها و هنجارهای فرهنگی و اخلاقی در جامعه شده و سلامت اجتماع را به طور جدی به مخاطره می اندازد. در این میان، بسیاری از کارشناسان بر این باورند که رسانه ها نقش مؤثری در پیشگیری و آگاه سازی قشرهای مختلف جامعه در خصوص این پدیده ی هولناک اجتماعی دارند.

یکی از وظایف بدیهی رسانه در این حوزه که متاسفانه در سال های اخیر دستخوش غفلت شده، بحث پیشگیری از این آسیب و نقطه ی شروع این راه بی بازگشت است. به بیان دیگر، اینکه چگونه یک فرد به دام اعتیاد سقوط کرده، در اذهان عموم به یک پرسش بی پاسخ بدل شده است و مخاطبِ پیام های سفارشی کارشناسان، غالبا از میانه ی قصه به داستان پرتاب می شود. حال آن که اولین سنگ بنای این دیوارِ تا ثریا کج، معمولا با ساده ترین و پیش پا افتاده ترین محرک ها گذارده می شود.

در بررسی موضوع اعتیاد در سینمای ایران، این بار به سراغ آخرین اثر اکران شده ی فریدون جیرانی می رویم که اتفاقا با وجود ارادت بی شائبه ی او به مدیران دولتی، فیلم خوش ساختش فرصت حضور در جشنواره ی بین المللی (!) فجر را از کف داد و لطیفه ای دیگر را از قدر ناشناسی های آقایان رقم زد.

قصه پریا، که روایت کننده ی سردرگمی و تشنج فضای پیرامون جوان های امروزی است، تلاش سخت و مبارکی دارد تا با روایت داستانک های متعدد، تصور شعارزدگی و سفارشی بودن را از ذهن مخاطب پاک کند و اتفاقا در این مسیر هم کم و بیش موفق می شود. معمولا تجربه آثاری از این قبیل، ثابت کرده که نیفتادن در دام سطحی نگری و جلب اعتماد تماشاگر، هفت خان رستمی را پدید می آورد که اغلب هم موفق به عبور از این خان ها نشده اند و در میانه راه شکست سنگینی خورده که از نتایجش، یکی بی اعتمادی مخاطب به قصه گویی در سینمای ایران را شامل شده و یکی هم وفور فیلم هایی با تصاویر عجیب و غریب و ایده هایی عجیب تر، که تماشاچی را دچار این توهم می کنند که هر چه را سخت تر فهمیدی، بیشتر دوست داشته باش.

در این میان اما، قصه پریا با روایت داستانی سرراست و به مدد کارگردانی که در عین آگاهی کامل به سلیقه ی مخاطب، با هوشمندی و زیرکی و تصویرسازی های بدیع و خوش فرم به تربیت این سلیقه همت می گمارد، با مقایسه ی ظرفیت نحیف سینمای ایران، اثری در خور ستایش است که نه تنها ترسی از تلخی واقع گرایانه ی فیلم ندارد بلکه با احترام به شعور مخاطب که اتفاقا حلقه ی گمشده ی این زنجیر می نماید، معجونی را فراهم آورده که لذت واقعی سرگرمی را در سینما معنا می کند.

در این میانه ی پرآشوب، که طبق توصیه ی خبرگزاری وزین فارس باید دلخوش تلاش بی وقفه ی علامه امینی برای اثبات نماز ۱۰۰۰ رکعتی علی (ع) باشیم، آمار روز افزون شمار معتادین به انواع مخدرات قدیم و جدید به مانند پتکی گران بر سر توده ی مردم می آید و خاطر احدی هم مکدر نمی شود.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large