Skyscraper large

معجزه‌ی اشتغال احمدی‌نژاد

هادی کحال‌زاده

یکی از حقوق بیش از ۷٫۵ میلیون بیکار ایرانی، حق دیده شدن و شمرده شدن است که توسط دولت احمدی نژاد طی ۷ سال گذشته نقض شده است.

سخنان محمود احمدی نژاد در حرم رضوی و ادعای اینکه بیش از یک میلیون بیکار نداریم و پیشنهاد به اصناف و کشاورزان برای بکار گیری این یک میلیون بیکار به عنوان شاگرد برای حل همیشگی معضل بیکاری؛ سخنان محمد رضا رحیمی در اختتامیه دومین جشنواره ملی ارتباطات و فن‌آوری اطلاعات، و گله از عدم تشویق دولت در خصوص ایجاد یک و نیم میلیون شغل در سال ۸۹ ، ادعایی که پیشتر توسط آیت الله خامنه ی نیز در سخنرانی سال نو ۱۳۹۰ در حرم رضوی تکرار شده بود.تکرار دروغ و اصرار بر نا دیدن حداقل ده درصد از جامعه ایران است که به دلیل سیاست های نادرست دولت از حق زندگی و معیشت محروم شده اند.

اصرار بر ادعای کذب دولت در زمینه ایجاد اشتغال در حالی است که که نه تنها بارها توسط کارشناسان اقتصادی رد شده، و با اعتراض نمایندگان مجلس نیز روبرو شده، بلکه با آمارهای ساختگی دولت نیز فاصله زیادی دارد. براساس آمار مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۹ نه تنها بیش از یک میلیون و ششصد هزار شغل ایجاد نشده که ۷۰۰ هزار نفر از جمعیت شاغلین کشور نیز کاهش یافته است.

روایت بازار کار ایران از زبان دولت احمدی نژاد را شاید بتوان از شگفتی های هنرمندانه اما غم انگیز این دوره دانست. شگفتی از آن باب که با مطالعه آمار مرکز آمار ایران تعداد شاغلین و تعداد جمعیت فعال در ابتدای دوره و انتهای آن هیچ تغییر محسوسی نمیکند ، اما هر سال دولت مدعی ایجاد صدها هزار فرصت شغلی و کاهش نرخ بیکاری است.

آمار مرکز آمار ایران (سال ۱۳۹۰ نسبت به سال ۱۳۸۴) نشان میدهد که درانتها ی دروه نسبت به ابتدای آن ، ۹۰ هزار نفر از جمعیت شاغلین کم شده و ۹۰ هزار نفر نیز به جمعیت فعال ایران افزوده شده است. بدین معنی که عملا در بازار کار ایران هیچ اتفاقی طی ۷ سال دولت احمدی نژاد رخ نداده و بازار اشتغال ایران در همان نقطه سال ۸۴ متوقف شده است. نه کاری ایجاد شده و نه متقاضی زیاد شده و به قول معروف در این بازار ” نه خانی آمده و نه خانی رفته ” است.
.

۱۳۹۰

۱۳۸۹

۱۳۸۸

۱۳۸۷

۱۳۸۶

۱۳۸۵

۱۳۸۴

توضیح

۲۳,۳۸۷,۰۰۰

۲۳,۴۶۹,۰۰۰

۲۳,۸۴۰,۶۷۶

۲۲,۸۹۲,۴۸۹

۲۳,۵۷۸,۷۱۵

۲۳,۴۸۴,۰۶۸

۲۳,۲۹۳,۴۴۵

جمعیت فعال (رسمی)- نفر

۲,۸۷۶,۶۰۱

۳,۱۶۸,۳۱۵

۲,۸۳۷,۰۴۰

۲,۳۸۰,۸۱۹

۲,۴۷۵,۷۶۵

۲,۶۸۳,۱۹۶

۲,۶۷۴,۴۴۵

جمعیت بیکار(رسمی)- نفر

۱۲٫۳

۱۳٫۵

۱۱٫۹

۱۰٫۴

۱۰٫۵

۱۱٫۳

۱۱٫۵

نرخ بیکاری  رسمی – درصد

۲۰,۵۱۰,۳۹۹

۲۰,۳۰۰,۶۸۵

۲۱,۰۰۳,۶۳۶

۲۰,۵۱۱,۶۷۰

۲۱,۱۰۲,۹۵۰

۲۰,۸۳۰,۳۶۸

۲۰,۶۱۴,۶۹۹

جمعیت شاغلین- نفر

اعلام نشده

۳۱۴,۰۰۰

۲۹۷,۷۲۸

۴۰۰,۴۶۹

۸۴۶,۲۴۵

۱۸۱,۸۷۲

۲۹۳,۵۶۷

بیمه شده اجباری جدید (تامین اجتماعی)- نفر

۷,۵۴۳,۰۴۶

۶,۷۷۲,۷۶۰

۵,۰۸۹,۸۰۹

۴,۸۸۱,۷۷۵

۳,۵۹۰,۴۹۵

۳,۱۶۳,۰۷۷

۲,۶۷۸,۷۴۶

بیکار برآوردی- نفر

۲۸۰۵۳۴۴۵

۲۷,۰۷۳,۴۴۵

۲۶,۰۹۳,۴۴۵

۲۵,۳۹۳,۴۴۵

۲۴,۶۹۳,۴۴۵

۲۳,۹۹۳,۴۴۵

۲۳,۲۹۳,۴۴۵

جمعیت فعال پیش بینی برنامه توسعه- نفر

۲۶٫۸۹%

۲۵٫۰۲%

۱۹٫۵۱%

۱۹٫۲۲%

۱۴٫۵۴%

۱۳٫۱۸%

۱۱٫۵۰%

نرخ بیکاری برآوردی- درصد

* استخراج از مرکز آمار ایران،سازمان تامین اجتماعی و بانک مرکزی ایران.

.

اما هنرمندانه از آن جهت که در آمارهای دولت سالیانه چندین صد هزار نفر به جمعیت شاغلین اضافه شده و چندین صدهزار نفر از جمعیت فعال کم شده است تا با افزایش ساختگی صورت و کاهش ساختگی مخرج کسر، نرخ اشتغال مورد نظر دولت بدست آید. کافی است به آماری که مرکز آمار ایران طی این دوره بصورت سالیانه منتشر می کند توجه شود تا دولت احمدی نژاد آنگونه که شایسته آن است مورد تشویق و تقدیر قرار گیرد!

در اقتصاد برای راستی آزمایی ادعاهای دولت ها در خصوص عملکرد اقتصادی، راههای مختلفی وجود دارد. وضعیت بازار کار هم در طرف عرضه و هم در طرف تقاضا بواسطه ارتباطی که با سایر متغیرهای اقتصاد کلان دارد قابل برآورد و ارزیابی است. به طور مثال در طرف عرضه بازار کار، (۱) به دلیل ارتباطی که میان رشد اقتصادی و نرخ اشتغال وجود دارد و یا (۲) رابطه ای که میان نرخ رشد سرانه تولید ناخالص داخلی با نرخ رشد بهره وری نیروی کار، نرخ رشد اشتغال و نرخ رشد مشارکت وجود دارد میتوان نرخ ایجاد اشتغال را برآورد نمود.

از سوی دیگر در طرف تقاضا ی بازار کار نیز می توان از (۳) پیش بینی رشد سالیانه جمعیت فعال برنامه توسعه چهارم و پنجم که مبتنی بر رشد جمعیت و نرخ زاد و ولد دهه ۶۰ و ابتدایی دهه ۷۰ و مبتنی بر تجربه کارشناسان بازار کار ایران در خصوص پیش بینی تقاضای این بازار است بهره جست و یا همچنین (۴) از میزان افزایش بیمه شده اجباری تامین اجتماعی، که نشان دهنده ایجاد شغل در بخش غیر دولتی است، استفاده کرد تا میزان جمعیت فعال و میزان ایجاد اشتغال را بدست آورد به علاوه (۵) از میزان هزینه ایجاد شغل در هر بخش اقتصاد و مقایسه آن با حجم سرمایه گذاری در آن بخش نیز میتوان به راستی آزمایی ادعای دولت در زمینه ایجاد اشتغال پرداخت.

این آمارها نقطه چینی های از وضعیت بازار کار ایران را ترسیم میکنند که میتوان حدود کلی وضعیت بازار اشتغال ایران را بدست آورد و صد البته با آن بتوان ادعای دولت در خصوص ایجاد شغل را راستی آزمایی کرد.

میان نرخ بیکاری و رشد اقتصادی رابطه مشخصی در اقتصاد ها وجود دارد. بهبود در اشتغال، یکی از منابع رشد ناخالص داخلی واقعی است و همواره رابطه مستقیمی میان ایجاد اشتغال و رشد اقتصادی وجود دارد بطور مثال قانون اوکان (Okun’s Law)می گوید: ]در اقتصاد آمریکا[ در ازای هر دو و نیم درصد رشد محصول ناخالص ملی واقعی؛ که به‌مدت یک سال تداوم یابد، بیکاری به میزان یک درصد کاهش می‌یابد. این رابطه برای اقتصاد ایران بصورت تجربی (میان رشد اقتصادی و نرخ اشتغال) میگوید که به ازای هر یک درصد رشد اقتصادی حداقل یکصد هزار فرصت شغلی ایجاد می شود.

در سال ۱۳۸۹، میزان رشد اقتصادی اعلامی از سوی بانک مرکزی ایران (که خود جای تامل جدی دارد) معادل ۵٫۸ درصد بوده است. چنانچه این نرخ رشد را واقعی فرض کنیم، اقتصاد ایران می بایستی بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ هزار فرصت شغلی ایجاد کرده باشد در حالی که طبق آمار مرکز ایران ۷۰۰ هزار نفر از جمعیت شاغلین آن کاهش یافته است.

از سوی دیگر برای ایجاد یک میلیون و ششصد هزار فرصت شغلی نیز اقتصاد ایران نیازمند رشد ۱۶ درصدی بوده است که چنین اتفاقی رخ نداده است و حتی رشد اقتصادی منفی را نیز برای این سال می توان اثبات نمود.

از سوی دیگر براساس آمار منتشره از سوی شهرک های صنعتی هزینه هر شغل صنعتی در نه ماهه اول سال ۸۹ رقمی معادل ۳۵ میلیون ۷۰۰ هزار تومان بوده است. با توجه به اینکه ۳۲ درصد نیروی کار کشور در بخش صنعت مشغول به کارند چنانچه میزان ایجاد شغل در بخش صنعت را هم ۳۲ درصد از کل ایجاد شغل فرض نمایم، ۳۲ درصد از یک میلیون و ششصد هزار شغل ایجاد شده (۵۱۲ هزار نفر) می بایست در بخش صنعت مشغول به کار شده باشند. برای ایجاد ۳۲ درصد ادعای ایجاد اشتغال دولت نیازمند ۱۸۳ هزار میلیارد تومان سرمایه گذاری صرفا در بخش صنعت بوده ایم. در حالی که براساس آمار مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۹ معادل ۱۹٫۵ هزار میلیارد تومان در بخش صنعت سرمایه گذاری شده است.

در طرف تقاضای بازار کار نیز می توان به پیش بینی برنامه پنجم که توسط دولت صورت پذیرفته، مبنی بر افزایش سالیانه ۹۸۰ هزار نفر به جمعیت فعال مراجعه نمود و جمعیت فعال ۲۷ میلیون نفری در سال ۱۳۸۹ را برآورد نمود. با مقایسه آمار اشتغال مرکز آمار ایران و جمعیت فعال، میزان ۶ میلیون ۷۰۰ هزار نفری بیکار در این سال را بدست می آید. این آمار با میزان ایجاد شغل در تامین اجتماعی در این سال نیز همخوانی دارد. از تقسیم جمعیت واقعی بیکار بر جمعیت فعال کشور می توان در سال ۱۳۸۹ به نرخ ۲۵ درصدی بیکاری در ایران دست یافت.

اما دولت احمدی نژاد هم چنان اصرار دارد که در تولید اشتغال در کشور پیشتاز است و نیازمند تحسین و تشکر!، ادعاهایی که آرام آرام با به پایان رسیدن این دوران، خود را بیش از پیش هویدا می نمایند و تاثیر زیان آورش در جامعه ایران بیشتر قابل درک خواهد بود

بی شک برای ۷٫۵ میلیون بیکار ایرانی تفاوتی میان نرخ بیکاری ۲۵ درصدی سال ۱۳۸۹ و نرخ بیکاری رسمی ۱۳٫۵ درصدی مرکز آمار ایران وجود ندارد. فقر و تنگدستی این بخش از جامعه ایران، با ادعای وجود یک میلیون بیکار توسط احمدی نژاد و گلایه از عدم تشویق این همه خدمت دولت از سوی رحیمی بخاطر ایجاد یک میلیون و ششصد هزار فرصت شغلی، برطرف شدنی نیست. دهان گرسنه بخش بزرگی از جامعه ایران با حلوا گفتن رهبران سیاسی شیرین نمی شود و سایه سنگین تحریم ها و سیاست های مخرب اقتصادی همچنان دشواری زندگی برای بخش بزرگی از جامعه ایران را تشدید می کند و ویرانی برای تولید ملی ایران در پی می آورد.

.


*ملی مذهبی

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large