Skyscraper large

سنّت مرده‌پرستی

مهرانه رضایی‌فر

با وجود این که بسیاری عقیده دارند بنیان تئاتر نوین ایران با دست های عبدالحسین نوشین گذارده شد اما همگان سخت بر این باورند که حمید سمندریان از دهه ۴۰ به بعد تاثیری انکار ناشدنی بر تارک تئاتر این مرز و بوم گذاشت. به طوری که کمتر هنرمند با کفایتی را می توان سراغ داشت که شاگردی وی را از سر نگذرانده باشد.

حمید سمندریان، زاده ی اردیبهشت ۱۳۱۰ در تهران است. با وجود تبحر در امر نوازندگی ویولون و ورود به کنسرواتوار عالی موسیقی آلمان، این جادوی تئاتر بود که وی را مسحور خود کرد و تا آخرین لحظه عشق به خاک صحنه را با خود داشت.

در این میان سخن از تاثیرات قابل توجه او بر هنر این مرز و بومو ارادت دوستان و شاگردانش به استاد، شاید تکراری به نظر برسد اما کوچ سمندریان، بار دیگر حقیقتی تلخ را یاد آور شد. این که سنت مرده پرستی مسئولین فرهنگی و هنری، ظاهرا در حال تبدیل شدن به سیاستی فراموش ناشدنی است. تنها قطار تسلیت ها و ابراز همدردی های آقایان است که دست و دلبازانه،یکی پس از دیگری روان می شوند. حتی علی لاریجانی، رئیس مجلس شورای اسلامی هم در پیامی محبت (!) خویش را نسبت به جامعه هنری عرضه داشته و در سوگ این ”ضایعه هنری” نشست.

همین می شود که برگزاری نشست هم اندیشی با عنوان “سمندریان: انسان، خرد، هنر، دانش” تنها به کارِ پر کردن بخش های خبری صدا و سیما می آید. حال آن که پدر تئاتر ایران در حسرت اجرای نمایش ”گالیله”، چشم به قول های قالیباف، شهردار تهران دوخته بود که صد البته هیچ گاه به بار ننشست.

از این دست مثال ها فراوانند. بزرگداشت ناصر تقوایی در گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران (ایرنا) در سالروز میلادش، با آن القاب و عناوین، چیزی شبیه شوخی است وقتی که ۱۱ سال از آخرین ساخته اش می گذرد و دو پروژه ی بر زمین مانده دارد.

بهرام بیضایی هم پس از تحمل ناملایمات و فراهم نبودن فرصت های کاری از دعوت دانشگاه استنفورد استقبال کرد و در حال انتقال تجربیات پر ثمرش به کسانی است که قدرِ نگاه نافذ و هوشمندش را می دانند. و گویی بالاخره موفق شد که آرزوی دیرینه اش را تحقق بخشد و تئاتری که ۷۰۰ سال از اجرایش گذشته بود را بار دیگر به صحنه برد. در حالی که همین پروژه ی سایه بازی در ایران با بهانه واهی “دخالت در کار خدا” هیچ گاه تصویب نشد و افتخارش ماند برای دیگران.

خوب است از وزیر فرهنگ و ارشاد بپرسیم در شرایطی که هنر و هنرمند خانه نشین شده اند، مفهوم ۳۲ جشنواره قرآنی طی یک سال چه می تواند باشد؟ وزیری که عزمش را جزم کرده و با اعوان و انصار در حالِ ”تحقق منویات قرآنیِ” آقای خامنه ای است و هم زمان غصه ی لزوم تغییر علوم انسانی را هم می خورد و از جمله افتخارات خود بیشترین آمار چاپ کتاب هایی در باب حجاب، در دو سال اخیر را می داند، خوب است که اگر فراغتی از این مسئولیت های سنگین (!) یافت، سری به قطعه هنرمندان در بهشت زهرا بزند و نام هایی را رویت کند که حضور مثل و مانندشان در تاریخ، به عمر ما و ایشان قد نخواهد داد.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large