Skyscraper large

روز سینما و شبِ روزگار ما

شهاب عموپور

قرار شده تقویم ها را ورق که بزنی، نام روزهایی همچون”روز جمهوری اسلامی” که معلوم نیست اگر روزش این است پس شب اش کدام است و “روز فناوری فضایی” که مشخص نیست از کدام فن در کدام فضای ذهنی صحبت می کند، بر سر جای خود بمانند؛ اما “روز سینما” پایان یابد و به سر آید.

“رییس شورای فرهنگ عمومی کشور” گفته است که تقویم رسمی کشور بیش از حد شلوغ بوده و اعضای شورا برایسبک تر ساختن آن تصمیم گرفته اند برخی مناسبت ها را که در تقویم موجود بوده به در آورند و از رسمیت خارج سازند. یکی از آن مناسبت هایی که بود و نبودش برای”شورای فرهنگ عمومی کشور” چندان فرقی نداشته، مناسبتی بود با نام “روز سینما” که اکنون جای خود را در صفحه ی اصلی “روز بیست و یکم شهریور ماه” از دست داده و به بخش ضمایم تقویم ها می رود.

قرار شده “روز ملی کیفیت” که خدا می داند از کیفیت بر جا نمانده ی کدام ملت صحبت می کند و “روز بانکداری اسلامی” که معلوم نیست منظورش کدام بانک بی صاحب مانده ی امروز ایران است که واقعا اسلامی ست، همچنان در تقویم باشند؛ اما آفتاب “روز سینما” دیگر در تقویم رسمی ممکلت ایران زمین طلوعی نداشته باشد.

قرار است، از “روز تشکیل شورای عالی انقلاب فرهنگی” که سرنوشت صدها هزار جوان ایرانی را مستعد را تغییر داد و بسیاری را به بیراهه ی شغلی و یا خروج از ایران کشانید، همچنان به عنوان یک روز رسمی در تقویم کشور یاد شود و “روز حجاب و عفاف” اجباری جوانان ایران، در تورق صفحات تقویم، دیده شوند؛ اما یادگاه روز “سینما”یی که برای زنده نگه داشتن و توسعه اش، از فیلمساز تا بازیگر و از منتقد تا میلیون ها تماشاگر عادی، این همه سال خون دل خورده اند، در تقویم بمیرد.

۱۳ سال پیش بود که مسئولان وقت “خانه سینما”، با حمایت ویژه ی زنده یاد “سیف الله داد”، بالاخره فرهنگ سینما دوستی را در نزد اصحاب دولتی و مناسبات رسمی کشور گنجاندند و با تاییدیه ی “شورای فرهنگ عمومی کشور”، روز “بیست و یکم شهریور ماه”، روز سینما نامیده شد. همان مسئولان خانه سینما سبب ساز “جشن هر ساله ی سینمای ایران” در حول و حوالی همان روز شدند و خانواده ی بزرگ سینمای ایران از آن روزها به بعد می توانست داوری “بدون حب و بغض دولتی” بر آثار سینمایی را هر ساله در آن جشن شاهد باشد.

در این سال ها “جشن خانه سینما” به زوال رفت که هیچ؛ درِ “خانه سینما” که تخته شد، هیچ؛ اکنون همان “شورای فرهنگ عمومی کشور” که چندین سال پیش باعث رسمی شناخته شدن سینما در تقویم ملی شده بود و سپس توسط اعضای کنونی خود، چند ماه پیش رای بر «بسته شدن خانه سینما» داده بود، حالا دستور داده تا نام سینما از صفحات رسمیِ یادآوری کننده مان به در آید.

«شورای فرهنگ عمومی کشورمان» تشخیص داده که ذهنهای مان با دیدن «صفحات شلوغ تقویم»، به خصوص با دیدن نام سینما مشوش می شود و برای رفع آن، می خواهد تا دیگر آن واژه ی مشوش ساز را به یاد نیاوریم. از جملهآنهایی که در این شورای “فرهنگی” حضور دارند، یکی سردار “بهمن کارگر” معاون اجتماعی نیروی انتظامی کشور است که مواضع فرهنگی اش بر همه روشن است و دیگر، حجت الاسلام دکتر “سید مهدی خاموشی” رییس سازمان تبلیغات اسلامی ایران است که البته نهاد “حوزه هنری انقلاب اسلامی” که این روزها در حال تکفیر سینماست هم زیر مجموعه ی سازمان اوست و دیگر حجت الاسلام “محمد جواد حاج علی اکبری” است که حرفه ی اصلی وی ریاست بر مرکز رسیدگی به امور مساجد است و همچنین سردار “علیرضا افشار”، معاون اجتماعی وزیر کشور، حجت الاسلام “رحیمیان” نماینده ولی فقیه در بنیاد شهید و امور ایثارگران، “ابراهیم فیاض” تئوریسین فرهنگی جبهه ی اصولگرایان، “رضا داوری اردکانی”، “مهدی چمران” رییس شورای شهر تهران، حجت الاسلام “سید رضا تقوی” رییس شورای سیاستگزاری ائمه جمعه کشور و چند تنی دیگر مانند همین مسئولان برشمرده که هم اکنونمسئول “فرهنگ عمومی کشور” هستند و می توانند رای بر زدودن نام “سینما” از تقویم خاطرات یا امید ها و آرزوهای ملتی بدهند.

چندی پیش، پلیس در ادامه ی روند خصومت با سینمای ایران به یک محل نمایش خصوصی فیلم که چند تن از اهالی سینما برای زنده نگه داشتن سِیر فیلم دیدن و تحلیل و نقد فیلم برپا داشته بودند یورش بود و به بهانه ی نمایش آثار مبتذل، ۹ تن از اهالی شناخته شده ی سینمای ایران را دستگیر کرد و اینک نیز خبر رخت بربستن نام سینما از صفحات اصلی تقویم، رسما تایید می شود؛ اما همچنان امید هست که سینما حتی اگر روزش به سر رسد و شب اشدر رسد، در بستر نیز جان به سلامت به در خواهد برد و زنده می ماند تا روزی دیگر که می رسد.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large