Skyscraper large

حیثیت من کجاست

امین بزرگیان

سومین سالگرد بزرگ ترین تجمع سیاسی جامعه ایرانی را سپری کردیم. تجربه درخشان راهپیمایی۲۵ خرداد برای مردم فراموش نشدنی است. آن ها پس از سالیانی دور، دوست داشتن دیگران(همبستگی اجتماعی) و شهرشان را تجربه کردند. در میانه انبوهه جمعیت- برای اولین بار- تهران را به خانه خویش مبدل ساختند و شهروند شدند.شاید دادخواست فرجامین «ولادیمیر درملوگا» کارگر برق کار راه آهن که در ماه اوت سال ۱۹۶۸همراه با شش تن دیگر به علت انجام تظاهرات اعتراضی در میدان سرخ مسکو توسط خروشچف اعدام شد، زبان گویای مردمی باشد که از زیرزمین تهران،به بیرون سرک کشیدند:

“من در طول عمر آگاهم و از روزی که خود را شناختم آرزو داشته ام یک شهروند باشم(یعنی شخصی که با غرور و به آرامی اندیشه خویش را بیان می کند). من برای ده دقیقه، در طول تظاهرات، یک شهروند بودم”
طغیان پرومته ای که از درون روح و جان انسان عادی کوچه و خیابان فوران کرد اقدامی عمومی بود برای تولید فضا. آن ها فضاهای عمومی فاقد حیات عمومی شان را زندگی و حیات بخشیدند.تهران شهری است که تجربه زندگی شهری در آن به ندرت یافت می شود.در واقع ما جایی برای گردهم آیی شهری نداریم.از ترس معتادها و مواد فروش ها و طرح های پاکسازی به پارک نمی رویم، به خاطر تماشاگرنماها به ورزشگاه، سینما رفتن هم با وجود سی دی های ارزان دست فروش ها کاری احمقانه به نظر می رسد، بلیط تئاتر هم که یا آنقدر گران است یا نایاب که اساسا به ما نمی رسد.

پس حیات عمومی را ما کجاها تجربه می کنیم؟ توی ترافیک رعب آورماشین ها و مترو؛ و آن زیرزمین در خانه های دربسته و اقوام ودوستانی که آرام می آیند و آرام می روند. “آگورا” ی ما در تهران درمهمانی های شبانه چند نفره خلاصه می شود. در این وضعیت تظاهرات خیابانی در واقع نوعی بازگشت به آگورای نداشته بود.

 انسان های زیرزمینی تهران برای اولین بار حیات عمومی را در خلال راهپیمایی هایشان در شهر تجربه کردند. وقتی به خیابان های تهران پا می گذاشتند و بی اعتنا به هر آنچه که تا پیش از این آن ها را می ترساند(منزلت اجتماعی،ثروت،مناصب کاری،پلیس و…) به پیش می رفتند، در حقیقت به تولید اثر هنری مشغول بودند. آن ها برای بازپس گیری خیابان و بازگرداندن شادی و امید فوران کردند؛ فورانی برای احیای حیثیت از دست رفته و شهرشان. آن ها وقتی فریاد می زدند: رای من کجاست؟ درواقع می گفتند: حیثیت من کجاست؟ و خطاب شعارشان هم کناردستی شان بود، هم خیابان و هم امر مسلط. فریادی که از درون زندگی اشان بر می خاست: سیاست- زندگی.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large