Skyscraper large

دیکتاتوری که نامش رهبر معظم است

سید ابراهیم نبوی

فیلم دیکتاتور را دیدم، با بازی ساشا بارون کوهن که قبلا فیلم ” بورات” یا یادگیری های فرهنگی آمریکا برای منافع ملت پرشکوه قزاقستان را از او دیده بودم. فیلم ” دیکتاتور” اگرچه مستقیما به دیکتاتور خاصی اشاره نمی کند، اما نشانه های مختلفی از دیکتاتورهای کشورهای اسلامی را نشان می دهد، از چهره اش که با ریش انبوه سیاه یادآور بن لادن است، نامش که رهبر معظم است، نشانه های ایران را دارد، محافظان زن او و رابطه جنسی اش با زنان معروف به قذافی دیکتاتور سابق لیبی اشاره می کند و سفرش به نیویورک و علاقه اش به انرژی هسته ای و نحوه برخورد او با انرژی هسته ای که ظاهرا صلح آمیز است ولی در باطن در پی شرارت و جنگ افروزی است، به احمدی نژاد اشاره می کند. فیلم به رهبر کره شمالی تقدیم شده و تصویر او در آغاز فیلم بر صحنه می آید، اما نام او یعنی ” آدمیرال علاء الدین” و تصویری که از کشورش نشان داده می شود، به عربستان سعودی اشاره دارد. اگر چه فیلم می گوید که او رهبر یک کشور آفریقایی به نام ” ودیعه” نزدیک سودان است و این دیکتاتوری چهل سال سابقه دارد. فیلم بطوری نامحسوس به انقلابات بهار عرب نیز اشاره می کند.

داستان فیلم کمابیش از همان فیلم ” دیکتاتور بزرگ” چاپلین می آید. دیکتاتور یک کشور عربی با مشورت مشاور اعظمش( طاهر، با بازی بن کینگزلی) که در داخل کشورش همه مخالفانش را قلع و قمع کرده و مشغول تولید انرژی هسته ای است، تصمیم می گیرد به نیویورک برود تا در آنجا چهره ای جهانی از خودش نشان بدهد( اشاره فیلم و نحوه برخورد او و مشاور اعظم کمابیش به احمدی نژاد می ماند). در آمریکا یکی از محافظین او را دستگیر کرده و ریش اش را می تراشد و او از دست محافظ می گریزد و به خیابان های نیویورک می رود. او در حالی که به دنبال راهی برای ورود به سازمان ملل یا هتل محل اقامت هیات همراه اش است، با دختری به نام زوئی که فعال حقوق بشر و زنان است، آشنا می شود و در فروشگاه او به کار می پردازد. او در نیویورک یکی از متخصصان انرژی هسته ای کشور خودش را که دستور اعدامش را داده بود، می بیند و در تعقیب او به رستورانی می رود که همه مخالفان کشورش در آنجا هستند، آنها او را می شناسند و قصد کشتن او را می کنند، اما همان دانشمند انرژی هسته ای او را نجات می دهد، و ترغیبش می کند که به کشورش برگردد. او به دلیل اینکه عاشق زوئی شده است، به سوی دموکراسی رو می کند و اعلام می کند که قصد دارد در ودیعه دموکراسی ایجاد کند و انتخابات آزاد برگزار کند. جهان از او استقبال می کند، انتخابات یک سال بعد برگزار می شود و علاء الدین به عنوان رئیس جمهور کشور انتخاب می شود.

فیلم کمتر از ” بورات” که نشانه های صریحی علیه قزاقستان داشت، نشانه های صریح دارد. اگرچه به نظر می رسد این موضوع برای گریز از بار حقوقی و سیاسی و عواقب حقوقی بر پرده رفتن فیلم باشد، اما این موضوع چنان نیست که تماشاگر به آن پی نبرد. فیلم پر از صحنه های خنده آور است و ضمن به طنز کشیدن دیکتاتورهای جهان اسلام، به نقد جامعه آمریکایی نیز می پردازد، موضوع دوم چندان پررنگ نمی شود و در سطح می ماند. اما ساشا بارون کوهن، که به عنوان یک کمدین روی صحنه و بازیگر تلویزیونی شخصیت های فراوانی را مانند علی جی، بورات، برونو و حالا علاء الدین را بازی کرده، در این فیلم نیز در بسیاری صحنه ها از لحظه های کریه و چندش آور، و گاهی خنده دار، استفاده می کند. فیلم از نظر تجاری به نظر موفق می آید.

به نظر می رسد ” دیکتاتور” از جمله فیلمهایی باشد که در آینده ای نه چندان دور به اپیدمی سینمای جهان تبدیل خواهد شد. 

 


*بخشی از گزارش نویسنده در ندای سبز آزادی

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large