Skyscraper large

تحریم دارو؛ بهانه‌ای برای فرار از مسئولیت

کامیار بهرنگ

ایران ۱.۵ درصد مصرف داروی جهان را به خود اختصاص داده است و بر اساس آماری دیگر ۵ درصد این میزان از مصرف مربوط به داروهای وارداتی است که در مورد بیماری های خاص کاربرد دارد. با این تفاسیر هشدارهای اکبر هاشمی رفسنجانی پیرامون اثرات تحریم ها بر ورود دارو را باید جدی گرفت. اما باید این را در نظر داشت که آیا تحریم ها و یا عدم وجود مدیریت است که به روی این بخش از جامعه تاثیر گذاشته است؟

خبر ‘«رونمایی از داروی درمان هموفیلی» بهانه ای شد که برخی اظهار نظر ها و خبرهای مربوط به این حوزه را بررسی کنیم:
 

آیا دارو تحریم است؟

بر اساس هیچیک از تحریم های اعمال شده از سوی سازمان ملل و اتحادیه اروپا و حتی ایالات متحده آمریکا، دارو در هیچ بخشی وجود ندارد و تمام کشورها بر این موضوع تاکید دارند که به هیچ عنوان وارد تحریم این بخش نخواهند شد. اما با این حال رییس بنیاد بیماری های خاص ایران در نامه ای به بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل از اثرات تحریم به روی واردات دارو به ایران اشاره و شکایت می کند و از سوی دیگر نمایندگان مجلس تحریم دارو را عملی غیر قانونی و غیر اخلاقی می نامند. با این حال آنچه می توان دید یک واقعیت است و یک نمایش داخلی که چون بسیاری موارد دیگر تلاش دستگاه رسانه ای حاکمیت را نشان می دهد که مشکلات بخش های گوناگون را به گردن تحریم ها انداخته و از سوی دیگر تمام اقدامات داخلی را حاصل قدرت حاکمیت در مبارزه با تحریم ها و یا استفاده از موقعیت موجود نشان دهد.
 

کیفیت داروهای داخلی، استقبال از داروهای وارداتی

رییس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس توصیه ی پزشکان به استفاده از داروهای غیر ایرانی را عامل ایجاد در نگرانی میان بیماران و ایجاد تشنج در بازار می داند و بخش قاچاق دارو را تقویت می کند. حسینعلی شهریاری ، وجود مافیای دارو در کشو را بزرگترین مشکلی می داند که تاثیر پر رنگی در تامین دارو ها برای بیماری های خاص دارد و در مورد آن باید اقدام عاجلی انجام داد.

با این حال بخش بزرگی از پزشکان داخلی به واسطه ی مواد اولیه ی وارداتی از هند و پاکستان دارای کیفیت اولیه مناسب نبوده و گاها دارای خطرهای بسیاری است و حتی تمام دستورات سازمانی و مصوبه های دولتی نتوانسته اعتماد را به بازار داروهای ایرانی بازگرداند تا رونق بازار داروهای قاچاق در ناصر خسروی تهران را کنترل کند.
 

 تحریم و تاثیر واقعی آن

بخش بزرگی از تاثیری که در بالا به آن اشاره شد ناشی از تحریم های اعمال شده بر بخش بانکی ایران و کنترل شدید بر جابجایی های ارزی است. از آنجاییکه بخش بزرگی از داروهای وارداتی برای بیماری های خاص از سمت وزارت بهداشت و درمان و به واسطه ی بانک مرکزی باید صورت پذیرد، این پروسه با مشکلات بزرگی همراه شده است. با این حال تلاش های دولت برای تاسیس بانک های جدید و یا استفاده از واسطه های مطمن هنوز نتوانسته است این مشکل را حل نماید و گمانه زنی های جدیدی را نیز به همراه داشته است. بخشی از کارشناسان بر این باورند که بودجه ی تخصیصی برای این بخش آن چنان است که نمی تواند بخش های وسیع نیازها را پوشش دهد. اختصاص نزدیک به ۳۰۰ میلیارد تومان برای بخش بهداشت و درمان نیز نشان می دهد که نمی توان انتظار داشت سیاست گذاری های دولت بتواند کمکی در این زمینه انجام دهد و به نوعی تحریم ها تنها بهانه ای است برای فرار بخشی از مسئولیت هایی که دولت از آن سرباز می زند.
 

ارزهای دولتی، خرج‌های بیهوده

نایب رییس کمیسیون اقتصادی مجلس از اختصاص ارز برای امور بیهوده می گوید و از عدم تخصیص اعتبار برای اموری چون واردات داروهای خاص گلایه می کند، اما وزیر بهداشت این موضوع را رد می کند. با این حال عدم پرداخت مطالبه های تامین اجتماعی به داروخانه ها باعث تعطیلی این واحدها می شود و رییس انجمن دارو سازان از عدم صرفه ی اقتصادی برای تولید دارو و یا فروش داروهای داخلی در داروخانه ها اشاره دارد که می تواند تنها با حمایت دولتی و تخصیص ارز می تواند به حیات خود ادامه دهند.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large