Skyscraper large

نمایش بعدی: باشگاه سینما به جای “خانه سینما”

شهاب عموپور

وزیر ارشاد، در تازه ترین اظهار نظر خود درباره ی “خانه سینما” خبر از آن می دهد که قرار است «فعالیت های فرهنگی، سینمایی، اجتماعی سینماگران، تحت تشکلی با عنوان” خانه سینما”، “باشگاه سینما” یا هر آنچه، انجام شود». وی البته تاکید دارد که این فعالیت ها «فراتر از مباحث صنفی سینماگران» است.

 دو هفته پیش بود که به فاصله ی چند روز بعد از بازگشایی خانه سینمای ایران، خبرگزاری نیمه دولتی “فارس” خبر داد که این بازگشایی و «نمایش اعضای هیات مدیره ی خانه سینما» دیری نخواهد پایید. چند ساعت بعد از درج خبر «نمایش تمام شد» در این خبرگزاری، مسئولان خانه سینما که با تلاش بسیار و جلب موافقت مقامات قضایی ایران، قادر به بازگشایی خانه سینما شده بودند، با فشارهایی که بر آنها وارد شد مجبور شدند تا آن نهاد را دوباره به حالت “تعطیلیِ به ظاهر داوطلبانه” درآورده و نه تنها امیدی دوباره بر فعالیتِ مجدد نداشته باشند؛ بلکه منتظر دریافت «حکم رسمی انحلال، از سوی وزارت ارشاد» نیز بمانند.

دو هفته بعد از آن نمایشِ به تعطیلی کشانده شده، مسئولان وزارت ارشاد و “سازمان سینمایی” کشور که علی رغم ماه ها تلاش، در امر جایگزینی “کمیته ی امور ساماندهی سینماگران” به جای “خانه سینما”، ناموفق بوده اند؛ خودشان نمایشی دیگر را شروع کرده و تلاش می کنند تا با تاسیس نهادی دیگر و قائل شدن حق انجام فعالیتهای حداقلی در آن، نهاد تازه تاسیس را با همان عنوان و یا با تغییر نام، جایگزین خانه سینما کرده و با پیشنهاد انجام اموری همچون «برگزاری جشن و جلسات نقد و …»، فاصله عمیق میان سینماگران و دولت را به گونه‌ای پر کنند.

مهمترین بخش فعالیت خانه سینما در طول دوران فعالیتی که بیش از دو دهه به طول انجامید، «رسیدگی به امور صنفی سینماگران کشور» و پوشش دادن و قانونمند کردن بیش از ۱۶ صنف، از مجموعه ی اصناف سینمایی ایران بود که سبب شد تا بسیاری از سینماگران، کوشش برای تحقق مطالبات صنفی و حرفه ای خود را به شکلی قانونمند به پیش برده و بتوانند حقوق خود را از دولتهای وقت مطالبه کنند.

همین امر، همواره نقطه ی تلاقی “دولت این سالها” و “خانه سینما” محسوب می شد و تصمیم گیرندگان و رئوس دولت های بر سر کار در این سال ها که در طول دوران کارکرد خویش نشان داده اند به شدت با «تشکیل نهادهای صنفی و خارج از کنترل دولت» مشکال دارند، هیچ گاه فعالیتهای نظام مند سینماگران در مجموعه ی سینمایی کشور را نیز برنتافتند. بعد از انحلال خانه سینما نیز، اکثر اصناف مستقل سینمایی از همکاری با “دولت” و مجموعه های تابعه اش چون: “سازمان سینمایی” و “کمیته ساماندهی امور اصناف” خودداری کرده و حاضر نشدند تا استقلال خود را از کف بدهند. این در شرایطی بود که مسئولان سازمان سینمایی کشور به ریاست “محمد جواد شمقدری” حتی تلاش کردند تا با رایزنی با برخی از اعضای اصناف سینمایی، آنها را به «تشکیل صنف های جدید و تحت پوشش سازمان سینمایی درآمدن»، وادارند؛ اما با مقاومت اعضای بدنه ی اصناف سینماگر، این امر نیز تحقق نیافت.

همین است که اکنون و در مرحله ی جایگزینی “باشگاه سینما” به جای “خانه سینما” نیز، وزیر ارشاد از «انجام فعالیتهای فرهنگی و سینمایی و اجتماعی» در این مجموعه سخن می گوید؛ اما «تشکیل اصناف سینمایی» را از آن منفک می کند و آن را منوط به «نوشتن اساسنامه ی جدید و تصویب در شورای عالی سینمای کشور» می داند.

“سید محمد حسینی” وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت کنونی ایران می گوید «گذشته ها را نادیده بگیریم و بر اساس قانون و مقررات خدمت کنیم»؛ اما منظورش از قانون، آن است که به این صورت تهیه می شود:

«دوستان باید اساسنامه‌ ای را با کمک یکدیگر بنویسند تا در شورای عالی سینما تایید شود و ما نیز به عنوان ناظر بر فعالیت‌های آنها نظارت کنیم».

منظور از «شورای عالی سینما» همان نهادی است که نزدیکان رییس کنونی دولت ایران، از “مسعود ده نمکی” و “احمد نجفی” و “جمال شورجه”، تا “جهانگیر الماسی” و “سید محمد حسینی” و خود “محمود احمدی نژاد” در آن حضور دارند و منظور وی از «ما به عنوان ناظر»، همان “سازمان سینمایی کشور” است که تحت ریاست یکی از فیلمسازان نزدیک به رهبر ایران یعنی “جواد شمقدری”، اداره می شود.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large